Bolesław Leśmian

Piła

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Piła

Idzie lasem owa zmora, co ma kibić¹ piły, 

A zębami chłopców nęci i zna czar mogiły. 

Upatrzyła parobczaka² na schyłku doliny: 

«Ciebie pragnę, śnie jedyny — dyny moje, dyny! 

Pocałunki dla cię³, chłopcze, w ostrą stal uzbroję, 

Błysk — niedobłysk na wybłysku — oto zęby moje! 

Oczaruj się tym widokiem, coś go nie widywał⁴, 

Ośnijże się tymi snami, coś ich nie wyśniwał! 

Połóż głowę na tym chabrze i połóż na maku, 

Pokochaj mnie w polnym znoju i w śródleśnym ćmaku⁵!» 

«Będę ciebie kochał mocą, z którą się mocuję, 

Będę ciebie tak całował, jak nikt nie całuje! 

Będę gardził dziewczętami, com je miał⁶ w swej woli, 

Bo z nich każda od miłości łka, jak od niedoli. 

Chcę się ciałem przymiarkować do nowej pieszczoty, 

Chcę się wargą wypurpurzyć dla krwawej ochoty! 

Chcę dla twojej dla zabawy tak się przeinaczyć, 

Abym mógł się na twych zębach dreszczami poznaczyć!» 

Zazgrzytała od rozkoszy, naostrzyła zęby: 

«Idę w miłość, jak chadzałam na leśne wyręby!» 

Zaszumiała ponad nimi ta wierzba złotocha⁷ — 

Poznał chłopiec, czym w uścisku jest stal, gdy pokocha! 

Całowała go zębami na dwoje, na troje: 

«Hej, niejedną z ciebie duszę w zaświaty wyroję!» 

Poszarpała go pieszczotą na nierówne części: 

«Niech wam, moje wy drobiażdżki⁸, w śmierci się poszczęści!» 

Rozrzuciła go podzielnie we sprzeczne krainy: 

«Niechaj Bóg was pouzbiera, ludzkie omieciny!» 

Same chciały się uciułać w kształt wielce bywały, 

Jeno⁹ znaleźć siebie w świecie wzajem nie umiały. 

Zaczęło się od mrugania ległych w kurzu powiek — 

Nie wiadomo, kto w nich mrugał, ale już nie człowiek! 

Głowa, dudniąc, mknie po grobli, szukająca karku, 

Jak ta dynia, gdy się dłoniom umknie na jarmarku. 

Piersią, sobie przywłaszczoną, jar¹⁰ grabieżczo dyszy, 

Uchem, wbiegłym na wierzchołek, wierzba coś tam słyszy! 

Oczy, wzajem rozłączone, tleją bez połysku, 

Jedno brzęczy w pajęczynie, drugie śpi w mrowisku. 

Jedna noga popod¹¹ lasem uwija się w tańcu, 

Druga włóczy się na klęczkach po zbożowym łańcu¹². 

A ta ręka, co się wzniosła w próżnię ponad drogą, 

Znakiem krzyża przeżegnała nie wiadomo kogo! 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. kibić (daw.) — talia. [przypis edytorski]

2. parobczak — młody, silny parobek. [przypis edytorski]

3. dla cię — dziś popr.: dla ciebie. [przypis edytorski]

4. coś go nie widywał — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; znaczenie: co go nie widywałeś. [przypis edytorski]

5. ćmak — mrok. [przypis edytorski]

6. com je miał — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; znaczenie: co je miałem. [przypis edytorski]

7. wierzba złotocha — gatunek wierzby białej o pomarańczowych bądź złocistożółtych łodygach. [przypis edytorski]

8. drobiażdżek (zdr.) — drobiazg. [przypis edytorski]

9. jeno (daw., gw.) — tylko. [przypis edytorski]

10. jar — dolina, wąwóz. [przypis edytorski]

11. popod (daw.) — pod. [przypis edytorski]

12. łaniec — łan. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-pila/

Tekst opracowany na podstawie: Bolesław Leśmian, Łąka, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa, 1920

Wydawca: Fundacja Wolne Lektury

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Marianna Czabator, Weronika Trzeciak.

Okładka na podstawie: Claude Monet, Île aux Fleurs near Vétheuil, domena publiczna

Plik wygenerowany dnia 2024-11-04.