Jan Kasprowicz

Salve Regina

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Salve Regina

Zawitaj, Pani świata, 

niebieska królowa, 

witaj, Panno nad Panny, gwiazdo porankowa. 

Wieniec Twą skroń oplata, 

zwity z promiennych liści: 

o niech się w nich nadzieja biednych ludzi ziści! 

Biała jak śnieg Twa szata, 

a z białego–ć łona 

lilija Twą czystością rośnie ubielona. 

A wąż, który na ziemię przyniósł śmierć, przez Ciebie 

został podeptan na wieki — 

Salve Regina! 

Milczcie! 

Nie do was idzie wielkie objawienie 

od skalnych brzegów 

tajemniczego jeziora, 

nad którym okrąg zachodniego słońca 

w olbrzymią, wiekuistą rozlewa się falę. 

Nie dla was płynie pieśń, 

co się w płomiennym urodziła krzewie, 

święta, jak ranek wiosenny, 

albo jak wieczór jesieni, 

zapadający nad ciszą ugorów, 

nad zwiędłą czerwienią drzew 

i ponad próchnem pochylonych krzyży! 

Nie! nie! śpiewajcie ją wszyscy: 

wasze to tchnienie i wasza to krew, 

wasze to serce w tym śpiewie — 

Salve Regina! 

Bliżej! bliżej! 

O nie uciekaj przede mną, 

ty rozmodlony pogłosie! 

Wypełniasz cały świat 

swoją przedziwną melodią, 

a przed mą duszą ciemną 

jak gdyby stanął nieprzebity mur, 

o który się rozbija twój rozlew potężny 

i głuchnie... 

Po co ten przestrach i po co ten lęk? 

Ponad głębiami nocy, 

nad skrajem uśpionej ziemi, 

oblasków niewidzącej, które idą z Życia, 

smug się rumieni ognistego złota 

i w jednej chwili ogarnia przestworza. 

A k’niemu idzie Tęsknota, 

jak druhna boża, 

w wianku z oliwnych gałązek 

i z wielkim, czarnym krzyżem na wątłym ramieniu. 

A w nim, w tym blasku, w tym ognistym złocie, 

pali się milion dusz, 

O których tutaj dawno zgasła wieść. 

A każdą wieniec oplata, 

zwity z promiennych liści — 

nadzieja biednych ludzi w jego skrach się iści. 

Biała, jak śnieg, ich szata, 

a z białego łona 

lilija ich czystością rośnie ubielona. 

I każda węża głowę 

depce swą białą stopą 

i z lutnią, naciągniętą na tony wieczyste, 

śpiewa przesłodki hymn, 

zasłyszan ongi — tak dawno, tak dawno, 

ażeby o nich wieść 

zagasnąć miała czas — 

hymn przenajświętszy: 

Salve Regina! 

Ziemio! ziemio! 

Tęsknota chodzi po tobie 

w wieńcu z gałązek oliwnych 

i z wielkim, czarnym krzyżem na wątłym ramieniu. 

I krople potu roni 

i, dzierżąc kielich goryczy 

w białej, zmęczonej dłoni, 

klęka co kroku w swej drodze krzemiennej 

i modli się, i płacze, i wzdycha, i modli... 

A jej modlitwy i łzy 

i te westchnienia głębokie 

co krok się w przędze zmieniają pajęcze, 

jak one włókna jedwabne, 

porozwieszane na rżyskach 

w październikowe dni 

i na kończynach więdniejących traw — 

na całym tym ogromnym, rozległym obszarze 

mrącego świata... 

O, wy, modlitwy i łzy! 

O, wy głębokie westchnienia 

naszej samotnej Tęsknoty, 

poklękującej na krzemiennej drodze, 

z kielichem goryczy w dłoni 

i z czarnym krzyżem na wątłym ramieniu! 

Zmieniacie w mgły się pajęcze 

i, otuliwszy jej postać 

w swoje rozwiewne przędze, 

czynicie z niej by¹ obłok, wstający z poranku 

na wielkich obszarach świata, 

i rwiecie ją z sobą do góry! 

O wieńcu z gałązek oliwnych! 

W wieniec przemieniasz się złoty, 

w promienny wieniec gwiazd, 

na skroni naszej Tęsknoty 

i nad głębiami nocy świecisz, niepojęty! 

O ty kielichu goryczy, 

z twardej wykowan miedzi! 

W alabastrową przemieniasz się czarę, 

na zapomnianym ustawioną grobie, 

pełną słodkiego napoju wieczności, 

i do bezmiarów rośniesz niepojętych, 

i sam się w napój rozpływasz, 

i swoją wonią przepełniasz 

duszę biednego człowieka! 

O krzyżu na wątłych ramionach 

naszej serdecznej Tęsknoty, 

wraz z tobą dźwigającej tajemnicę bólu! 

W skrzydła się zmieniasz anielskie 

i wnet ją niesiesz ku blaskom, 

lśniącym nad nocy głębiami, 

ku onym dusz milionom, 

o kórych tutaj dawno zgasła wieść. 

Tam lśni jej biała szata, 

a z białego łona 

lilija jej czystością rośnie ubielona. 

I depce węża głowę 

swoją promienną stopą, 

i z lutnią, naciągniętą na tony wieczyste, 

śpiewa przesłodki hymn, 

zasłyszan ongi, tak dawno, tak dawno, 

że miała zgasnąć czas 

owa szarpiąca wieść 

o tajemnicy krzyżowego bólu — 

śpiewa swój hymn przenajświętszy: 

Salve Regina! 

Milczcie! 

Nie do was idzie wielkie objawienie 

od skalnych, cichych brzegów 

tajemniczego jeziora, 

nad którym czarne cyprysy 

cicho schylają swe głowy... 

Milczcie! 

Płaczem i jękiem, 

urodzonymi z nicości, 

nie zakłócajcie tej pieśni, 

którą śród dusz miliona 

z białą liliją u łona 

wieczysta śpiewa Tęsknota. 

Nie! nie! śpiewajcie ją wszyscy! 

Wasze to życie i wasza to krew — 

ta pieśń wstrząsająca, 

która swym świętym pogłosem 

nie o świątynne łamie się sklepienia, 

ale przez pola idzie, wielkie pola, 

i zmartwychwstanie zmarłym daje kościom, 

i we wiosennym uśmiecha się blasku, 

i śnieg na łąkach roztapia, 

i zwiędłe trawy w świeżą stroi zieleń... 

Dlaczego płaczesz? 

Nędza jest wszędzie! 

Nędza w miłości i nędza w cierpieniu! 

Łam się! 

Nie masz spokoju? 

Rozpękające drzewa twojej ziemi 

nie przywabiają cię woniami swymi? 

Uciekasz przed się², aby szukać ciszy, 

która twe serce usłyszy? 

Nędza jest wszędzie! 

W twym sercu jest nędza 

i w tych zwaliskach zagasłego świata, 

na które patrzysz zadziwionym okiem, 

nie — tylko nędza! 

Patrz! patrz bez końca! 

Patrz na ten odblask ginącego słońca, 

którego czerwień zalewa te łuki — 

te poszarpane arkady, 

te widma kolumn 

i te dalekie kopuły! 

Nie masz spokoju? 

Wre w tobie echo pradawnego boju, 

z którego wyszła zwyciężczynią Śmierć? 

Jej li to sztandar powiewa ogniami 

nad tym rozległym, krwawym widnokręgiem — 

tam, nad tym gajem cyprysów i pinij³ ? 

Łam się i patrzaj! folgi nie daj oku! 

Z bezdennych głębin wieczystego mroku 

jakiś wyłania się potwór! 

Cicho, powoli 

nietoperzowe rozpościera błony, 

zakrywa zorzę ich ciemnią 

i rośnie... 

I kulistymi dwoma płomieniami 

swych nieruchomych źrenic 

patrzy ci w duszę i błony 

nietoperzowe roztacza 

i rośnie... 

I grube wyciąga ramiona, 

i, kulistymi dwoma płomieniami 

patrząc ci w duszę, w otchłań ludzkiej nędzy, 

w to nieustannych gniazdo niepokojów, 

podważa glob ciemniejący — 

Salve Regina! — 

do piersi go tuli kosmatej 

i miażdży — — — 

Czemu uciekasz? 

Czemu w przestrzenie dążysz, jak ta plewa, 

którą wichr porwał z wymłóconych kłosów 

i pustą rzucił w pustkowie? 

Boże!... 

Czemu uciekasz, jak ten blask gasnący, 

gdy się rozprasza w ciemnościach?... 

Nikt cię nie kochał? 

Nikt ci krwawego nie otworzył serca, 

abyś w nim duszę zanurzył 

i, wykąpany w jego krwi płomiennej, 

mógł wszechwidzącą odczuwać źrenicą 

drgania tęsknoty i bólu, 

rozlanych w wielkiej, świętej duszy świata? 

I sam tęsknotą i bólem 

drżeć, niby harfa eolska, 

z słonecznych stworzona kryształów? 

Drżeć, niby świat ten ogromny, 

przeczuwający 

nieskończonego bytu promienistość, 

przez ból idącą, przez wielkie cierpienie?... 

Boże!... 

Nikt cię nie kochał?! 

A ty, czyjąś duszę 

tak umiłował, abyś mógł zapomnieć, 

że jest granica między złem a dobrem? 

W czyjeś ty serce spojrzał z taką wiarą, 

aby jej siła mogła ci je rzucić 

do twoich stóp nieskalanych? 

Do stóp bożego wybrańca, 

co serca podnosi 

i twórczym swym tchnieniem, 

nieskazitelnym i wiecznym przez miłość, 

pył z nich otrząsa i zbawia? 

Co je podnosi nad wzlot własnej duszy, 

nad ból swój własny i nad swą tęsknotę, 

i — niby święte tajemnicze słońca, 

uwite z błysków przeczuć, 

powstałych z Stwórcy i dążących k’Niemu, 

pomiędzy gwiazdy je rzuca, 

by niestrawionym promieniały światłem? 

Nigdyś nie kochał? 

Łam się! 

Pomiędzy sobą a morzem miłości, 

huczącym pieśnią potężnych zapomnień, 

i przepotężnych pożądań, 

i nieodkrytych, Twórcy pełnych głębin, 

i uświadomień potężnego szczęścia, 

sameś piekielną budował opokę. 

Rozbite ciosy swej duszy 

na samolubny znosiłeś Babilon, 

albowiemś sądził, że jesteś sam jeden, 

i że nad ciebie nie może być — życia! 

I wówczas Szatan stawał na twej wieży, 

śmiał się ku tobie oczyma Pokusy 

i, pełną kłamstwa czarą swych przyrzeczeń 

ubezwładniwszy twą duszę, 

kazał ci jedno: abyś kochał siebie! 

kazał ci jedno: abyś wierzył w siebie! 

kazał ci jedno: abyś zbawiał siebie! 

I kłamstwo było i niemoc 

w twoich akordach, co wielbiły miłość! 

I kłamstwo było i niemoc 

w twoich akordach, co głosiły wiarę! 

I kłamstwo było i niemoc 

w twoich akordach, co brzmiały nadzieją!... 

A poza tobą — jak blisko! jak blisko! 

huczało pieśnią potężnych zapomnień 

i przepotężnych pożądań, 

i nieodkrytych, Twórcy pełnych głębin, 

i uświadomień potężnego szczęścia 

to wielkie, święte, jasne, nieskończone 

morze miłości... 

Łam się! 

A gdy w odległych przepaściach twej duszy 

jęły się budzić echa tego Słowa, 

co w płomienistym rodziło się krzewie — 

kiedy od brzegów tajemniczej wody 

szum dolatywał przedwiecznych objawień, 

poszeptujących tajemniczym głosem, 

ażebyś kochał — cierpieniem, 

naonczas Szatan tę twoją opokę, 

twój samolubny Babilon, 

w Górę przemieniał Oliwną. 

I w szacie Zbawcy, 

z Sfinksa obliczem, na którym wyryto 

nieodgadniętą zagadkę boleści 

i rzeczy przyszłych dalekie widzenie, 

pełne wyrazu smutku i tęsknoty, 

klękał w oblaskach⁴ księżyca, 

na współczujące słaniał się rozłomy, 

i z rąk anioła brał kielich, 

i krwawym zlewał się potem, 

i modlił się i płakał i wzdychał i modlił... 

A gdzieś od strony Jeruzalem nędzy, 

gdzieś od Syjonu zbrodni, 

od źródła i ujścia Bytu, 

gwar przypełzywał⁵ na łunach, 

urągających wieczystemu Światłu, 

pozapalanych, aby przyćmić Jasność! 

I rozchylały się gałęzie drzew, 

i z chrzęstem łamały się krzewy, 

i żwir się zsypywał po zboczach, 

i w krwawych ogniach pochodni, 

pozapalanych, aby przyćmić Jasność, 

urągających wieczystemu Światłu, 

tłum się wyrzucił z Judaszem na czele... 

I, obdarowan pocałunkiem zdrady, 

brał krzyż na siebie, wielki, czarny krzyż, 

i na Golgotę po krzemiennej drodze 

szedł twój Kusiciel — 

jak twa tęsknota 

szedł, modlił się i wzdychał i płakał i modlił 

A potem — w przepaść rzucił czarny krzyż, 

w bezdenny rozdół szumiący, 

i, zolbrzymiawszy, legł na twej Golgocie, 

na Babilonie twej duszy. 

I rozkrzyżował ręce 

i, w strasznej, cierniowej koronie 

na zolbrzymiałej głowie, 

przygasającym patrzał na cię wzrokiem, 

tak przenikliwym i smutnym, 

żeś modlił się i płakał i wzdychał i modlił... 

A na zachodzie 

płonął krąg słońca, 

ogromny krwawy krąg, 

przecięty ogromnym obłokiem, 

i rzucał ogromny 

cień Kusiciela, 

skrzyżowanego na twojej Golgocie, 

na Babilonie twej duszy, 

i topił świat w jego mroku — — — 

Zaś gdy cię złamał ból, 

gdyś sam się słaniał na głazy, 

kiedyś brał kielich goryczy 

i Judaszowej pocałunek zdrady 

na swoich wargach odczuwał, 

wówczas się zrywał z opoki, 

stawał przed tobą, okryty 

ciemną purpurą nocy, 

i wzrok utkwiwszy szyderczy 

w twych oczach, obłędnych z żalu, 

na świat się cały rzechotał 

wielkim, szyderczym rzechotem... 

A poza tobą — jak blisko! jak blisko! — 

huczało pieśnią potężnych zapomnień 

i przepotężnych pożądań 

i nieodkrytych, Twórcy pełnych głębin, 

i uświadomień potężnego szczęścia 

to wielkie, święte, jasne, nieskończone 

morze miłości... 

A Zbawca — 

☧  

oblany morzem miłości, 

tym wielkim, świętym, jasnym, nieskończonym, 

krzyż wyciągnąwszy z szumiącego dołu, 

płakał nad tobą. 

Łam się!... 

Nędza jest wszędzie! 

W miłości jest nędza 

i nędza w cierpieniu!... 

Łam się, i patrzaj, i słuchaj!... 

Słoneczny błękit otula 

rozległe łany ozimin... 

Śniegu srebrzyste płaty 

drzemią zaledwie gdzieś w rowach, 

pod mokrą schowane krawędzią, 

nad którą pęki traw 

w wiosennych drgają powiewach. 

Z posłania kiści jedwabnych 

stokrotka wychyla głowę 

i rość zaczyna bylica. 

Z wądolców mgły się podnoszą 

i w ciepłych znikają promieniach, 

a nad głębiami sennej, cichej wody, 

od której twórcza idzie w świat tęsknota, 

krzyk czajki się rozlega albo śpiew skowronka. 

Ponad brzegami dróg 

wierzby już gibkie wypuściły pręty 

i rząd topoli 

już się w świąteczne przyozdabia wieńce. 

A roztopami, 

polem szerokim, 

nad którym chaty sczerniałą 

lśnią się dachówką, 

lub mchami obrosłą strzechą, 

powoli toczy się wóz... 

Górą, na snopkach słomy, 

zamknięte w sosnowej skrzyni, 

śpi snem nieprzespanym 

życie biednego człowieka... 

Cicho, z wolna wóz się toczy, 

na nim w żółtej skrzyni 

na wiek wieków zgasłe oczy, 

jak światła w pustyni. 

Twój li ojciec? matka twoja? 

czy najdroższe dziecię? 

Gdzież jest radość? gdzież ostoja 

na burzliwym świecie? 

Kilka mogił, kilka krzyży 

śród piaszczystej zboczy — 

coraz bliżej, coraz bliżej 

wóz się ku nim toczy. 

A przy pagórkach, 

na tajemniczych rozdrożach, 

gdzie święty duch ludu 

Boże zbudował Męki, 

cicho przystaje wóz... 

I orszak zdejmuje w milczeniu 

trumnę sosnową, 

w której, jak światła w pustyni, 

zagasłe drzemią źrenice 

twojego ojca czy matki, 

brata czy siostry, 

czy najdroższego dziecięcia, 

i na murawie ją stawia, 

u stóp pobożnej figury. 

Razem z żałobnym orszakiem 

zmęczona klęka Tęsknota 

i zdjąwszy z ramion swych krzyż — 

ach, ten przeciężki, wielki, czarny krzyż, 

o smutną opiera go skrzynię 

i modli się i płacze i wzdycha i modli. 

A nad roztopy, 

nad łany, 

nad świeżej trawy podściela, 

na pędy ożyłych wierzb 

i nad dzwonnice topoli, 

nad strzechy sczerniałe 

ulata pieśń przenajświętsza: 

Salve Regina! 

Ku złotym płynie obłokom, 

w których skowronek 

nuci hymn wiosny, 

albo opada ku dołom, 

hen! ku ukrytym parowom, 

gdzie śniegu ostatnie bryły 

pod mokrą konają krawędzią. 

Albo na skrzydłach przedziwnego smętku 

ku grząskim wzlatuje bagnom, 

gdzie pod pochyłą trzciną, 

nad ostrowiami sitowia 

zrywa się czajki jęk. 

Lub ku dalekim idzie widnokręgom, 

ku modrym pasom borów, 

w mgły otulonych sinawe, 

i w wielkie rozlewa się morze, 

wszechmocnych pełne zapomnień, 

i zbawiających pożądań, 

i nieodkrytych, Twórcy pełnych głębin, 

i uświadomień szczęścia, 

którego ludzkie nie widziało oko, 

o którym ludzkie nie słyszało ucho. 

A na jej odzew anielski 

ziemia, od brzegu do brzegu 

podeptanymi zasiana grobami, 

otwiera wielkie swe wnętrze: 

Zmarłe powstają kości 

i za tym biednym zdążają orszakiem 

ku garstce mogił i krzyży, 

ku tej piaszczystej zboczy, 

ku której bliżej, wciąż bliżej 

ten prosty rydwan się toczy. 

Siermiężne płyną tłumy, 

króle i senatory, 

biskupy w białych ornatach, 

i świętych wieniec liliowy, 

i mistrze, co ducha bożego 

zaklęli w barwę i kształt 

i w pieśni natchnionej dźwięk 

lub grzmieli głosem proroczym. 

I zbrojni kroczą rycerze 

niby na wielki bój, 

w którym się wszystko ma złamać, 

co było Życia wielkiego przeczeniem. 

A wszyscy w blaskach słonecznych 

nieba sięgają czołami 

i grzmiącym śpiewają głosem: 

Salve Regina!... 

A ponad nimi 

pali się milion dusz, 

o których tutaj dawno zgasła wieść. 

A każdą wieniec oplata, 

zwity z promiennych liści — 

nadzieja biednych ludzi w jego skrach się iści. 

Biała, jak śnieg ich szata, 

a z białego łona 

lilija ich czystością rośnie ubielona. 

I każda węża głowę 

depce swą białą stopą 

i, z lutnią, naciągniętą na tony wieczyste, 

śpiewa nadniebny hymn, 

zasłyszan ongi, tak dawno, tak dawno, 

ażeby o nich wieść 

zagasnąć miała czas — 

hymn przenajświętszy: 

Salve Regina!... 

A w ślad za nimi wlecze się twój ból... 

Hahahaha! 

(Szatan się zaśmiał, albowiem on jeden wie, że:) 

Nędza jest wszędzie — 

nędza w miłości 

i nędza w cierpieniu! 

Śmiej się! 

A moja tęsknota, 

na barkach ciężki dźwigająca krzyż, 

otwiera usta, 

by wraz z Tęsknotą świata 

zaśpiewać hymn przenajświętszy: 

Salve Regina! 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. by — tu: jakby. [przypis edytorski]

2. przed się — przed siebie; do przodu. [przypis edytorski]

3. pinij — dziś popr.: pinii; pinia to rodzaj sosny, występującej w krajach basenu Morza Śródziemnego. [przypis edytorski]

4. oblaskach — odblaskach. [przypis edytorski]

5. przypełzywał — dziś popr.: przypełzał. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/hymny-salve-regina

Tekst opracowany na podstawie: Jan Kasprowicz, Hymny, ”Bibljoteka Polska“, Warszawa, 1922

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Sekuła, Olga Sutkowska.

Okładka na podstawie: crete 2011 377, mariaaantonina@Flickr, CC BY-SA 2.0

Plik wygenerowany dnia 2025-11-27.