Tadeusz Miciński

In loco tormentorum

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

In loco tormentorum

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Motto

Vivo sin vivir en mi... 

Żyję — nie żyjąc już w sobie, 

na życie aniołów spozieram, 

a w mroku, w rozpaczy umieram.  

Morietur stella

Godzina moja się zbliża 

i otaczają ciemności — 

już wyschły źródła miłości 

i w płomiennej męce krzyża 

serce wciąż głębiej się zniża, 

wciąż głębiej w nim rany roździeram — 

i żyję, by czuć, że umieram. 

Na fali czystym błękicie 

łódź moja płynie w wygnanie — 

i widzę zorzy świtanie — 

i widzę loch mój w granicie — 

oh, ręce moje otnijcie, 

gdyż bramę Grozy rozwieram — 

On rzekł mi: ja w Tobie — umieram. 

Nademną złote łabędzie 

rozbłękitniają się w hymny — 

a w głębi widzę gad zimny, 

i oczy krwawe — w obłędzie — 

i ktoś mi szepce: — ja wszędzie 

za twojem sercem się wdzieram — 

ja mrok — ja śmierć — ja Bóg — nie umieram. 

O wy, kratery wulkanów, 

zamarzłym ogniem zionące — 

o, moje róże więdnące, 

wśród czarnej mgły oceanów — 

o niedolo mych peanów, 

w których się Boga wypieram, 

a stopy zimne całując, umieram. 

Słowiku, co ożywiasz gaje 

w pustyniach mojego łona — 

ach, jakże serce me kona 

ach, jakiej męki doznaję — 

paląc w płomieniach swe raje — 

na lichej kolumnie się wspieram — 

z nią padam — i łkam — i umieram. 

Z Twych rąk mi płyną ulżenia, 

gdy krwią swą rosisz me lico — 

lecz doli mej tajemnicą, 

zamknięta w grodzie płomienia! 

gdzie tak mnie trapią cierpienia 

i tyle szturmów odpieram, 

żeć zamek zdam — bo umieram. 

Oto jak cień się przekradać 

pod murem rajskich ogrodów — 

w ogniu się paląc wśród lodów — 

mieć Cię — a nie posiadać — 

zdobyć — ukochać — postradać — 

to człowiek — z niego się wydzieram 

— daremnie! daremnie żyję i umieram. 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Wampir

Modlą się duchy ciemnych wód — 

modli się serce krwawe. 

W wnętrznościach mogił szlocha lud 

i szlocha serce krwawe. 

Armat śpiżowych tętni grzmot 

i tętni serce krwawe. 

Bagnety pełzną pjanych rot 

i pełznie serce krwawe. 

Zadrgały mruki rżniętych miast — 

zadrgało serce krwawe. 

Wampiry gaszą wieczność gwiazd 

i gaszą serce krwawe. 

Shańbione ciała — pusty dwór — 

shańbione serce krwawe. 

Wtem tryumfalnie zapiał kur — 

i pękło serce krwawe.  

Templaryusz

Na ciemnem morzu wicher rozpaczy 

szarpie i targa żagiel tułaczy. 

Płynę bez steru, płynę bez wiosła — 

oby mię prędzej burza rozniosła! 

Ja — rycerz dumny świętego Grala — 

[duch mój się dotąd ogniami spala] 

Różany ogród bożych tajemnic — 

[dziś uroczysko mogilnych ciemnic] 

Ja — com Chrystusa wynosił z grobu 

[oto stygmaty na rękach obu] — 

Ja i me gwiazdy cicho spadamy — 

jak lilie zżęte w grobowe jamy. 

Morze się pieni, ryczy jak lew — 

nademną stado znużonych mew. 

Goni je, szarpie dzika rybitwa — 

skrzydła ich błyszczą niby modlitwa. 

Oh, dajcie łuk mój, który ocala — 

wzdyma się grzywą ostatnia fala — 

łódź wylatuje w obręczy pian — 

na trąbach śmierci zagrał mi Pan. 

— — — — — — — — — 

Litości żebrze tłum obłąkany, 

katedr się chwieją kamienne ściany, 

runęły, gniotąc serca i mózgi, 

w jelitach sterczą krzyża odruzgi. 

Dłonie błagalne wbiły się w drzewo, 

otchłań się kłębi z czarną ulewą, 

na wirach tańczy ludzkość wyrodna, 

pod serc nawałą krzyż idzie do dna. 

Morze się pieni, ryczy jak lew — 

nucę spokojnie ostatni śpiew.  

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

(Zahuczał wicher...)

Zahuczał wicher — wicher jesienny 

nad mojem sercem — sercem tułaczem — 

i Anioł senny — Anioł Gehenny 

już mnie powitał — powitał płaczem. 

Natchnienie

Na koralowych snu księżycach 

Ciebie me skrzypki sławią, Pani! 

do ciemnej schodząc mar otchłani 

zapalasz kwiaty na łzawnicach. 

Uwiędłe serce, jak dzieciątko, 

tulisz do piersi obłąkanej 

i dziwnej pieśni — niewygranej — 

bawisz nadziemną pamiątką. 

Już się godzina zaćmień zbliża, 

kiedy mię z Tobą Bóg rozdzieli — 

Ciebie uniosą w chór anieli, 

a mnie przybiją do stóp krzyża.  

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Santa Hermandad

Enclavado pies y manos en un madero y en cruz, con tormentos inhumanos que me respondeys maranos malvados perros sin luz.

Hurtado 1557.

Gwoździami za ręce i nogi przybity do drewna i krzyża w nadludzkiej męczarni — którą spłacicie, maurowie, niewierne psy bez świateł.

Bujnie zroszony mój ogród krwią. 

Z lochów tych na świat nie wyjdzie jęk. 

Braciszków moich wiedli do męk — 

[a dzwony dzwonią...] — kleszczmi ich rwą. 

Lampka im zżarzy skórę do trzew, 

na dybach zwisną jak harfa strun — 

a krzyż zielony z krepą wśród łun, 

jako nadziei bluźnierczy krzew. 

Oczy ich próchnem świecą, jak duchów — 

usta zgniecione byczym pęcherzem — 

i tak przed ojcem staną kacerzem, 

w drewnianej klatce, z brzękiem łańcuchów. 

A łzy tych gromnic na twarz kapiące, 

nie tak bolesne, nie tak gorące. 

Auto-da-fe

Przyjaźń mi zdradnie ręce związała, 

gdym je wyciągał w górę do nieba. 

Ojczyzna plwocią mnie obryzgała, 

gdym ją nakarmiał z wina i chleba. 

Miłość poranna w pustkę wywiodła, 

z twarzą słoneczną Pani alkierza; 

a miłość Święta — bok mi przebodła, 

i do miejskiego ciśnie pręgierza; 

a miłość Gwiezdna — serce wyrwała 

i psom rzucając — naigrawała. 

Rozumek, mistrz mój, w galowym fraku, 

do żelaznego przybił mię woza — 

a na nim dzwoni Śmierć Dolorosa — 

a ja się duszę — w złotym kołpaku.  

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Quemadero

[„była to platforma, ułożona z kamieni. Na wierzchu cztery posągi proroków, wewnątrz pustych — gdzie wprowadzano osądzonych i spalano po kilku naraz w tym rodzaju babilońskiego pieca”].

Sztabą przykuty do proroka, 

gdzie pocałunków lśnią motyle, 

a z ust mych płynie krwi posoka, 

a w uszach dźwięczą krotofile. 

Ogień buchnął — i czarne mantyle 

dech zaparły, jak fala głęboka — 

tylko jednej przechrzciance z Maroka 

oczy gasną, jak gwiazdy w mogile. 

Wczoraj z braćmi łamałem się w celi 

pleśniącym komunii chlebem, 

a barłóg zamiast pościeli, 

a ciemny loch był nam niebem. 

Król złotą błysnął ku nam szpadą, 

na ogień dziatki moje kładą.  

Madonna Dolorosa

„...żelazny posąg z kolcami do wewnątrz, w którym zamykano przestępcę”...

Coś w mem sercu dziko pęka — 

w dzwon uderza ciemna Groza — 

i kolczata dusi ręka — 

to Madonna Dolorosa. 

W snów mistycznych mym ogrodzie 

drga konwulsyą Lilia — Roza, 

zamrożona lśni mimoza, 

a w piekielnym tortur chłodzie 

każdą żyłkę w niej przebodzie 

Pani królestw — Dolorosa. 

Idzie święta w aureoli 

z dzieciątkiem na ręku zmarłem — 

źrenice puste rozwarłem, 

czując, że nic już nie boli.  

Reinkarnacya

Z bram czarnych idę Babilonu, 

z ruin, gdzie ptastwo dzikie jęczy, 

w mroku się bijąc o pierś dzwonu. 

A ciała królów poszarpane 

przez widm złowieszcze wardałaki, 

a rzeki krwawą toczą pianę. 

W pałacach pustych błądzą straże — 

łańcuchem skuli czaszkę moją, 

w piekielnym zanurzając warze. 

Abbadon czekał z mię ofiary, 

lecz anioł Boży wszedł do lochu — 

legł z mieczem w sercu człowiek stary. 

Po skałach zbiegłem stromych w morze, 

śpiewem otchłani jęczą fale, 

konchy, jak łzy me lśnią w pokorze. 

Słucham objawień Twych w głębinie — 

komety się krzyżują w mroku, 

okręt mój w Ciemność Bożą płynie. 

Na włosach zmarłej gram pieśń Wschodu, 

bym Cię nie przeklął Hieruzalem, 

obłąkanego Ty narodu 

Matko! — a bólem Twoim się opaszę, 

a głowę swą na gwiazdach złożę, 

wieczność, jak wino zleję w czaszę. 

A kości moje wezmę z ziemi, 

którą przyciemnił Duch Twój Pański, 

i odtąd ziarnem bujnem plemi. 

Krwi mej czerwone bystre prądy, 

co wypłynęły z gór Taboru, — 

nowe przelśnione ujrzą lądy. 

Serce mam owoc z tego drzewa, 

co kwitnie w raju snem Cherubów, 

a ptak żałoby nad nim śpiewa. 

A śpiew ten z harfy jest proroków, 

z płomienia gwiazd i z męczenników, 

z piorunów, z wichrów i obłoków 

i z onych Judasza srebrników, 

jenżmi Cię kupił człowiek, Boże. 

Tyś tajemnicze posiał znaki, 

abym powrócić mógł do Ciebie, 

jak słońce w ojczyste zodyaki. 

Ale mój okręt wiry niosą — 

przebóg! pod więzień ślizgie ściany — 

rozpacz mię krwawą zlewa rosą. 

I szydzą ze mnie czarni straże 

i krzyż gotują mi jutrzenki — 

wracam w mych więzień kurytarze. 

I to wszak darem z Twojej ręki — 

ból — wieczność męki...  

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/in-loco-tormentorum

Tekst opracowany na podstawie: Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, Kraków 1922.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Redakcję techniczną wykonali Paulina Choromańska i Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Okładka na podstawie: Blowing Winds on Frozen Pond, jimmy brown@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-05-23.