Tadeusz Miciński

Już świt

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Już świt

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Już świt

Już świt... Purpury są na niebie. 

Już świt... wciąż nocne straszą mary. 

Sen to? czy zjaw? czy jakie czary? 

Dusza mogiłę własną grzebie. 

Dusza ma blada z przerażenia 

jako te zimne mgły na polu — 

dusza się lęka swego cienia — 

ten cień czerwony jest od bolu. 

Ptaki się budzą — lecz ja słyszę: 

coś w moim sercu łzami rosi — 

w dół się przechylam — w wielką ciszę — 

serce się moje w dal unosi — 

serce się moje w dal wydziera — 

i już się stroi w kij pątniczy — 

w kamienną czarkę łzy swe zbiera, 

gdy będzie konać — Bóg policzy... 

[Tylko mi nie płacz, nie łam dłoni — 

ze snów otrząśnij się złowrogich — 

jest coś, co nas przed zgubą broni — 

nas — i naszemu sercu drogich...] 

. . . . . . . . . . . .  

Już Anioł chodzi między mgłami 

i je owiewa skrzydły swemi — 

i tak uświęca, że nie plami 

ich pył, ni ciężar smętnej ziemi. 

Jako przejrzyste, senne morze 

fioletem lśniące i błękitem, 

falują mgły te po przestworze 

srebrzysto-jasnem, złotolitem. 

Nagle się mienią na różowo, 

jakby od szczęścia zapłonione — 

tak przenajświętsza Cię Królowo, 

maluje serce rozmodlone: 

w złoto-zielonej mgieł obręczy 

ognista róża lśni szkarłatem — 

rozwiewa skrzydła ponad światem — 

raczej na światów gdzieś przełęczy. 

Drzewa jak wyspy koralowe 

zaczarowane, niepojęte — 

obłoki jak kadzidło święte, 

czerwone wewnątrz i lilowe. 

. . . . . . . . . . . . 

Słychać za szybą tuż brzęczenie — 

to motyl rwie się do swobody — 

leć — i poleciał na ogrody — 

leć — i nieś słońcu pozdrowienie. 

Słońce — Ty jesteś ziemi królem! 

Boże — Ty jesteś świata słońcem! 

Duszo — Ty jesteś bóstwa gońcem! 

Serce — Ty jedno — wiecznym bólem.  

Płyną ciche, srebrne łzy...

Płyną ciche, srebrne łzy 

i fioletów płynie żal 

w nieskończoną ciemną dal — 

pachną zwiędłe bzy — 

to Ty, duszo? Ty! 

W chmurach leci czarny ptak, 

niesie w szponach krwawy plon — 

— Czy to z Twoich dumnych łon 

— wyrwany ten znak? 

Tak, ma duszo, tak.  

— Tyś mię zaklął w tęczy snów 

— do tych szarych zimnych mglic — 

— co masz mówić — prędko mów — 

— łzy Ci płyną z lic — 

Nic, ma duszo, nic. 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Bądź zdrowa!...

Bądź zdrowa! (jak dziwnie brzmi dzwon!) 

Bądź zdrowa! (lecą liście z drzewa...) 

Bądź zdrowa! (miłość jest jak zgon...) 

Bądź zdrowa! (wiatr złowrogi śpiewa...) 

— Już nigdy! — 

Rwie serce Twój płacz! 

— Wydarł się z piersi niespodzianie, 

— żegnam Cię — trzeba — i Ty Boże racz — 

— Litości!... — — 

W konie!... Chryste Panie!... 

Przed burzą

Tak... więc mi radzisz jedno — zapomnienie —  

i przyjaźń dajesz miłosiernej siostry...  

Wiem — obowiązek, przysięga, sumienie —  

wiem — i nie żądam — wolę ja nóż ostry,  

niźli łagodne czyścowe płomienie.  

Już późno... wróćmy. O, jak zmienne, Lenko,  

pogody świata — wiatr chmurzyska goni 

i pędzi prosto — patrz — w Twoje okienko 

podniebne, skryte w hiacynty i bluszcze —  

i tam łzy drobne, rzęsiste uroni.  

Czy wiesz? gdy drżący wicher w szyby pluszcze 

mam dziwną pewność i dziwną obawę,  

że tak sam jeden będę w dni szarawe 

umierał... Nie myśl, że straszyć chcę zgonem —  

poję się życiem, jak faun winogronem.  

Otóż i dom Twój. Deszcz okrutny siecze.  

Wszelka tragedya swą banalność wlecze.  

Milczysz? wciąż milczysz... i oczy masz wbite 

w szorstkie, zdeptane, brukowe kamienie —  

ja wiem — tam czytasz napisy wyryte —  

ja zgadnę:  

„depce po nas przeznaczenie”...  

Mej duszy osnowa,  

którą ci składam na wieczność:  

był ból i była konieczność 

i Kain i grzech i Jehowa 

i ducha śmiertelny głód —  

a teraz wolność — i cud.  

Widzisz bezgrzmotne błyskania?  

piorun się w tej chmurze chowa.  

Z płomiennej róży kochania 

kto się skałą nie narodzi —  

zginie w powodzi.  

Śmiejesz się smutno — ciemne moje słowa...  

trzeba zwyciężać... zwyciężać... bądź zdrowa.  

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Zofia Casanova (z hiszp.) Skargi

Pod krzyżem zgięta — w mroku rozpaczy 

na ostrych głazach dusza się krwawi 

i swą Golgotę krwią serca znaczy...  

czy już z tej męki nic nie wybawi?  

Anioł, co strzeże przeznaczeń dróg —  

— Tak, rzecze — Bóg!  

Cios mnie oślepił, zgubiłam drogę,  

rana zalewa wciąż oczy moje —  

pośród ciemności kroczyć nie mogę —  

i brak mi wsparcia — i tak się boję —  

co robić, Panie? drżę, jako liść —  

— Z miłością — iść.  

Czyliż podobna wlec swoje życie 

z okropną wizyą ciągłej niedoli?  

gadzinę myśli zatruwać skrycie 

i wiecznie milczeć o tem, co boli —  

gdy w uszach moich bez końca brzmi 

marność mych dni...  

Tak więc — wśród duszy osamotnienia,  

gdzie każde tchnienie goryczą dysze —  

jakiż, o Panie, dasz cud zbawienia,  

aby się burza zmieniła w ciszę 

i przestał jęczeć rozbity dzwon?  

— Jedynie... zgon.  

Ogień

Samotny siedzę przy kominka blasku,  

na ścianach drgają fantastyczne mary —  

z bezdźwięcznym śmiechem w takt suchego trzasku 

litanii słucham dusz — w łunach Ofiary.  

Powoli smutek objął serce senne,  

jak pająk muchę, w szarą swoją przędzę;  

smutek tak wiotki, jako mgły wiosenne,  

a tak bezbrzeżny, jako ludzkie nędze.  

Łuczywo gaśnie — pokrwawione ściany 

snują mi szeptem dziwne opowieści 

«szedł w nocy młodzian z Chrystusem nieznany» —  

a serce moje w okna mi szeleści.  

Oh, zimno — czarno — źle —  

wicher na polu dmie —  

weź ono drzewko zmarznięte,  

rzuć je do ognia — niech zgorze —  

mój Boże!  

a serce moje uczyń równie święte. 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Wilia

Memu Ojcu.  

On do mnie pisał list — mój synuś mały!  

patrząc się w księżyc — na szrężodze szyby 

pisał mi rączką, że już nadleciały 

aniołki — Pan Jezus przyjdzie — łowią ryby —  

złote lśnią gwiazdki...  

— niech mój Tatuś wraca —  

Mama jest chora — Tatuś caca —  

mój Tatuś dusia...  

Lecz pewno wstrzymały 

chmury ten list, lub Anioł biały —  

bo mi się nie wdarł promień w stalagmity 

i nie oświetlił groty, łzami szumnej 

i nie przypomniał, że są gdzieś błękity —  

i Bóg — i w mojem sercu dwie Jego kolumny.  

Raduj się duszo moja w Panu,  

rozbłyśnij, jak zorza, w purpurze 

i zamek słońcu na strzelistej górze 

wybuduj — w dal od czarnego tumanu.  

Choćbyś utracił wszechświat — niestracone 

nic — bo masz dwa serca przelśnione.  

i na tych skrzydłach wylecisz wśród pieśni.  

Tobie syneczku, — pisze Tatuś dusia,  

że wróci — weźmie na rączki Jarusia 

i będzie z Tobą zbierał fijołeczki 

i będzie nucił piosneczki 

o kwiatku, co się nie rozwinął wcześniéj —  

— i Mama już płakać nie będzie...  

Ale Cień groźny idzie za mną wszędzie 

i nie wiem, kiedy mię wyzwoli 

z tych mroków — Bóg.  

(Kiedy odejdę w dal...)

Kiedy odejdę w dal 

zostanie po mnie żal —  

daremny będzie żal,  

gdy płynąć muszę w dal.  

Lecz tak się łączy żal 

z moją tęsknotą w dal —  

że patrzę w moją dal —  

jako w bezbrzeżny żal.  

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Samobójca

Biją w mą czaszkę, jak w dzwon, głuche grzmoty 

i krwawa ręka pisze mi przekleństwo.  

Ja wybierając los mój, wybrałem szaleństwo 

i porzuciłem raj i zeszłem w czarne groty.  

I płynę w mrok — i wiem, że oto zgasnę,  

jako pęknięte słońce. W imię Ojca, Syna!  

mam w sercu głaz, a tu głębina —  

jam tułacz — ale będę miał królestwo własne.  

Ta lufa zimna — lecz ogień gorący —  

dobry to ogień, co ucisza serce —  

na górach wschodzi blask błogosławiący 

me wrogi i płaszcza królewskiego ździerce.  

Jako pelikan — krwi mojej żywicą 

karmiłem — nicość! — a dzieci me z głodu 

umarły — a moja Matka niewolnicą 

obraca w żarnach krew i łzy narodu.  

Wezmę mój pług — ja Piastów pogrobowiec —  

ja dumny kneź — zaoram ziemię czarną —  

i będą iskry iść — jak złote ziarno.  

— A na Łomnicy — strzaskam z porfiru grobowiec 

i wyjmę moje serce...  

Dusza w czyścu

Umarłych cieniom i w gwiezdne kurhany,  

składam tę urnę przetlonych pamiątek.  

jakoby ciała umarłych dzieciątek.  

Bo duch mój z ziemskiej jasności wygnany 

wstecz się ogląda na rodzinne łany 

i nim go śnieżne pochłoną zamieci 

do chat się tuli, gdzie łuczyna świeci.  

W umarłych święto, w jęki niepowrotne,  

serce się moje nie czuje samotne.  

Ach, pamiętam knieje, szumiące dokoła,  

świegot ptastwa, ryk zwierza i dymiące sioła —  

wonie traw pokoszonych i białe bociany,  

lecące gdzieś aż z Indyów na mój dach żerdziany.  

Dziś — pół świata zbłądziwszy na smętnem błąkaniu —  

Tobie, coś moją młodość widziała w zaraniu —  

Lipo cmentarna! Xieni pszczół i roju 

duszyczek, co już doznały wiecznego spokoju —  

pod cieniem Twoim, pod Twoją obroną 

chciałbym złożyć mą duszę, jak falę znużoną 

i lśnić w Twoich konarach zbłękitnionym niebem —  

a męką moją, jak czarnym podzielić się chlebem 

z oną Królową, co była duchów żywicielka —  

a za Chrystusem zeszła w otchłań...  

I teraz Cień jej błąka się w wichrowe noce, 

a w oczach wypalonych szrężoga migoce 

i jasność wielka.  

Chciałbym pługiem rozorać krwawe sarkofagi 

i z płomieniem — w królewski zejść grób —  

i w krysztalny grać dzwon — i wziąć na ramiona 

i nieść Bogu, aż oczy odemknie przelśniona 

i zorzami rozbłyśnie jej trup —  

i pokłonią się króle i myrrhę przyniosą jej magi 

i przyjdzie Oblubieniec —  

ze zbóż jasnych da wieniec —  

a śmierć, jak suchy liść 

odtrąci z Jej łona —  

i wstanie zbłękitniona 

i będzie ku nam iść.  

Lecz za winy własne lub mojego rodu 

na niwach spustoszonych umierając z głodu,  

u źródeł jadem strutych konając z pragnienia,  

to się spalam w pożarach, to marznę wśród cienia —  

w rozpękłych górach lawy księżyca martwego.  

Idzie wiejskie pacholę przed Maryi ołtarze —  

niech Cię, moja dziecino, pychą Bóg nie każe —  

i niech Cię odtąd Aniołowie strzegą.  

Krzyż

Tu znamiona  

światów obu:  

Ciemność kona,  

Anioł globu  

wchodzi z grobu. 

Już kry pękają w czarnej wodzie,  

róże mistyczne w mym ogrodzie,  

róże — gwiazdy —  

w sercu mem dźwięczy chór aniołów,  

w sercu się kruszy rdza i ołów — 

miej łzy! miej łzy!  

Z ofiarnych czasz  

dymi się krew —  

ach, Ojcze nasz,  

słyszysz ten śpiew?  

Przez mroków łan  

wrzyna się pług —  

z czerwonych pian  

ognisty Bóg.  

I runął grom  

w mogilny tyn  

i zadrżał dom —  

wstał Boży Syn.  

Na tęczach łąk  

lilije w krąg —  

na głębiach mórz  

królestwo zórz...  

Ziemia się wznosi  

jak wonna tuja  

w niebiosach buja —  

skrzydła me rosi  

łez Alleluja...  

Niewiasta klęcząca: 

Czemu duchy płaczą,  

błądząc pod jodłami?  

niebiosa obaczą,  

Boga z aniołami — 

Alleluja... 

Śmierć z kosą: 

Postawił mię Pan  

na szmaragdzie łąk  

i do jasnych wód 

wiedzie mój lud —  

Alleluja...  

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/juz-swit

Tekst opracowany na podstawie: Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, Kraków 1922.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Redakcję techniczną wykonali Paulina Choromańska i Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Marta Niedziałkowska, Aneta Rawska, Aleksandra Sekuła, Katarzyna Talaga.

Okładka na podstawie: Dark cloud over Grand Island, NY, Prayitno / Thank you for (8 millions +) views@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-05-22.