Jarosław Klejnocki

II. Zaprzysiężony

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

II. Zaprzysiężony

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

II. Zaprzysiężony

II. Zaprzysiężony

Zaprzysiężony

Kasi

Prowadzę cię za rękę przez ten dziwny tunel  

zegarki fosforyzują ponad ustami para malutkie  

krople skapują na nasze ciemne twarze trzymam  

cię mocno mocno a tam nasze miasto świeci  

jak jubileuszowy tort.  

Zobacz szepczę cicho choć śpisz i tak nie  

słyszysz mój wskazujący palec dotyka twoich rzęs  

cóż mogę cóż ja mogę znowu nadejdzie świt  

zamkniemy się w swych ciałach na jeszcze jeden  

dzień. Smutne pąki osamotnione rośliny.  

Prowadzę cię za rękę i zbyt się może boję zbyt  

rzadko odwracam głowę choć przecież mi nie  

znikniesz wybacz tak szybko płyną rzeki taki  

kruchy pada śnieg i co za siła tkwi w mięśniach  

rozszarpujących powietrze cóż za rozmarzona  

niebieskość żegluje ponad nami.  

II. Zaprzysiężony

Spojrzenie, znaki

Kasi

Oglądam zdjęcia z wyprawy zwłaszcza tę  

jedną fotografię patrzy z niej piękna  

kobieca twarz ilu spojrzy powie cóż  

za szkoda że nigdy nie spotkały się nasze drogi  

ręce nasze nigdy nie dotarły do siebie. 

Za jej głową rozmazane oddalenie ale  

widać błysk okien pysk samochodu gałąź  

jak bukiet elipsę słomkowego kapelusza  

przestrzeń placu senną pustkę popołudnia. 

Co chcesz mi powiedzieć choć twoje rozchylone  

usta właśnie łamią swój zwykły kształt jakbyś 

zrezygnowała z mowy ale oczy uważne  

wiedzą więcej niż dojrzę w nich wiedzy. 

Przepowiadasz mój los a jeśli tak  

jakie chmury jakie słońce jaka droga  

ile goryczy ile uśmiechów ile snu  

zbyt niespokojnego dla odpoczynku ile  

ile jak jak pytania milczenie pytania.  

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

II. Zaprzysiężony

Epigramat urodzinowy

Kasi

Mapa światła na ścianie. Delta pękającego tynku.  

Rozgrzana do czerwoności fajka prawie jak wieczny  

ognik. Tak, to jest sprzysiężenie. Tajne i 

wymowne. Tak, to jest łódź szaleńców na wezbranej  

wodzie. Tak, to jest kolec pod skórą, to jest  

kompres na czole. To jest pierzyna obłoków nad  

naszym małym światem. Mieszkamy w kropli wody,  

nie mamy nawet pieca. Mamy za to szafę na nasze  

ciemne troski. Nie jest ich zbyt wiele, lecz  

jakieś przecież są. Nasz dom — na kurzej nóżce  

czasu. Nasz śmiech — naprzeciw dniom.  

II. Zaprzysiężony

Vermeer maluje*

Kasi

Ach jakże zazdroszczą twoje przyjaciółki  

sam pan Vermeer maluje cię w jasnej pracowni  

pełnej dziwnych sprzętów więc znosisz niewygody:  

tyle godzin w tej samej pozie pod ogromną mapą  

siedemnastu prowincji w milczeniu z fanfarą ciężką  

książką i uwierającym wieńcem na skroni. Żałujesz  

tylko że nie pozwolą ci zatrzymać tej pięknej  

szaty z błękitu ale nie martw się jest już  

twoja na zawsze aż do końca świata. 

I już miliony oczu będą patrzeć na ciebie  

w zachwycie obojętnie z roztargnieniem w  

zniecierpliwieniu z tęsknotą miłością. Jeszcze 

o tym nie wiesz lecz przecież przecież przeczuwasz  

przymknąwszy nieśmiało oczy zdziwiona dziewczynko. 

Cóż za spokój cóż za niewinność choć tyle  

nadejdzie słyszę huczące maszyny łoskot  

wybuchów widzę otwarte do krzyku usta eksplodują  

wzgórza kosmos oddala się coraz bardziej rozpadają  

się kraje płonie mapa ginie gdzieś pamięć czernieją płótna. 

Ale ciebie nie dotyka zimno jesteś wolna więc jaka  

zazdrość jakie zachwycenie. Vermeer maluje; chrzęści  

piasek w trybach zegarów. 

*wg. »Atelier»*

II. Zaprzysiężony

***

dla K. znów

160 km/h W każdej sekundzie za  

pan brat z katastrofą Cmentarz  

owadów na szybie Magia reflektorów  

Jak w otwarciu stoi przestrzeń Czasem  

obce czerwone iskry obecności Rzadko  

przesunie się cień Ona drzemie na  

przednim siedzeniu Przykuta pasem  

osłonięta snem Wiozę sen rozproszony  

jak w narkozie Wiozę zatrzymaną myśl  

Wiozę miłość w letargu Wiozę  

nieistnienie Wielkie światła  

miast za nami przed nami Na  

razie zanim wzejdzie księżyc  

jeszcze wciąż ciemno  

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

II. Zaprzysiężony

Nusfjord, lofoty — atlantyk za progiem

Kasi

Jedyna knajpa w mieście. Stare przeboje Dire Straits.  

Woda jest tu jak czas — zbiera się w sobie jakby  

chciała wejść do domów ostatecznie i nieodwołalnie  

Gdzie kończy się radość a gdzie zaczyna? Jedyne czego  

na razie nie utraciłem to sztuka zapamiętywania  

szczegółów. (Dla ciebie wszystko dla ciebie czy  

umiesz to docenić). Kłótnia na skraju drogi. Kamyki  

rzucane w ciemność. Kłopoty z precyzją kłopoty z  

dotarciem. Pielęgnujemy swą odmienność. Krew tężeje  

wbrew widokom. (Gdziekolwiek rzuci nami wracamy do  

tego co pozostawione). Zatoka otacza nas. Szczyty  

wprost z morza. (Stoimy u zwieńczenia). Oto dno  

raju. W saku. W oblężeniu. Słońce schodzi ku granicy.  

Więzienie skąpych traw. Bardzo samotne kutry.  

Wreszcie: otwarcie. (I żywy stąd nie wyjdzie nikt).  

II. Zaprzysiężony

Beatrycze

Kasi

Jest wyśnioną a jednak cielesną  

Stąpa po ziemi ale z głową w niebie  

Z atomów jej kibić z eterii spojrzenie  

Czołem pod chmurami piętą w piachu  

Rozdwojona? Nieprawda! Z dwóch wrogich  

pierwiastków złożona na przekór Dopełnienie  

przeciwieństw Zgoda sprzecznych żywiołów  

Bractwo ognia i wody Węgla i pary  

Zanim zamkną się odrzwia uśmiecha się 

Z tym uśmiechem w pamięci chciałby pójść dalej  

Wszelako na rozstajach Na lewo bądź w prawo Bez  

przewodnika Pani moja Duszyczko Skóro bez skazy  

Piersi mleczna nabrzmiała Chwilo rąk spotkania na  

łożu boleści kiedy dziecko wychyla głowę ku nicości  

Ty pod maską tlenową fanfary fanfary KTG jak asdic  

USG niczym sonar Wtedy razem Jak taran Jakby wejście  

zrzuciło swój okrutny napis (by porzucić nadzieję) 

(Nie wstąpię samotnie w zimne Niebo? )  

II. Zaprzysiężony

Droga na Zamek Ujazdowski

Kasi

W taksówce Korek Neony za mokrą szybą  

Kolory walczą z szarością i doprawdy nie  

wiadomo kto tu jest zwycięzcą Patrzę na  

ocalałe z zagłady kamienice Żywnego  

Puławska Plac Unii Lubelskiej Tyle zamarłej  

śmierci w piwnicach Tyle gruzu pod  

fundamentami (żyjemy szybciej niż jadą  

samochody) Wtorkowe popołudnie Azyl  

tymczasowości Moja ukochana ślęczy nad  

komputerem A ja oddaję się grzecznym  

rozmowom o niczym i o wszystkim  

Niewiele z tego wyniknie Tymczasem  

patrzę (Lubisz patrzeć Cały jesteś wzrokiem) 

Moja ukochana bawi w innych miejscach  

Wrócimy do siebie wieczorem  

Późnym wieczorem kiedy smukłe kolumny 

dymu z elektrociepłowni rosną na przekór  

depresji rozciągającej się nad krajem Krajem  

spełnienia i nie zrealizowanych marzeń  

Ranna godzina przyniesie nam pośpiech  

Dobrotliwy azyl (Żyjemy na bezdrożach) 

W gazecie znajdujemy uspakajające  

pozory A potem już tylko metro Sterylne czyste  

metro jak nie z tego świata Tyle nadziei w  

zamkniętych korytarzach Tyle rozpaczy  

w pędzących wagonach 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

II. Zaprzysiężony

Plac Unii

Kasi

Znów to ulubione miejsce Małe wieżowce które  

mogłyby stać na peryferyjnych ulicach Manhattanu  

To ten niewielki stary świat I my w nim pomniejszeni  

jak w trzeciorzędnym komiksie W zaintrygowaniu  

szczęśliwi Niech i tak będzie Goniąc za spełnieniem  

w każdym z gestów W każdej chwili gotowi na  

skinienie losu 

Moja ukochana stąpa na palcach pośród żarzących się  

węgli Ona wie jak zaskarbić sobie życzliwość ludzi  

bogów i zwierząt Ona wie Kroczy pewnie wśród mgieł  

Idzie przez ciemny pokój Wiedzie ją instynkt Niewidoczna  

pewna dłoń 

A teraz ten plac Samochody suną ku nieznanym lądowiskom  

Wszyscy zapętleni znają swój cel Każdy niepewny przystaje  

na rozstajach 

(A on tylko patrzy: niskie chmury przysiadają na gniazdach  

gzymsów Mżawka całunem opatula strychy Intrygują go wielkie  

budowy Światła dźwigów ruch niewidoczne pieniądze i ludzki  

pot przemieniony w konstrukcje pełne żelaza stali i nadziei  

On sam nie bardzo wie co ma z sobą począć jak począć siebie  

Czerwono-żółte tramwaje mijają się na zakręcie W Supersamie  

nie milknie gwar i czyjeś usta właśnie otwierają się na spotkanie 

kolejnego hamburgera) 

Moja ukochana rozumie więcej niż ja Nie dba i nie ufa- 

oto jej doktryna Nie zadaje pytań I nie szuka przyczyn  

Dostrzega piękno i pomija małość Dzwony grają na jej  

Chwałę 

Plac Unii Ale unie zostały zerwane Teraz: domy ruszają  

po okręgu ronda Więc w środku karuzeli W oku ruletki  

(Bez złudzeń) Moja gwiazda wciąż wiruje  

II. Zaprzysiężony

Bastion

Stadko gołębi nad działkami przelotny uśmiech autobusu kurz wirujący w snopie światła gwóźdź co napina sztuczne mięśnie niepewna ostrość przewidzenia niepewna zgoda i wahanie poszukiwanie w kartotekach tych znanych twarzy co już zawsze zaludniać będą tylko fiszki i przedpołudnie mokre krótkie kiedy powiedzieliście sobie więcej niż mogła unieść wasza zdrada, już widać zgubny wał ulicy, tam ostateczne padło słowo tam pierwszy raz poczułeś winę jasną jak neon ponad głową, wciąż jeszcze mieszka pod powieką, trwalszy niż twierdze chmur niż kropla, a przecież tyle przeszło godzin i tyle niewidocznych śmierci otarło się o twoje włosy a ty wciąż widzisz patrzysz patrzysz; gołębie w wirującym skręcie autobus machający drzwiami, to na pamiątkę pożegnanie i światło głodnie szukające ten gwóźdź sekundę przed upadkiem tamto spotkanie tamta chwila jak koniec świata kres bez granic przeczucie ciężkie barwa szczegół paznokcie wbite w skórę brzeszczot na nowe mgnienie czyhający i twoja ufność w niespełnienie i twoja radość bez oddechu. Tyle się jeszcze stanie.  

II. Zaprzysiężony

Migoce i błyska

Zdradliwy prąd żarówka gaśnie pod naporem nieznanych elektrycznych wichrów cienie rosną rosną jadowicie na przygaszonej pastelowej ścianie. Jakby w zastępstwie tuż ponad drzewami eksplozja gromu i strzały błyskawic. W lustrze dostrzegam przez sekundę twarz. Ponowne spięcie a w jego trwaniu jak na dłoni kraj: wieże pałaców krzyże kościołów i smutny pies obok krzaku bzu. A potem tylko ciemna lampa porozkładane książki listy nagłe kanty ostrych barw. Znowu wybucha światło: w jego blasku twarze ulice morza kontynenty świat.  

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

II. Zaprzysiężony

Biblioteka, dziewiąta rano

Drzemiące koralowce książek dystyngowane mlaskanie kserografu wibrują ciała kamertony mięśni pochylone żagle głów a tam miasto rogata dusza inne światy radio gra z oddali kobieta zamyka okno. 

Melancholio ciszy gdzie twoja ojczyzna — w moim wzroku w literze w zastygnięciu gołąb przekrzywia łebek ogląda nas z zewnątrz rozbawiony dziewczyna poprawia warkocz nie wiadomo czemu patrzymy na siebie. 

Jesteśmy tutaj, wiem, jednak moja ręka sięga ku dalekim lądom sennie rozpięty dotykam krawędzi Apalachów kartki atlasu szeleszczą jak ostry na wietrze i czas chyba stoi chociaż biegną wskazówki jeziora skrzą się lasy dymią o świcie z małego dworca rusza parowóz z chrzęstem pracują maszyny prędkie kroki gesty prośby skargi bólu wszystko to jest, tak, nieuniknione czeka napręża mięśnie.  

II. Zaprzysiężony

Przez sen

Gdańsk: już raz tu umierałem któregoś 

pierwszego września na ławce pod pomnikiem  

młodzi żołnierze o świcie sprzątali tablicę 

i znicze a ja umierałem na tym wąskim cyplu  

otoczony przez puste butelki zeppeliny gazet  

przebudzony w nagłym świście wiatru oddalony.  

Prom buczał w kanale kino Leningrad grało  

«Czas Apokalipsy» Długi Targ pobrzmiewał  

«Whole lotta love»z otwartego okna na  

piętrze. Ale sen trwał: szły karne bataliony  

łopotała flaga nad stocznią siny dym niósł  

okrzyki nad tłumem i mały Oskar przeraźliwie  

krzyczał szyby pękały żydowskie dziecko  

znikało w tunelu. Było gorąco parzył piasek  

na plaży brakowało tchu samoloty wisiały  

sennie na niebie. To tylko historia mówiłem  

sobie tylko historia przechodzi przez moje  

ciało jak dreszcz nienawykłe ciało jak gorączka  

majak jak bagnet tylko słowa wdzierają się w  

sen tylko pragnienie rodzi tę suchość w gardle  

tylko stalówka skrzypi gdy przyszło pisać list.  

II. Zaprzysiężony

Florencja, 21.06.1527

Moja gwiazda przecina ciemność sekundowym  

lotem. Spisuję ostatnie rady dla ciebie  

Książę. W istocie pogardzam tobą tak jak  

ty mną choć to ja zostanę a ty przeminiesz  

zostanę choćby za cenę przekleństw i z  

laurem hańby na twardych skroniach.  

Moja ironia wynika z wiedzy zamieniłbym  

ją natychmiast na wiarę nadzieję miłość. 

Znów mi nie wierzysz widzisz tylko dłoń  

sięgającą do skarbca ale o tak moją religią  

jest prakseologia głoszę ją nie wierząc 

tęsknię za czymś innym lecz już za późno.  

Żegnam cię Książę który jesteś być może 

istnieją piękno i dobro ja zostawiam  

ci zapis twych szaleństw możesz je nazwać  

metodą. Nawet teraz nudzisz mnie zawsze  

niedouczony zapominający a przecież  

płonęły stosy leciały głowy ostrzono noże.  

Wiem sam przygotowywałem swój upadek  

moje Miasto wygnało mnie ale wybaczyłem  

kreśliłem twoje prawa pamiętając że ziemia  

nie jest podległa lekceważyłem wszystko  

co budziło mój podziw ale wobec lustra  

zrzucałem maskę. Być może Bóg to widział. 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

II. Zaprzysiężony

***

dla***; oczywiście

Rzymu nie ma jest popiół jest  

książka cieniutka małe życie jest  

prośba jest słaba modlitwa 

i wytchnienia też nie ma jest  

kwiatek w doniczce jest kaszel  

paznokieć niebieski i nitka jest  

obłok nad lasem jest szklanka  

pęknięta jest ach Rzym niewzruszony  

co rośnie pomału a popiół pochłania  

twoje zwinne ciało.  

II. Zaprzysiężony

Epigramat pokorny

Panu Adamowi Zagajewskiemu

Jak stary bocian znoszę resztki  

źdźbło słomy kawałek paznokcia  

zwiędły fragment skóry Ale też  

jakieś grafomańskie skrawki Ostatnie  

minuty snów pierwsze sekundy świtu  

Wszystkie sprzeczki (stoję bezradny  

wobec uzasadnionych zarzutów) 

Chwile niepewności (wtedy twardnieje  

język czernieje podniebienie) Z nich  

buduję Bramę ostatni Przyczółek  

(zaprawdę jesteśmy gośćmi  

kruche apartamenty) Piruety  

na mokradłach Slalomy po  

falochronie (wiatr wiatr) 

Uginam się aby zwyciężyć 

II. Zaprzysiężony

Splügen, stacja benzynowa

Jerzemu Sosnowskiemu

Nieprawda, można zapomnieć. Nie trzeba się łudzić  

Nad naszymi głowami mgły biorą w posiadanie ostre  

stoki, żleby i tę małą wysepkę szkła, jarzeniówek,  

neonów. Czerwień zachodu i granat wieczoru. Obojętność  

zmotoryzowanych wędrowców, obojętność naszych spojrzeń. 

Cicha przełęcz, cichy las. Światła w dole, światła  

w górze. Milczymy, patrząc jak to puste piękno  

obejmuje nas przerażająco delikatnie. Wszystko  

co będzie uśmiecha się do nas: kpiąco, litościwie,  

wyrozumiale. 

Możesz zapomnieć, tak naprawdę niewiele trzeba: zawrzyj  

aksamitne małżeństwo ze światem, codziennie dotykaj  

sprzętów, nie myśl o ogniu, wystrzegaj się płomienia,  

zanurzaj dłonie w ziemi, zamykaj drzwi za sobą. 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

II. Zaprzysiężony

Allenstein, pochmurno

W dniu w którym umarł Babcia opowiadała nam 

o mieście ich dzieciństwa To był bardzo ważny  

dzień kiedy poszli pierwszy raz ze sobą Jej ojciec  

ubrany odświętnie udał się popołudniem na  

odczyt A oni czmychnęli i tyle Wracając  

zobaczyli tego ważnego jegomościa «Literata»  

jak powiadał smakując słowo Ojciec Taki był  

niepozorny a wszyscy wokół uniżeni «Małe  

miasto, mali ludzie» parskał Ojciec Jej Matka  

mówiła że pokłócił się z tym Panem Podobno  

krzyczał że artysta powinien być zawsze z  

krzywdzonymi a nie zajmować się próżnym  

pięknoduchostwem Sala nie zgadzała się  

«Mówi pan do Thomasa Manna, panie aptekarzu»  

napominał podobno dyrektor gimnazjum  

Babcia i Dziadek słuchali jednym uchem  

Martwili się że nadchodzi deszcz i że nie pójdą  

tak szybko nad rzekę w ulubione miejsce  

Nadchodził nie tylko deszcz Chmurzyło się  

wszędzie«Byliśmy młodzi, cóż nas obchodziło?»  

wzdychała Babcia gdyśmy pytali «Wszyscy żyjemy  

w cieniu» Przez szparę w drzwiach podglądaliśmy  

jak zapala świecę przy zmarłym 

II. Zaprzysiężony

Jidisz

Pokolenia umarłe Koniec języka Clenie 

Cóż mógłbym Wam rzec Śmierć słów to  

śmierć świata Jak zdmuchnięty dmuchawiec  

świeczka na torcie Albo raczej płomień na 

zniczu Pustka wibrująca w miejscach opuszczonych  

Stawki Plac Krasińskich kawałki Jana Pawła II  

Miasto na gruzach i grobach — tyle o tym pisano  

Ale przeczuwam że jestem jednym z ostatnich  

któremu brakuje Który jeszcze pamięta choć  

nie swoją pamięcią Który jeszcze czci ale poza  

religią 

II. Zaprzysiężony

Epigramat na skraju

Ten chłopiec zatrzymujący kolumnę czołgów  

Przez chwilę duma i wzruszenie Potem  

kasacja wyobraźni — cóż mogłoby się  

z nim stać Tamten wieczór przed telewizorem  

(dawno temu) Nagły skok zmiana dekoracji  

Słucham cierpliwie Ci wszyscy prorocy  

bioenergoterapeuci Szaleństwo monologów  

Jest misja (sznur konopny wisząca drabina)  

Prostoduszność zdumienie. «Tak nie miało być».  

Ale jest Na przekór (histeryczne proszki) 

Jest krucjata Odkładam długopis Pierwszy  

krok (civitas; mgielna republika) Zaczynam  

Uzbrajam się Jestem gotów (jestem połową  

tego którym byłem niegdyś) 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

II. Zaprzysiężony

Wyznanie

Po latach zmagań poddaję się  

Wracam do mojego Mistrza z  

dzieciństwa z młodości On nauczał  

by iść wyprostowanym wśród tych  

co na kolanach by powtarzać wielkie  

słowa Teraz na tej pustyni w kakofonii  

dźwięków nie ma to znaczenia Nic nie  

ma znaczenia bo wszystko ma znaczenie  

Wszyscy mówią Już można i wolno I wszyscy  

nie słuchają słuchając 

II. Zaprzysiężony

***

Karmię tę katastrofę własną krwią Podsycam jej gasnący  

płomień Daję jej się żywić na moich jelitach Pielęgnuję  

tego wirusa pasożyta gnidę Przykrywam twarz kawałkiem  

postrzępionego materiału Co myślę nocą gdy zamykam oczy  

Co mieszka w mojej głowie gdy prowadzę samochód dociskając  

pedał gazu do oporu Kim byłem trzydzieści lat temu Nie wiesz i  

nie chciałabyś wiedzieć 

II. Zaprzysiężony

Oda św. Hieronima

Dla Marka

Moja mała ziemio Tyle cię pod stopami  

(Tak niewiele Zbyt wiele) Gasną ostatnie  

latarnie Teraz tylko ciemność Jadowita  

Kusząca (a jednak a jednak) Moja mała  

ziemio Nic nie wiesz Niczego nie słyszysz  

Suniesz po srebrnej obręczy Tak bardzo  

obojętna Tak bardzo wymarzona Śnią o  

Tobie żeglarze Smukli astronauci Pielgrzymi  

przemywają poranione stopy Moja mała  

Ziemio (Moje niebo) Mój grobie 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

II. Zaprzysiężony

Stary człowiek płacze

Iść za miłością Taką która wybucha wodorowym grzybem  

Wznosi i powala trony Iść za miłością która tka nieprzerwaną  

nić jak jedwabnik Wykuwa złote detale Staje gdy trzeba przeciwko  

całemu światu Żadnych kalkulacji Jest tak albo tak Iść za nią jakby  

wchodziło się w ogień (Wstrugę wodospadu) 

Ach Zapomnieć o wszystkich uwikłaniach Narodzić się na nowo  

Wstąpić 

znów na ścieżkę życia Banalne sentymenty 

Ale on już wie Będzie żałować ten który przeoczy Tymczasem mija 

całujących się Uśmiecha się do nich Płacze nad sobą 

(czytał, och czytał Śliczną dziewczynę Hłaski)  

II. Zaprzysiężony

Przed

Przypływ. Ocean ciężki jak rtęć podchodzi  

pod nasze mieszkanie. Plusk dokładnie pod  

podłogą. Trochę niepokoju trochę ciekawości.  

Chmury śmiało wkraczają do Zatoki. Wiedzie je  

Apollo lekko stąpając po wodzie. Telewizor  

grzmi. Jean Claude Van Damme wygrywa kolejne  

starcie Ona zasypia. Obudzisz mnie (pyta). 

Tak (mówię) oczywiście. (Nie. Będziemy  

spać do końca Jak zabici. ) 

II. Zaprzysiężony

Scenariusz

(Kurwa) Nigdy nie było żadnego scenariusza Przyszedłem  

nieproszony i niepytany (niezapytany) Nie miałem  

planu pomysłu idei Niczego nie miałem Poza surowym  

mięsem wokół kości A poza tym zwyczajnie: działo się  

Szedłem Potykałem się Żaden z was nie był mi obojętny  

(w każdym razie starałem się) Trochę pionek Trochę liść  

na wietrze 

A teraz śni mi się Procedura (kafkowskie fantazje) 

Po przebudzeniu nie umiem powtórzyć przywołać zobrazować  

Wszędzie Procedura rules I nie ma żadnego brejkania jak pisał  

niegdyś ostatni polski poeta narodowy Rules rządzą i kto nie ma  

scenariusza ten frajer (Tomasz Burek, oderwany od ziemi może  

i napisze o tym esej ale generalnie kaszana) Co dedykować wypada  

reliktowym idealistom 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

II. Zaprzysiężony

Redukcja

Tyle powiedzieć Rozsupłać język rozwinąć ten czerwony  

chodnik Popłynąć Przywołać kolory widoki sny i wyobrażenia  

Opowiedzieć Co opowiedzieć? Może historię zbliżeń  

i oddaleń Wskrzesić zmarłych Unieśmiertelnić żyjących  

Nasączyć barwami gotowy szablon Opisać plastycznie krajobrazy  

Ach i uruchomić wizje by działy się jak film Ruchome obrazy  

Pejzaże (czerwień buków, ziębnę światłość traw, malachit wód) 

Ale nie Wciskam to wszystko w lejek Przesączam 

przez filtr Bibułę Jakbym parzył kawę dla gości ze Wschodu 

Grzecznych Czekających aż napar skondensuje się 

Tak tworzę ten destylat Kiedy będzie gotów spojrzę weń 

W tę taflę jak lustro by zobaczyć siebie Każdą zmarszczkę na 

twarzy Każdy siwy włos Zwierciadło powiada żebym się nie 

łudził Ono tylko odbija 

II. Zaprzysiężony

***

Skomplikuj się Teraz Natychmiast Prostota nie jest cnotą  

(krytykom środkowy palec czytającym pozdrowienie) W  

każdym odbiciu ziarnko prawdy Słowa na wysypisku ale to  

też słowa Coś znaczą Choć z upływem lat coraz mniej Mniej  

Rany zadrapania po przejściu przez chaszcze  

Bliżej 

Znikną znikną Ból przejdzie Co zostanie? Nic? 

Jeśli blizny oddamy Jeśli opuścimy ten przyczółek  

Jeśli wycofamy się jak pobita armia osierocona w  

dolinie — to co po nas zostanie będzie jak szrot  

Cmentarz kształtów Poza tym skowyt Wycie 

II. Zaprzysiężony

Rozbrojony

Zero agresji mówi ojciec  

Michał Zioło polski mnich  

trapista Cudem ocalał Jego  

towarzysze zakonnicy kontemplacyjni  

z klasztoru w Tibhirine (Algieria)  

zostali uprowadzeni i zabici  

przez muzułmańskich ekstremistów  

(albo regularną armię: nieznane są  

szczegóły zdarzeń) 

Ojciec Zioło ocalał bo musiał wrócić do  

Polski do kraju po wizę (błogosławieństwo 

biurokracji) Teraz żyje we Francji Uprawia  

ogród grabi liście Pytany «dlaczego? » odpowiada  

«Nie wiem*Takźe na zapytanie czemu służą (lub lepiej:  

po co są) mnisi 

Nie wiem nie wiem wciąż mówi Ładna odpowiedź  

Chcielibyśmy wszakże wiedzieć jakie są skutki przyczyny  

i efekty Ojciec Zioło oraz inni mnisi uśmiechają się tylko i  

milczą «Rozbrój się» nawołuje zakonnik. Opuść gardę Tak  

Być jak baranek przed lwem Ofiara przed katem 

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/klejnocki-elegia-na-smierc-szczegolow-zaprzysiezony

Tekst opracowany na podstawie: Jarosław Klejnocki, Elegia na śmierć szczegółów - wiersze wybrane, wyd. K.I.T. "Stowarzyszenie żywych poetów", Opole 2012.

Wydawca: Fundacja Wolne Lektury

Publikacja zrealizowana w ramach biblioteki Wolne Lektury (www.wolnelektury.pl).

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Sekuła.

Okładka na podstawie: Herbstlandschaft. (Beschreibung lt. Quelle), Fanny Churberg, domena publiczna

Plik wygenerowany dnia 2025-10-29.