Krystyna Miłobędzka

Pokrewne

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

ISBN-978-83-288-5658-5

Pokrewne

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Pokrewne

Roślinne

Pcha się w górę, tłoczy, tędy przepływa, odkąd urodziło, co  

miało wykarmić, odkąd karmiło, co miało urodzić — na- 

rodzenie przed narodzeniem schwytane w zielony miąższ.  

Wyrwie się ziemi (tam zaczajone, wygięte do biegu cze- 

kają korzenie świszczące), wyjdzie naprzeciw, siebie wtuli  

w drgający kłąb. Przez pnie i gałęzie wtargnie w ciemne bryły 

poczęcia, będzie szło coraz głębiej i szerzej, aby odrodzić  

przyczynę. 

Oddane pulsowaniu, krążeniu, odpływom, powrotom — tym 

tylko są — gospodarzami w sobie: co daje ziemia, co daje 

światło, co daje powietrze. 

Chlorofil

Jak to powtórzyć? Pień może być inny, trzeba tylko wyrwać 

włosy, przewiązać łykiem. Tu oddychają w ciasnocie szybko, 

krople potu i śliny moczą przygotowane miejsca. Wysoko pod 

szkłem głowy na sprężynach, reszta została zjedzona. Życie  

powtórzone sztucznie, pewnie nie dość wielkie, ale straszne. 

To rośnięcie płaskie na boki, jakie to męczące. Ciągłe zgina- 

nie łodyg w łuki niepodtrzymujące niczego. Od urodzenia 

przygotowywane kołyski na ramionach. Łódki, połowy łódek  

zbudowane z ciała, ślady po odeszłych nigdy niedopłynięte 

do brzegu siebie, do końca liścia, jak to można powtórzyć? 

Śpiew

Idą skośnie, lecz nie wiedzą, że zsypują się w dół — mają proste 

laseczki, parasolki i światło pada z góry. Cienkie druty trzy- 

mają tych ludzi, mimo to idą, tylu ich, nie można rozpoznać. 

To są kobiety zaduszone przez lisy i suknie, teraz szeptem 

bez ubrania idą. Uduszeni krawatami. To są mężczyźni, idą 

równo, śpiewają, niosą ostrza albo karabiny. Cienkie druty 

zadusiły tych ludzi, za głęboko weszły w gardła, żeby mogli  

mówić o śmierci, więc o śmierci idą: idziemy w równych 

rzędach, nie możemy wyjść ze stołów i ławek, mieszkamy 

w ścianie, nocami wirują domy, w dzień koło staje i wszystko 

wraca znowu, dobre oczy przygotują cię znowu do mijania  

rzędów ludzi pionowych, ukośnych i płaskich, dobre ręce  

wydźwigną cię znowu, dobre nogi poniosą cię znowu i zno- 

wu życie ślimaka otwierane powoli specjalnym nożem. Tak 

płyną. Przepływają przez powietrze wymawiane, wypluwane, 

wyśpiewywane, wykrzyczane. 

Ogród

Kto tu oddzieli, komu potrzebne nazywanie, splecione kryją 

się w sobie, owijające owijane, dławione jednych oddechem, 

podają sobie pokarm wielkimi przełykami. Nie ma żadnych 

ścieżek, nie ma dojścia, jest tylko kawałek uległego podłoża  

na ogrody w tobie, zawsze ten sam powrót, ten sam cień  

wysyłany spod najniższych roślin, wyrastanie powoli od 

stóp, uderzenie ciepła w ciasne objęcia tkanek. Tu ogień, 

kiedy się otworzą. 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Galapagos

Przezroczyste krajobrazy o kształtach drzew, niebolesne 

miniatury w kolorze seledynowym i złotym nałożone na 

siebie niezbyt szczelnie. Zapach przechodzi przez ramiona, 

wyspa odpływa od oczu albo jest tak bliska, że widać tylko 

rude liście. W jakiejś chwili ciemnieje i pęka. Czerwony żar, 

blask, olbrzymie ciała pokryte łuską, trą o siebie, trzeszczą, 

nie można wydobyć głosu, rozrywają oddechem. To nie są 

smoki z bajek, skąd to jest, podarta kora drzew, strzępy skóry. 

Jak z rozciętego ciała może nie wytrysnąć krew, jak sprawić, 

żeby była biała, nie wiem. 

Krwi nie ma. Suchy krajobraz obserwuje siebie. Wzgórza  

drążone ręką, odsłaniane do rdzenia. Białe odlewy. Białe, 

pośpiesznie zaszyte kikuty rąk. Matowa biel, krajobraz 

z kredy. 

Gra

Naprzeciw siebie, zamknięte w piórach, zbyt miękkie jeszcze, 

żeby rozpocząć. Coraz ciemniej znaczy coraz bliżej. Zaczyna  

kolor czarny. Oczy wbiegają na siebie, chłód występuje z brze- 

gów, powietrze zastyga na chwilę, bieleje. W ciepły czerwony  

wir wbito — umarłe, kruche, powykręcane, ostre. 

„Jesteś moim dobrym ptakiem. Jesteś miękką klatką z moich  

piór. Przez ciebie przechodzę, w tobie zostaję schwytany”. 

Kołysanka

Palmy z blaszanej puszki skręcone w pień, cięte po liściach,  

w liście, i te drugie, niedokładne, te zniszczone odległością, 

bez przewodów pokarmowych — w ciemności wracają do 

siebie w zielone światło fosforu. A na otwartej dłoni jest 

dom. Płomień ogrzewa wnętrze, dłoń zgina się miękko — są 

narodziny muszli, w której szumi krew. Razem z krwią pły- 

nie światło. Nie tknięte światłem czekają ukrycia ryb, ziemie 

pereł. Pasma roślin, kłącza rozwijane w zamkniętych oczach. 

Odebrane ciemności, pną się na drgający brzeg. Co przyjmu- 

je, co oddala, nie jest głębią, nie jest ruchem, kołysaniem — to 

są przyjścia i odejścia w wielką ciszę. 

Rozpięty pomiędzy ścianami kawałek syczącej zieleni. 

Narodzenie z oczu

Spojrzenie po spojrzeniu rozgina wejścia coraz głębsze: 

trawa dzieli się trawą, liść łamie się liściem, gną się i strzę- 

pią, wplątane w ziemię biją powietrze drzewami. Spadający 

las, pochylona woda, dookoła, w kole podzielonym między 

drzewa drzewami pocięte, między wody, które nie potrafią  

dopędzić brzegu; drzewo nabiega drzewem, woda nakrywa 

wodę, pęka szklisty krąg. 

Krajobraz w bezruchu obdzielany coraz mniejszymi tęcza- 

mi. 

***

Oczy nie widzą głęboko, widzą daleko albo blisko, dlatego 

tyle brzegów, tyle zgniecionych mórz — czy myśleniu wystar- 

czy oczu na zatopienie świata? Za dużo razy poznane przez 

siebie, żeby mogło zapuścić korzenie. Przesuwane przez 

wszystkie pory roku. Zbliżało się do siebie nieustannie zbyt  

lekkie, aż zmieniło się w wiatr. 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Jaskółki

Białe, czarne błyski — walczące i pochłonięte: przez powie- 

trze, z powietrzem. Przyciskają do ziemi skrzydłami prze- 

zroczyste chwiejne góry. Po czarnym kole, puste koło — tak 

odchodzą. 

Cały nasz dobytek

Kawałek dnia podsunął się do połknięcia, jedzą go, obgryzają, 

liżą w świetle. Tyle co widzę, tyle co upływam. 

***

Za mały schowek, już mnie nie pomieści. Matkujesz mym 

ucieczkom przez zdyszany ogród, w przejrzyste zaniki, 

w co-było-słyszane. Tam jesteś — dochowanie moje niewyro- 

śnięte, zatrzymanie nagłe w pół trzepotu serca. Moje naraz 

wszystko żywe. 

***

Już senni jesteśmy, wydobyci bezładnie, chociaż nie do szczę- 

tu, każde z nas osobne, w ucieczce zmieniamy miejsca. I to 

jest zawsze: kto kogo ogarnie? Czy polne to co mnie z polem 

łączy, czy to co się polnego we mnie dopomina? Kiedyśmy 

się rozstali, choć posiani razem? 

***

Moje wśród ciebie oczekiwanie — nie donoszone, nie takie, za 

prędko, bo co więcej wytarguje głodny od głodnego, prócz 

— że się powtórzy, pomnoży, zachłyśnie? 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Wycinanka na jesień

Zapaść na zawsze w gniazdo snu, zmieścić się w jedno zwi- 

nięcie spopielałych nitek — jest taka droga jesiennych śmierci, 

tędy przechodzą oszalałe, rozmiękłe kolory wezwane wia- 

trem. Płatek po płatku w ordynku barw, najpierw żarłoczne, 

potem cichnące, aż po ostatnią, najniższą zieleń — schnące 

arterie, krople bólu w ciemnych tkankach. Rośnie w ramio- 

nach, rozwija się popielate gniazdo, już sięga miękko w liście 

między szelest, pulsujące soki obejmuje ciaśniej — ciasno —  

drżącymi kręgami. Aż głuchną. 

Malejące

jeżeli maleję cierpliwie z dnia na dzień  

jeżeli za dużo mi do panowania przychylili świata, kto bądź 

dodawał swoje dobra kiedy 

jeżeli może raz ubędzie, czego nadto nie czuję a gdzieś sły- 

szałam jakby powtórzone widziane dłużej 

jeżeli co rozpoznaję za nie dość płynne w niepewnym wnę- 

trzu domu zawsze mi groźnym nagłą ciemnością, chociaż  

tak lekko dotykam przedmiotu pełniącego światło wśród  

innych 

jeżeli nawet ćmie bliska przez ślad ćmy na palcach  

Wycinanka na liście

Aureole szczerbione w wieczny znak rodzaju, rozpalone, 

wezbrane, żegnające owoc, zrównane z ogniem w komorze 

jesieni, czy potrafię je zmówić nim zgasną? Niebo rdza- 

mi zachodzi, cień wyżera grube łyki trawy, karmi ziemię  

w ostatnich olejach. Chłodne odpoczywanie świętych nie 

nazywanych, w wielkim bezimieniu gorącymi strzałami 

przez śmierć trafionych. A mnie ledwo czerwień. 

Tak mi w ucieczce przybywa

Niby las, niby płot, niby wojsko, niby zboże, chwiejne i wyso- 

kie nazywanie świata, co ciągle inaczej zwołuje swą przemoc 

nade mną. Tyle siły, żeby ledwo nie zaznać schronienia pod  

rękami i liśćmi, tyle odwagi co brudu za paznokciem, którym  

skrobię pracowicie odpoczynek w ziemi, a Bóg mnie jeszcze  

na tyle nie spotkał, na zawadzie nie miał, żebyśmy mogli 

polegać na sobie. Którędy wraca bezpowrotne — przed sobą 

gubiąc ślady, nie o drogę pytam, ale o wydrążone miejsce 

wśród małego życia, o mój dołek w piasku, czy nie zasypany. 

Tak mi przybyło na wróbla przez podwórze. 

Dom

Trzyma mnie w swoim wnętrzu, nisko od korzeni do ciem- 

ności drzewa mój cień jego ruchem cieniem, a pory roku 

pędzą w gęstwinę. Dotykam pierwszych ścian przez grubość  

lat, przez życia ubiegłe do kory, między kołyską i drzwiami 

w twarde drewno wryty przypływ. Ze skraju, z drgnienia ma 

wejście jedyne: wysoko po skórze drze płomień do szumu  

w kołowrót zieleni, aż skrzypią ramiona. Gdzie dotknie po- 

lany, wyrębu w pamięci? 

Nie udźwignie ten kraj człowieka, nie wysyła znaków

Mówią o nim, pokazują palcem to miejsce, a ja ciebie do dziś  

z klocków ustawiam. Do rozsupływania się dałeś, w gardle 

czuję twój węzeł, do ciebie drogi prowadzę szare, kruche. 

Wyciągam z poplątanego — i to jest proste. Kładę proste na  

prostym — i znów się plącze. 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Ta jabłoń we mnie odkąd się zaczyna

Z białości ponad ogród czarną słyszę jabłkami zawęźloną 

w kwiaty, przez śnieg nagłe odbywam zielenie. Liści się 

bezwiedna mojej obecności, zbyt jawna jeszcze, zbyt jabłoń,  

aż nasycone wspólnym oddaleniem ramionami plączemy  

ciemność. „Zdarzyłaś mi ogród, w którym jestem dzieckiem,  

w śniegu cała, jabłek pełna i zakwitająca”. 

Matka

Jesteś — moje gniazdo na pamięć, naszej ciemności trawa  

wspólna, z siebie tajemnej dałaś mi wyjść, okruch mroczny 

w wirowanie światła. 

Ty nie znasz swej wielkości, twoje ziarno niepojęte, nam na  

kiełek w głębi ciebie porzucone. Jesteś — między nasieniem  

i głodem, jesteś — ogród przybywający tobą bez tchu. 

Stworzenia twoje znaczysz żarem, w siebie nachylasz czarne 

złoża, nimi spłonęłaś do sosen do sarny, teraz wybuchają 

z ciebie, pierwszym ogniem liżą twoje ślady, w pióropuszach  

stajesz i w skrzydłach. 

Jesteś — drzewem w owocu zanim pąkiem, kwiatem jeszcze  

korzeniem, zaczynem, pęknięciem w kamieniu, własnym  

chwytem z dna. czy czułaś wszystko? 

Jesteś wokół mnie, kiedy nazwać cię nie potrafię, pierwszy 

liść pokazałaś, rozwarłaś lato na upał i cień a we mnie były 

złączone, jesienie swoje dźwigasz, a mnie lęk o czerwie 

o czerwienie, coraz ciaśniej w serce. I nie umiem ciebie  

z mojej zimy wyprowadzić. 

Biegło uwięzło Twoje w Tobie zaplątane. Ty Ciebie moje  

w krąg swój rozpoczynasz, nieustający krąg swój zataczasz 

we mnie, wieczny szelest. 

Pojemne

mówię oczy, patrzę zapach, pachnę las, czyimi płucami  

oddycham 

słyszę gorzkie coraz ostrzej sosnom do igieł, wyłaniam kraje  

kory pękate, drzewa nie swoje — czym dla nich jestem, ziemią  

ich czy śmiercią, jakby śmiertelnym urodzajem siebie 

one też z bieli formują w skok zielony  

***

Gnieździ się żarłoczne w oddechu, męczy się do mnie po  

omacku, gdzie ja w głuszy, w skorupie równie pisklę schronio- 

ne co ziarno, nasza ku sobie udręka żywienia, kiełkowania, 

wyklucia, nigdy nie dość własna — to w ptaku, co ziarno pcha  

w kłosy czy w jabłoń. 

Na dwu i na czterech łapach

po co ta przytulność, którą widać przez palce  

mało wzięłam a przecież i temu nie wybrzęczę, nie dojrzę,  

nie dosłucham, ledwo się o mnie otarło i już już własne, kwili  

dawnym wilkiem, całym matecznikiem odbrzęknie 

zawsze nie moje, moje co? zawsze to moje, nie moje co? tak  

zdaje się na człowieka 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Tyle mi do niej włókien

Dług ci spłacam, dużo tego, wszystko, a ciągle za mało, bo  

jest jedna cena: świat za świat wydać. Kto wydany, ten goni,  

dopóki siebie nie zaklepie w twarde. Ja dziecko w Tobie  

dziewczynce z lalką, zanim wspólnie nad Tobą, nade mną  

w mojej córce się pochylimy. Z tego kłębka — ile nici ile włó- 

kien ile kroków, i znowu z piskiem do dziecka się turla. 

Rdzenne

Donikąd nie chce, uwięzło w swoim, do progu po psiemu  

przywarło, żeby chociaż cień wygrzać, skomli o szczodre  

poszycie, o dach nad głową — z czego mu wezmę, kiedy każdą  

słomką przepłacam rozstaje, niech ominą ten kąt, gdzie ra- 

zem pulsujemy w jedno. Tarmosi o byle przeszłe kroki, prze- 

budzenia, o piłkę — tu, wśród bliskich, zawsze mu dłużna. 

Kawałek ziemi pewnej

co ja się nachodzę, żeby okryć to kochane zawcześnie  

ile gniazdo okrąglę od czerwonej wstążki z warkocza, /a już moszczę siwym 

ile czekam na pisklę piórko za piórkiem  

ile ciasto zaczyniam — usta ręce w popłochu, gruda ścierp- 

nięta po grudzie 

coraz zostaję, zatrzymana sobie, wśród  

ani wiem, kiedy to nasze przeleci, zakręci się w oczach  

nasz kawałek ziemi pewnej, tylko dokoła po drzewach 

i dzieciach się starzejemy 

Pokrewne

w co porzucają ziemię, że tak wynosi swoje małe z brzuchów 

skorup do wielkiej misy, boję się tego nic, co głodne siedzi 

w oczach 

co tak pulsuje w palcach kiedy chcemy ujść przed pości- 

giem 

co to za kołujące wędrowanie, ten głodny we mnie ruch 

ziemi kiedy zanurza kły po śmiertelne nic — 

zamyka, otwiera, jest zajęte, kurczy, rozmyka, jakiegoś szme- 

ru jeszcze zapominam, uderzenie, zlizuję krew z rozciętej  

ręki 

co tak kołu kołu w koło roku, co tak czujemy to własne coraz 

bardziej ciszej zmęczona, łakome wybiegi ścieżki krwio- 

ścieżki krwi do przedsionków serca  

ja domu serca kołatanie czerwone  

Sobie na urodziny

Za wiele powietrza zabieram bliźnim, oni tacy nadęci z głodu  

i ząb na ząb trafia pusto, miejsca też podobno za wiele odkąd  

się przechadzam i samowtór z siebie do siebie przesypuję  

cukier, a choćby o stół jaki zadrzeć, po swojemu zbiorę — tak  

co więcej, gdzie milej, komu ciszej ustępować z drogi? Kiedy 

wreszcie dobijamy targu, znowu zaczną, znowu połknę za  

wiele, za słodko. 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

***

Śpij tu śpij nie zmruż oka! Nie moje, nie moje słowa meble 

ozdoby, czyszczą. Dom chwieją raz do mnie raz do słuchu,  

wkiwnęli. Oko w oko na siebie mnie biorą, przedstawiają  

żywe obrazy. Aż się zapadnie na głucho rozkruszy niezdo- 

byta forteca. 

***

Wykołowali mnie na człowieka i dalej kołują, a ja im się  

dziwię. Tacy biedni rodzice, tacy rozrzutni, mogli mieć ze 

mnie nie wiedzieć co jeszcze. 

Kogut

Przyniosło mnie na pustkowie, tu się rzeczy dzielą: głos,  

ostrogi, mięso, grzebień. Bardzo pięknie wystygliśmy, do  

czego te dokładnie osobne szpargały będą mi potrzebne?  

Nie posiądę więcej, choć jeszcze zobaczę. Wierzę sobie, tu  

nie ma innego koguta, tylko ten: czerwone drgnienia w za- 

ciśnięciu powiek rozłuskane pozłotą na dreszcze zieleni. Tyle  

mojego. 

Odpisane na straty

Nie dotykać kiedy włazi w oczy ani uszu przykładać do tego  

co roi, niech się nasyci zagarniętym ciałem, niech się napu- 

szy w rozgadane zdziebko i potrzęsie domem, a skąd samo  

nie wie, nawet skóry nie ma — skądeś, mimo, niechcąco aż 

moje. 

***

Krzesło to krzesło — strugali je inni a mnie nie bolało. Ogród 

ma się dobrze, co mi do gałęzi, same się szacują. Nie wchodzę, 

nie wychodzę. Ogłuchłam na wszystkie drzwi, którymi by 

dziać się mogło, witać się zaczęło. 

W gospodarstwie

Jak to w gospodarstwie, raz wzejdzie, raz uschnie. Głupie  

się urodzi, chociaż dwie głowy widać, do latania niezdatne 

ma pióra jak ulał, nie po myśli, nie po naturze. Rok po roku  

przychówek niby jest, niby nie ma, ale liże ręce. Zadanie moje:  

NIC przygotować dla wszystkiego stworzenia,  

co w tak lichą skorupę zechce. 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Wilk

Dużo po lasach wymowy, którą lekceważy ucho leśnego. 

Teraz, odkąd jestem w mieście, winszuję sobie. Wydawało  

mi się kiedy indziej byle nie ludzkim głosem udane i wyło.  

Lżej się to udaje we znaki nad stołem. 

A to sztuka

Przeszłam? przeskoczyłam ile metrów czasu i jak to się sły- 

szy — górę wysoko, a dolinę nisko? Mierzę tętno, składam go- 

dzinę, w której mi się dzieje pomaleńku po cichu zapodziewa  

między sobą, między sobą i tobą, i krwią, krwią wydźwignię- 

tą i krwią spadającą, krwią zużytą i znowu wtłaczaną między 

nas, tak nuci się metr po metrze. 

Wszystkiemu można rodowód

Za gładko nam idzie. Byle prędzej do wyzwolin, żeby majstra  

ugłaskać. Strużemy tu każdy swoje w przywleczonym klocu,  

namknie się kto zaraz inny staje na niepewnych nogach, jesz- 

cze mchem obrosły, jeszcze od lasu nie odrósł. Do kogutków,  

do niedźwiedzi, do dłubania świata. Darz bór trocinom,  

a znajdzie się może ostrużyna Boga. To na co ją jeszcze roz- 

skubać, gdzie popchnąć? 

Po ciemku trafić do swego

Tyle różnych mocno żyje po świecie, gdy wypatrzę, chudną. 

Ten kogut niedooglądany, nieodnowiony ptakiem, wypiał 

więcej, niż ogarnął skrzydłami: ogromne, brzuchate na 

mgnienie — i zapadł. Inne moje nie dają echa. Źdźbło po 

źdźble rudzieje, tyle gorzkich co słodkich, w ciasnych pętlach 

krtani tylko lis mógłby się przegryźć, dokąd pójdzie? Roz- 

pierzcha się to na marne sierści, rozfruwa na pierza. Każdy 

pan na swoim, do nikogo podegnać. 

Proces konia

Do mnie nigdy całe zwierzę nie wychodzi z konia, za nic ma  

mój wysiłek, a tu jeszcze — dzień rozpoznać rozrzucony pod 

pozorem suszenia siana 

a tu jeszcze — rozsądzić przyjście na świat pierwsze i powtór- 

ne. Płochliwe źrebię podejrzane w koniu? kasztan, który 

spadł w dzieciństwo i pogalopował? Obiecać drzewo, jeśli to 

był kasztan, przynęcić cukrem, jeśli wdał się w zwierzę. A tu  

jeszcze mam nie płakać nad swym niedołęstwem. 

Nie bój się, trochę siły, już cię wyłaniam z zachodzącej łąki.  

Znak zniżony do szmeru, do niedowidzenia, cofnięcie w na- 

głe to samo: zielone zwierzę! Ale był jeszcze głos chrapliwy — 

i tak po kole karuzeli, od kasztana do konia, w zawrotach  

do mdłości, martwe konie, ruch we mnie, plama skacząca  

z pastwiska w pastwisko. 

A gdyby mu teraz nienazwanym dopiec? Bawić się tak lek- 

ko jak wtedy — nitką? postronkiem? zwidzeniem, co usidli  

konia? 

Cały przyjść nie może, zaświadczam tylko, że był spodzie- 

wany. 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Porządek rzeczy

Poezja, ta chwila, gdy nuży się stoły, gdy spiętrza się groźba  

jeszcze nie ochrzczona, cudak z wysiłku do natury smoka 

— z wierzchu żywe liście, a wewnątrz zapałka. Jeśli zrosły 

siebie, już w sobie zamilkły. 

Kuźnia

mieć ją żeby rozkuć co od lat się toczy  

mieć ją gdyby raz nawet cicha i zbadać skąd głos uderza  

z tych oczu co swoje wypatrzyły w ogniu  

nadstawić bolące od pola brać ulgę  

mieć ją żeby z niej poręczyć duszę, poręcznie wygiąć rzecz  

polną — zapamiętam się w progu i ani rusz dalej, a w ręce już  

chłodem z wczesnych stron ciągnie 

przed czarnym mnie zostawili  

rozeznaję co żelazne co polne  

kiedy mignie co w co, we wszystkie pola stąd stłoczone po- 

chwytane między między, mam z nich pociechę, czasami 

się zdarzą 

W dwa ognie jedna, tu i tam przegrywam

tu sama ta sama a przecież się dwoję, odstęp między nami,  

odstępstwo od kogo? 

świadek koronny własnego wybiegu, ciemnego pokoju, wy- 

trzeszczonej politury mebli i wielkie uszy strachu do dziś 

żeby cichsze słyszeć 

dzwoni chrapie zaspało, gdzie kogo het dobudzę — a tu mi 

ucho przesyła swoje przypuszczenie straszne do tajemnicy,  

do żywego ocknięcia 

Ja i ta którą śledzę obecna

trudno mieć cię całą z ciebie dowieść każde poruszenie  

w tobie rosnąć rozcapierzać stokrotnieć  

kręcić się do mnie dzień po dniu z zabawy w zabawę coraz 

szybciej sięgać  

i tylko wierzyć, że cię wydobędę wypiastuję wspólnym szcze- 

biotem jeszcze 

czy już obcym  

Pamiątka po mnie, pamięć po rodzicach

jej moje małe duże ręce?  

siebie jej dziecko matka  

najmniejsze ogromne zagubione znalezione uczepione piasku  

ze śmiechem zasypuje małe oczy małe uszy małe nogi 

co to kogo to kokon kulka jajko matko dziecko  

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Podzielne

Dokładnie, ostrzem, po skrajach — zrywa związek ręki  

z trawą, zaręczyny ramion z ciągłym we śnie pofruwaniem,  

po kołataniu rozstrzyga to drzwi domu, to serce, to będzie  

śmierć dziecinnie własna, przecina sprawę stołu w lesie  

zrównanym do wspomnienia, i wszystko jest po naszej  

stronie podzielne, i dalej naprzykrzamy się sobie — źdźbło  

oku, nożyce trawie, piła drzewu, do nóg naszych krzywo 

poślubiona łąka. 

Pobyt mój taki piskliwy w nieustannym głosie

To, co zasiałam: teraz boli wzeszłe przede mną. To, co pła- 

kałam: coraz więcej pustych krzeseł, moje wysokie do ma- 

my na mleku puste. To, co osiadłam: to zabrane zwierzętom,  

to zabrane roślinom, huczna spiżarnia a wszystkiego mało  

żeby dojść smaku. To, co dorosłam: dziecinnieje, coraz 

innym szczebiotem zbywa. To, co płynęłam, te dźwięki. 

Z rozległych powołana — skąd?

bez wykrętów siebie tu powołam nad sobą  

nie odmierzaj mnie dreptaniem przez i przez a w kółko 

drobną kaszą 

nie sądź pomąceniem statecznych, wirującym podwórzem  

gdzie dach do ręki leci, głowa psa spada z kolan 

wysoko chciałam  

odmawiam tę górę za ojca kiedy o nim nic nic, ani się prze- 

konać, czy wtedy był drzewem, a ile było chodzenia dziecin- 

nienia po lesie — ale jak wyżej góry wołać gdzie listku gdzie  

lekko? 

więc to tyle widać z gorącego, że dotknięte i nikt nie prosi 

o więcej? tyle co powiedziane na chrzcie? 

nie sądź mnie tym pytaniem  

Umieszczona sobie dnia tego i tego między rodzicami

ni stąd ni zowąd napomknięta na świadka bez dnia i godziny  

o słuch wzrok dotyk 

moje, moje to samo naoczne po tylu zmarszczkach: więc 

jesteś duża, więc jesteś mała, dwie krople wody 

w jadalni chłód tamtejszy, ja na furkocie bielizny bielinek  

przysiadł a tu niżej i już biało 

gdzieś mnie niosą ćwierkającą zaćwierkaną tu. tu, ja, ja  

to nie pamięć, tylko dyszący motyl motor turkot walczy  

o mnie — którą? uchyla się. dopóki żywe 

Dzięcioł

Sytuacja dzięcioła w moim opukiwaniu — z głodu ale bez  

pamięci do drzew 

ta przegroda na przegłosy, uszy nie do tej sprawy  

od czułków dziobów szczypiec za cicha zacicha, siebie  

w siebie przelotnie donosi 

ja dzięcioł i za przegrodą ja odstuka na głos na głód  

na stracenie błyszczy czerwoną pręgą, tam uderzę zasłyszę  

za słyszę 

na głos na głód na śmierć, bo co żywe, ledwo smaczne. Po- 

żyjesz, zobaczysz. 

Tu tak łatwo oddalić, odbiec

Dudni jedno o drugie o drugim. W domu z krwi i kości 

jak ci tam, pogruchotane? Ludzkie. Dokąd się tłuczesz? Na 

pole drabiniastym wozem po więcej niż się rodzi. Smuży się  

smyk smyk pole od słońca do oczu, od oczu w śnięte niebo  

po przedsennych wybojach, co słomka to miedza, z jesieni na  

zimę którąś tam już po mnie smyk smyk śpiącej w grudzie.  

Przełkniesz? Tylko oczy bolą z powrotem do ziemi. 

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/milobedzka-pokrewne

Tekst opracowany na podstawie: Krystyna Miłobędzka, zbierane, gubione 1960-2010, Biuro Literackie 2010.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł.

Okładka na podstawie: Studium skrzydła, Henryk Siemiradzki (1843–1902), domena publiczna

ISBN-978-83-288-5658-5

Plik wygenerowany dnia 2024-05-22.