Artur Oppman

O czterech muzykantach

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

ISBN-978-83-288-6659-1

O czterech muzykantach

Żył raz brytan stary,  

Wiernuś się nazywał.  

Dosyć się już strudził,  

Teraz odpoczywał. 

Dawniej z swoim panem 

Wybiegał na łowy 

I gonił zające 

Wśród szumnej dąbrowy. 

Pilnował mu domu 

I dzionkiem, i nocą,  

I gospodarzowi 

Wierną był pomocą. 

Lecz się już zestarzał,  

Nogi mu nie służą,  

Sierść powyłaziła,  

Zębów ma niedużo. 

Już po całych nocach 

Stróżować nie może 

I woli spać w sieni,  

Niżeli na dworze. 

Raz usłyszał Wiernuś,  

Jak gospodarz gada:  

— Chyba już brytana 

Pozbyć się wypada!... 

Zestarzał się bardzo,  

Już darmozjad z niego,  

Trzeba będzie kupić 

Brytana innego. 

Gdy to pies usłyszał,  

To pomyślał sobie:  

— Nie ma tu co czekać,  

Już ja wiem, co zrobię. 

Pójdę w świat szeroki 

Poszukać schronienia,  

Gdy mi tu żałują 

Kąta i jedzenia. 

Idzie Wiernuś drogą.  

Już dom z oczu znika.  

Idzie; wtem na drodze 

Osła napotyka. 

— A! Dzień dobry, kumie!  

Jak się waćpan miewa?... 

I usiedli w cieniu,  

Bo słonko dogrzewa. 

Gawędzą przyjaźnie,  

Pies się osłu żali.  

A pan Buruś na to:  

— Pójdę z tobą dalej. 

Póki byłem silny,  

Ciężko pracowałem;  

Wory pełne zboża 

Do młyna dźwigałem. 

Lecz gdym się postarzał,  

Mój pan mnie wyrzucił 

I zagroził kijem,  

Gdybym kiedy wrócił. 

Podróżują razem 

Psisko i oślina.  

Patrzą... aż tu drogą 

Wlecze się kocina. 

Przez wytartą skórę 

Kości wyglądają.  

— Gdzie to waszeć¹ dąży? —  

Wędrowcy pytają. 

— Idę w świat szeroki,  

Gdzie poniosą oczy...  

I z przygasłych ślepków 

Łza mu się potoczy. 

— Myszek ani szczurów 

Łowić już nie mogę.  

Niewdzięczni mnie ludzie 

Wygnali na drogę. 

— A to chodźże² z nami,  

Kolego kochany!... 

I wędrują razem 

Przez łąki i łany³. 

Gwarzą⁴ sobie w drodze,  

Na świat narzekają.  

Aż tu kogucika 

W drodze spotykają. 

— Moi państwo mili!  

A gdzież to idziecie?  

Może też ze sobą 

I mnie zabierzecie? 

Zabić mnie dziś chciała 

Niedobra kucharka,  

Na rosół dla pana 

Wpakować do garnka. 

Więc uciekłem z domu,  

Idę w świat daleki;  

Użyczcie mi swojej 

Przezacnej⁵ opieki! 

Zgodzili się chętnie 

Osioł, kot i psina.  

I wędruje razem,  

Tułacza drużyna. 

Noc ich zaszła w lesie,  

Spać zmęczeni legli.  

A wtem w oddaleniu 

Światełko spostrzegli. 

Zbliżają się cicho,  

W okno spoglądają.  

A tam straszni zbóje 

Siedzą całą zgrają. 

Przy sutej wieczerzy 

Zapijają wino;  

Każdy wzrok ma krwawy,  

Twarz czerwono-siną. 

Osioł na okienku 

Oparł przednie nogi.  

Brytan wlazł na niego;  

Na psa kot ubogi. 

Kogut na grzbiet Mruczka 

Frunął cichuteńko,  

Tak że zasłonili 

Calutkie okienko. 

Dopieroż się wtedy 

Rozległa muzyka!  

Kot miauczy, pies wyje,  

Osiołek poryka⁶. 

Kogut „kukuryku” 

Wrzeszczy, ile mocy,  

Jakby całe piekło 

Zbudziło się w nocy. 

Porwali się zbóje 

Wielce wystraszeni,  

Z oświetlonej izby 

Uciekli do sieni, 

A z sieni do lasu 

Cwałem popędzili.  

A dzielni muzycy 

Do domku wkroczyli. 

Podjedli obficie 

I popili winem.  

Potem kot legł sobie 

W kuchni pod kominem. 

Pies na samym progu 

Położył się w sieni,  

A osioł na dworze 

Wśród bujnej zieleni. 

A tymczasem zbóje 

Wysłali jednego.  

Idzie po cichutku 

Do domku swojego; 

Potknął się o Burka,  

A ten buch! go nogą.  

Zbój do sieni biegnie,  

Pies go ugryzł srogo. 

W kuchni kot czatował:  

Wnet na zbója skoczy;  

Skrwawił mu pazurem 

Czoło, nos i oczy. 

A kogut na grzędzie 

W mig narobił krzyku:  

— Hej! łapać złodzieja!  

Łapać! Kukuryku! 

Wraca zbój do lasu,  

Dziwy opowiada:  

— Dom nasz zamieszkała 

Złych duchów gromada. 

Jeden pchnął mnie nożem,  

Drugi dał mi kije,  

Trzeci tak podrapał,  

Że już ledwo żyję. 

A czwarty wciąż wołał,  

Żeby mnie trzymali.  

Nie ma tu co robić,  

Chodźmy, bracia, dalej. 

Poszli wszyscy zbóje 

Dom zbudować nowy.  

A czwórka skoczyła 

Po rozum do głowy. 

Zostali się w domku,  

Suto jedli, pili,  

Tak im dobrze było,  

Że do stu lat żyli. 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. waszeć — zwrot grzecznościowy, skrót od: wasza miłość. [przypis edytorski]

2. chodźże — konstrukcja z partykułą wzmacniającą -że; znaczenie: chodź koniecznie. [przypis edytorski]

3. łan — obszar ziemi, na której coś się uprawia, np. łan pszenicy. [przypis edytorski]

4. gwarzyć — rozmawiać. [przypis edytorski]

5. przezacny — bardzo zacny; bardzo cenny, wielce szanowny. [przypis edytorski]

6. poryka — dziś: porykuje; inaczej: ryczy. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/oppman-o-czterech-muzykantach/

Tekst opracowany na podstawie: Artur Oppman, O czterech muzykantach, [w: ] Ulubione baśnie, Warszawa 1931

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Kopeć-Gryz, Wojciech Kotwica, Aleksandra Sekuła.

Okładka na podstawie: Reading and Literature First Reader (1911), Frederick Richardson (1862 – 1937, domena publiczna

ISBN-978-83-288-6659-1

Plik wygenerowany dnia 2024-05-23.