Bianka Rolando

Niebo

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Niebo

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Pieśń zerowa. Usprawiedliwienie

Niech zaczną się tajemne i skryte mruczanki 

z witaminami, z minerałami, z kleikiem ryżowym 

dla ciebie, pachnący mlekiem cielaku 

byś był jeszcze bardziej syty niż zwykle 

Obiecuję nie stać na paluszkach u nóg 

nie dotykać czupryną wielkiej kazalnicy 

Jej mroczne sapanie słychać już z daleka 

Wszyscy mają podniesione wysoko oczy 

dostrzegają rozwiązania sklepień żebrowych 

Pani w drugiej ławce popuszcza mocz 

stary niedźwiedź mocno śpi, my się go boimy 

Oto wschodzi nowa gwiazda na Południu 

jej ciemność oblewa mnie lukrem 

skleja moje ruchy, czyni je monumentalnymi 

Pani ortodontka ostrzegała mnie przed słowami 

które psują od swej słodyczy zdrowe zęby 

Moje końskie uzębienie prawidłowo spoczywa 

w smyczy z nierdzewnego drutu, pociągnij dalej 

pogryzę swój język do mięśnia, do anatomii 

Zostanę przysypana magicznym proszkiem 

bym mogła skryć swe bliki i odbicia od ciebie 

gruba warstwa niech skryje moją głowę 

niczym pokrywa śniegowa będzie ciężka 

niespodziewanie wywoła katastrofy konstrukcyjne 

Oby ich ogrom przeraził ekipy budowlane 

zastanawiające się nad tym, jak temu zapobiegać 

Pan majster radzi — szlifierki używamy ostrożnie 

by nie ranić jaśminowych i pachnących rąk 

Pogłaszcz, no pogłaszcz mnie, no jeszcze boleśniej 

Wydrapałam resztki komfortowego naskórka 

spod kolan, spod łokci, z szyi, z ramion, z pleców 

Drapałam się boleśnie, ale i z bolesną przyjemnością 

do czarnej krwi, do białej kości 

Czerwone ślady po tych wycieczkach są obecne 

Nic nie pomaga, próbowałam alantanu, cukru pudru 

nic nie złagodzi tych objawów, żadna tajemna maź 

Mimo swej kruchości oraz tendencji do cukrzycy 

uczyniłam swe kroki hałaśliwymi i monumentalnymi 

Rehabilitacja obślinionej i bezwładnej Bianki 

Nie ma już wózka inwalidzkiego, ni pomocnej dłoni 

droga jest tylko na oślep 

Trudno wymacać jakieś znajome, przyjazne kształty 

znaleźć jakąś barierkę  

Jestem straszliwie zakudlona, zakundlona 

Oczy porasta cierpki zarost zapomnianej 

na policzku rośnie warkocz mojej siły Samsona 

po moim grzbiecie biegają drogocenne pchły 

Weszłam po skrzypiących z delikatności schodach 

na stary, zapomniany strych pełen bibelotów 

Kiedyś były tak dobrze rozpoznawane z daleka 

teraz wszyscy zapomnieli ich przyjemnego widoku 

Takie dekoracyjne, takie dodatki do wszystkiego 

po prostu świetne się nadają na black garden party 

Idę z wypukłą piersią pełną nie mleka, ale stali 

przyporządkowaną mi przypadkowo i śpiesznie 

przez świat natury, kotów, gruszek, lepkich much 

Naturalna odporność wzmacniana przez składniki 

w mleku nowej matki o chłodnym spojrzeniu 

Nie spodziewaj się ciepłego, rozpoznawalnego 

to wszystko dla tych, którzy mają tylko dziąsła 

nie potrafią dobrze i prawidłowo przepychać dalej 

Moja konstrukcja tak delikatna, wrażliwa 

będzie niezniszczalna, wiekuista i trwała 

Będą się o nią rozbijać kutry rybackie pełne węgorzy 

jak o górę lodową lub nie zanotowaną na mapie rafę 

Padlinożerne ryby będą miały zdziwiony wyraz pyska 

nad wyraz, nad słowo 

Moje podbrzusze miękkie kute jest w niezwykłym stopie 

z kowalskim zacietrzewieniem wykuwane w piwnicach 

Technologowie z Uniwersytetu w Chicago 

nigdy nie dojdą, z jakich składników jest ten stop 

mimo licznych badań i wielości papieru do drukarki 

będą uśmiechać się niepewnie, spoglądając na siebie 

Oto idzie przed wami Bianka, wasza prywatna bielanka 

sypie w niezwykłej obfitości czarne kwiaty 

z zawieszonym na szyi koszyczkiem 

Rozsypuję ich kadzielniczy swąd pod wasze stopy 

by ośmielić wasze kroki i uczynić je odtąd innymi  

Pieśń pierwsza. Strojne przygotowania

Cierpkie wilcze jagody o kolorze nieprzeniknionym 

w mojej rozwartej jamie ustnej niczym perły macicy 

turlają się, rozsadzają się przez wewnętrzne ciśnienia 

mają niezwykłą moc trucia i atakowania śluzówki 

Być może istnieją sanktuaria Matki Bożej z żylakami 

od zbyt ciężkich reklamówek reklamujących pustki 

gdzie przez pomyłkę komuś śnią się niewłaściwe sny 

Przygotowałam się odpowiednio do pisania pieśni 

Nocne rzucania kamieniami w zwierzęce skowyty 

Stroiłam się, zerkając na małe, schowane lusterko 

takie kosmetyczne, takie żeby nikt nie widział 

Wkładałam różne wersje ubrań, chcąc robić wrażenie 

niebieskie spodnie, czarna bluzka, biały stanik 

Nic jednak nie pasowało w mojej garderobie 

z radością odkryłam, że wszystkie moje ubrania 

są za małe na mnie, co za miła niespodzianka 

Stanęłam naga, bardzo narażona przed sobą 

Spoglądałam ciekawie, uśmiechałam się cynicznie 

wobec siebie, wobec mojego własnego podglądactwa 

W moich włosach zaszczepiłam dyskretne sadzonki 

byłam bardzo tkliwą ogrodniczką dla moich pasożytów 

jak dziwne zwierzę w głębi ciemnych kolorów 

z drobnymi żyjątkami narośniętymi na nim 

naturalnie, bez dekoratorstwa, bez designu 

Tylko niech one zdobią moją niezręczną nagość 

Jest wśród nich parę niezwykłych okazów, spójrz 

moje słodkie narośla, moje guzy schowane 

Ze względu na tę uroczystą, podniosłą okazję 

założę tylko dziecięcy śliniaczek, bo będę się ślinić 

od dużej ilości słów, nadmiar może mnie pobrudzić 

Brudasek będzie opowiadał 

Prosto do kąpieli, marsz 

Prosto do chloru, marsz 

Moja ucieczka przed detergentem zaczyna się 

Mogłabym zapuścić sobie długą, gęstą brodę 

czesałabym ją, zmieniając codziennie stylistykę 

to w prawo, to w lewo 

Merdałabym nią jak długim ogonem uznania 

starcze doświadczenie zaklęte w końskim włosiu 

To naprawdę robi cyrkowe wrażenie 

ilu jest chętnych na takie rozwiązanie 

Stoją cierpliwie w długiej kolejce, doczekując się 

Przenoszą ciężar ciała z jednej nogi na drugą 

delektując się rozdawanymi za darmo drinkami 

Moja broda pasowałaby stylistycznie do powagi sytuacji 

Mój złagodzony wzrok osiadałby na pobliskiej ławce 

ze zmęczenia, już nie mogłabym iść dalej, jeszcze 

dalej, i jeszcze przejść przez płot, i jeszcze przez ten 

dziurawiąc swoje nylonowe rajstopy z przeceny 

Więc udaję się na dziką wyprawę do źródeł Amazonki 

jako tako dogadam się pewnie z każdym ludem 

pogryzą mnie jakieś łacińskie muszki przeszkadzajki 

Moją samotną przeprawę zrelacjonuje chrząszcz 

Dostanę po buzi od jakiegoś nazistowskiego przybłędy 

Wsłuchując się w zwiastujące dźwięki odmętów 

maczetą będę ciąć ostro zarośniętą od dawna ścieżkę 

Szeleszcząc złowieszczo i delikatnie 

ze śliniakiem i ze spinkami we włosach przez las 

będę szeptać o Niebie, Piekle, staroświeckim Czyśćcu 

Wysoko drażniący środek do czyszczenia toalet 

stoi z boku obok niszczącego wszystko proszku 

wraz z brudem zginie wszystko 

Obsikane dookoła, tylko nie tam 

Rozluźnij nozdrza teraz  

Pieśń druga. Rebus I

Został mi zadany pewien rebus, nie do rozwiązania 

Niestety nigdy nie był ani czytelny, ani oczekiwany 

Czy był napisany w języku łacińskim, czy fińskim 

a może jakiś tajemny dialekt kretów w czasie nocy? 

Rebus ciągle tkwił spalony, w tłuszczu pływając 

wbity jak nóż harcerski dla zabawy w ziemię, we śnie 

Potykałam się ciągle o niego, przeklinając 

jego przypadkową namolność i tępe ostrze 

Do tego te obrazki w środku niego, do rozwiązania 

Nic nie rozumiałam z ich kształtów, ze znaczeń 

mimo że uzbrojona byłam w wiedzę o abstrakcji 

Nic nie pomogło mi zbliżyć się do tego, co znałam 

One ciągle śledziły, śledziły każde moje drgnienie 

śledziły moją wycieczkę do sklepu spożywczego 

Nerwowo odwracałam się do tyłu, czując się obserwowana 

w poszukiwaniu tajemniczego sprawcy moich niepokojów 

Ich nierozpoznawalność i niemożliwość zrozumienia 

była niezwykle strojna, kusząca dla znudzonego 

a ich powłóczyste treny ciągnęły się, ciągnęły 

Świadczyły o ich niezwykłym dostojeństwie i randze 

To wszystko zaplątało się w moje krótkie włosy 

Jako kobieta muszę się regularnie czesać z pokorą 

by wszyscy znali mój jasny i dobry wizerunek 

Chciałam się rozczesać, z radością rozpoznać 

swoje oblicze w lustrze, ale się już nie rozpoznałam 

niestety już nie, na zawsze będę już rozczochrana 

Rebus został mi zadany, a rozwiązanie nie może go dotyczyć 

już nie ma żadnych gotowych rozwiązań w zestawach 

w zestawach z warzywami z plantacji czyśćcowych 

Chóry, zastępy krzyczą w odpowiedzi jednocześnie 

każda jest inną właściwością, każda jest właściwa 

więc posłucham nieuważnie tych wiekuistych stworów 

Niech w chórach, bo tak raźniej, niech krzyczą, niech fałszują 

Niech zaczerwienią się na widok publiczności 

Niech ich gigantyczne płomienne oblicza będą nieśmiałe 

schowane za moim mięsistym ramieniem, podziwiajcie  

Pieśń trzecia. Oblubieniec na drodze

On ma maślane stopy pełne prochu, pełne maku 

Rozpływają się w żarze taniego asfaltu 

położonego tu tylko lokalnie, na chwilę 

Słyszę, jak stukają jego brokatowe obcasy 

Jak wyglądam, czy jestem dostatecznie piękna 

czy zauważy mnie w niezwykle ciemnym lesie 

Mój speszony wzrok sarenki zza krzaka 

Chodź ze mną w bardzo ciemne błądzenie 

bez ścieżek, bez górskich szlaków, bez niczego 

Stanę tak oniemiała, uderzona jego blaskiem 

drażniącym boleśnie nocne spojrzenie 

Będę bezbronna, bez żadnej ukrytej kieszeni 

pachnąca dzikimi odmętami leśnych dotyków 

głaszczą, głaszczą moją dziką skórę 

Nadchodzi, a jego wzrok przenika ukrywane 

pod paznokciami drobne tajemnice nieczystości 

Myśliwy bez nienawiści w oczach, w powiekach 

Jego głos słychać z dala, jest przenikliwie cichy 

Ze wzruszeniem dopytuje się o mnie u znajomych 

pokazując im moje nieaktualne zdjęcie 

Już tęskni za szorstkim, za ściernym ciałem 

Wszyscy będą go mieli za bezpiecznego szaleńca 

Jego zazdrość zawieszona na wieszaku w szatni 

Układy współrzędnych, niech on będzie zerem 

Teraz jest bardziej X niż Y, później bardziej Y niż X 

Gołębie roznoszące tyfus już zwiastują kroki kolosa 

Jego naiwne ciało pachnie ciastem drożdżowym 

pełnym ciepła, wewnętrznej, radosnej pulchności 

Spotyka mnie liżącą swoim różowym języczkiem ranę 

Prawdziwe łobuziary łażą cały dzień po drzewach 

nie schodzą na ziemię, tylko boleśnie spadają 

na kolana, na kolana 

Spojrzy na mnie bez pożądania, bez przywiązania 

Podejdziemy do siebie w połowie drogi do Miąskowa 

Na czarnym podłożu rzeczy wszelkiej pozdrowi mnie 

pod naporem tak banalnie niezwykłego gestu rozpadnę się 

na kawałki  

Pieśń czwarta. Love will tear us apart

Oto efekt pryzmatu, jednak lekcja fizyki 

Zjawisko całkowitego wewnętrznego odbicia 

pozwala użyć pryzmatu jako idealnego elementu 

odbijającego światło, mam kąt wynoszący 62° 

kąt między ścianami, gdzie skryłam resztki 

Odrobina miłosierdzia ubranego w plastikowe kwiaty 

rozszczepiła mnie na kilka barw, na kilka właściwości 

już nie mogłabym być tylko jako Bianka 

Muszę już chóralnie, oralnie, muszę piszczeć już 

w trzech postaciach, w trzech wygodnych zapachach 

Stoję na złotym trójnogu przed tobą, żeby się nie potknąć 

Jestem teraz jeszcze bardziej zwichrowana niż zwykle 

Moje czarne patyczki w konstrukcji koronkowej 

połamały nóżki, zresztą mechanik konstrukcji to wie 

były za silne przeciążenia na delikatny materiał 

Można było się tego spodziewać od samego początku 

Z przerażenia tą katastrofą każdy z kolorów uciekł 

pośpiesznie chowając swe atrybuty w zarośla 

byś nie zauważył, że wszyscy są nadzy i tacy słabi 

Stałeś jeszcze przez chwilę, a potem z miną znudzoną 

krok za krokiem wracałeś do domu na obiad 

pozostawiając mnie tak bardzo inną, pokolorowaną 

Mój pierwszy kawałek schował się w norze jako Nieme 

czekał on do wieczora, by ruszyć na nocne łowy i ruję 

Drugi kawałek znalazł się pod ściółką i przytulał się 

uciekał do przygodnych futerek dających ciepło 

Trzeci zaś sklecił sobie gniazdo z ostrej trzciny 

Po pewnym czasie zostałam wywąchiwaną 

Moje tropy znały już wszystkie dzikie zwierzęta 

Bianka już nie jestem tu, oto moje trzy ramiona 

Tylko dla twojej osobistej pociechy 

przedstawiam ci: Bianca, Bruna, Blu  

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń piąta. Pierwszy kawałek o najbardziej łagodnych krawędziach

Z powiewem wiatru w przyszerokich spodniach 

wielokrotnie rozrywanych w bolesnym kroku 

od zbyt długich i tanecznych kroków 

z oddechem, którego wszyscy unikają 

podśmiechują się ze mnie w autobusie, jestem Blu 

Dziewczyny na mój widok mocniej przytulają 

swoich przystankowych towarzyszy, drżąc 

jak sadzonki pomidorów wspierające swój ciężar 

na solidnych patykach, które korygują ich kształt 

Dzieci patrzą na moje ciemne oblicze 

szukając oczu do rozpoznania twarzy 

Chodzę, patrząc się na bezcelowy ruch 

Ich mobilność jest absolutnie zbędna 

Na dworcach świata mam swoje apartamenty 

President Suite z marmurową posadzką 

Oddaje mi ona swój zbawienny chłód, spokój 

Obdarty jestem z koronek tłumiących oddech i ciało 

Drapię się za uchem, spoglądając na wysokie kobiety 

w reklamówkach całe życie za 35 złotych z resztą 

Jestem cieniem, przybrudzonym krawężnikiem 

w którym zbierają się kałuże, mokre odpadki 

wsiąkają we mnie swobodnie i lękliwie 

Wystraszeni swoją pewnością siebie, uciekają 

na drobnych nóżkach, w podziemne przejścia 

Szarobura cera uczyniła mnie prawie umarłym 

co może się stać z człowiekiem, gdy nie słucha mamy 

co może stać się z człowiekiem, gdy nie słucha innych 

Moje kroki bujają się w rytmie siarczanych opowieści 

Prawdziwie niesamowite, bo oni tak zawsze 

moi kompani częstują mnie nimi jak papierosami 

Nie mam przeszłości, nie mam ani ojca, ani matki 

nie mam licznych sióstr, braci, przyjaciół, wrogów 

nie mam kochanek, ani kochanków 

nie płaczę, nie szukam pocieszenia 

ani łaski, ani litości, ani gniewu, ani ciebie 

Nie jestem samowystarczający, ale wystarczający 

dlatego jestem nieproszonym dozorcą 

komentatorem pięknych, rozproszonych detali 

Dostaję grosze od zgarbionych ludzi 

dzięki temu co dzień jem czerstwy chleb 

piję najtańsze, wiśniowe wino 

w plastikowo-kryształowym kielichu uwielbienia 

Toczą mnie w środku jakieś nieznane choroby 

których objawów ciągle oczekuję 

Z pełną świadomością przyjmuję wszystko 

Moje ciało tęskni już za rozkładem 

Czuję tę piękną i skuteczną presję 

tę dyskretną elegancję wycofywania się 

w środku przyjęcia 

Pieśń szósta. Ośrodek wypoczynkowy z kokosem w logo

Chłodny poranek zaglądał mi ostro w oczy 

jego mocne uderzenia to jasna tenisówka 

Prosto w głowę pachnącym butem z gumy 

W mojej głowie jeszcze vino bianco 

w plastikowej paczce, z kraju kwitnącej wiśni 

Odkleiłem powieki ważące na oko pół tony 

Przeprowadzając sondę, zbierałem na bułki 

Tematem sondy był wpływ poezji metafizycznej 

wpływ na codzienne życie młodzieży licealnej 

Jakaś piękna kobieta o niewyraźnych rysach 

podarowała mi coś niezwykłego 

w dniu mojej śmierci, amen 

Błękitny likier o smaku kokosowym 

luksusowa przyjemność, z naruszoną pieczęcią 

Siedziała przy mnie, nie mówiąc nic 

Spoglądała na mój płaszcz, cerując go wzrokiem 

Kobieta pełna lęku o swoje chude ciało 

Gdy moi kompani zobaczyli moje błękitne usta 

powiedzieli, że całowałem się z niebem 

Wysoko, wysoko w tym pięknym dniu 

Moje ciało bujał jeszcze skryty aromat kokosów 

które w egzotycznych krainach zdobią hotele 

nazwy ośrodków wypoczynkowych all inclusive 

Moje serce zaczęło wybijać nieznany mi rytm 

bardziej nerwowy, nieujarzmiony już niczym 

Rytmika zaczęła wyskakiwać poza układ linii 

Nuty nie mieściły się już w tych układach 

przestały się do nich ciągle odnosić 

Poczułem przeciągły ból w klatce piersiowej 

cicha czerń okryła moje zmęczone oczy 

Bolesna depilacja trwała zaskakująco krótko 

Spojrzałem jeszcze raz na to moje ciało 

pogrążone w przyjemnym półmroku dworca 

Porzucony odwłok, zapomniana torba turystyczna 

Czułem radość cząsteczek w stanie rozpadania się 

w podskokach z radości wracały do domu 

na progu z dala wyglądali ich widoku zżercy 

Ktoś próbował mnie przebudzić elektrowstrząsami 

robiąc mi awanturę za jego własne życie 

Słuchałem tych oddalających się dźwięków 

zmierzając już na stację Ursus Północny  

Pieśń siódma. Blu podróżuje znów

Tchnienie jak wiatr zdmuchnęło mnie czule 

ruszyłem w kierunku cichych konstrukcji 

pełen nieśmiałego oczekiwania na jakieś zaproszenie 

to wszystko przez te kokosy, jak zwykle 

Ich egzotyczna woń kołysała mnie w uśpieniu 

CHODŹ — szepnęło niejęzykiem jakieś nieistnienie 

Wszystko zaczęło się wzajemnie znosić 

ten szum był szeptem miliardów istnień 

Żaden z tych głosów nie był głośniejszy czy cichszy 

dlatego wszystkie były słyszalne równocześnie 

Chodź do nas, chodź do nas, wielość cię woła 

Jesteśmy cudnie przeludnieni 

jakże piękna ta istna katastrofa demograficzna 

w obfitości przelewamy się na wszystko 

Usłyszałem w swoim duchu rwącą tęsknotę 

byłem ścigany z wielką szybkością 

Czułem, jak wszystko ściszone do tej pory 

ryknęło przeciągle z ukrytego schowka 

odpowiadając twierdząco na zawołanie 

zaklęte w tym dźwięku, przenikliwie pytające 

Pozostawiłem wspomnienia, zbędne powidoki 

Nędzne, żebracze wybory zdmuchnięte zostały 

Przymknąłem swoje już nieoczy z powodu blasku 

gdy je otworzyłem, byłem już w czymś innym 

gdzie powietrze było gęste od Wielkiego Jodu 

Oddychało się już tylko nim 

przy pierwszym oddechu poczułem bliskość morza 

Biegnij, biegnij, zaraz je zobaczysz 

Przestrzeń była podobna do niezwykłej plaży 

Na szerokim, ciepłym brzegu zobaczyłem 

w różnych odległościach od siebie postaci 

Jeszcze były w odległościach od siebie 

czekały na przypływ, aby je zabrał 

gdy spojrzałem w stronę morza, poczułem 

AAAAAAbsolutne spełnienie mnie i wszystkiego  

Pieśń ósma. Mare¹

Wielkie, czarne, rozlewające się po policzkach 

Nieskończona liczba koncepcji, myśli, konstruktów 

powołanych z przepełnienia do przepełnienia 

do jeszcze większej obfitości przelewana 

Czułem miliardy, były wspólne i oddzielne 

Chłód owiewał mi twarz, spełniona rewolucja 

To chłód dostrzegany przez niewielu 

za słaba jakość soczewki w lornetce 

Dryfowały tu nieoczekiwane metafory 

burzycielskie i dzięki falom rytmiczne 

Były jak resztki po rozbitych samo lotach 

Drzazgi z drewna, resztki wsłuchane ostatecznie 

Nie było tam czasu teraźniejszego, passato prossimo 

Ja stałem, wchłaniałem ten widok otwartą gębą 

Pocztówka z widokiem za 1,50 

plus znaczek znaczeń, by odnaleźć nadawcę 

Wiekuiste leżenie na zabujanym w tobie hamaku 

podczas zmasowanych ataków rozwiązań 

z butelką niepotrzebnego wina oglądasz sufity 

nie dotykasz podłóg zabezpieczonych izolacją 

Dotykam głową sufitu, no proszę 

mój policzek przykleja się do niego 

no, już nareszcie nie można wyżej 

To bardzo staroświeckie standardy wysokości 

Supłana konstrukcja przyjemnie cię obejmuje 

Nie ma tu wielce oczekiwanych staruszków — owadów 

Wszystkie możliwości są tu spełniane w spokoju 

wszystkie oprócz ograniczeń, koncert życzeń 

Słowa mają tu swoje liturgiczne głębokości 

zaskakujące w swych turbulencjach i przejawach 

Sanctus, sanctus, sanctus² łamie porządki 

porządki szklanych gablotek 

porządki systematyczności gatunków 

ułożonych przez moralizatorów, przez archeologów 

Morze ma swoje przypływy i odpływy 

Teraz lekko się wycofało, odsłaniając piaszczysty brzeg 

odsłaniając swą anarchiczną antygramatykę 

Oto reklama ośrodka wypoczynkowego 

gdzie ciągle brakuje kompletu na turnus 27.07.–30.08 

Pieśń dziewiąta. Wybrzeże

Na plaży dostrzegłem resztki po ludziach 

Zbiornik je zabierze, poszerzając swoje reguły 

lingwistyczne 

Bliskość morza sprawiała, że piasek rumienił się 

był poświęcony wielokrotną ilość razy 

na wszelki wypadek uświęcany stale 

Miewa swoje ledwo słyszalne harmonie 

Niechcący porzucone muszle dające echa 

wyrzeźbione w kruchej powłoce wapniowej 

wspominają pracownie rzeźb z plasteliny 

zwiastują perfekcję w niedoskonałym tworzywie 

Północna plaża pociągała mnie najbardziej 

inaczej łamała się tu linia brzegu zwiędniętego 

Nie było tu żadnego przedstawiciela ratownictwa wodnego 

Zanurzyłem swe stopy w piaszczystym brokacie 

Moje istnienie mieniło się niczym zabawka na choince 

pełna refleksów, pełna uroczystej odświętności 

lecz pozbawiona odbić wpatrzonych we mnie 

Spacer do wysokiej kobiety, którą obrałem za punkt A 

sprawiał mi niewymowną przyjemność 

Samotny wypad za miasto w pojedynkę 

Pojedynek ze sobą samym 

W podmiejskim pociągu, dwie moje połówki 

Czy jeszcze coś Pan sobie życzy? 

Wie Pani, tak się jeszcze zastanawiam 

cienie po ciałach w formie ręczników, poproszę 

Dizionario di lingua perfetta, per favore 

jeszcze poproszę, aby pani się też spakowała 

do tych zakupów, czy zmieści się Pani do jednej reklamówki? 

Czy wszyscy się zmieszczą? 

Mój wózek złomiarza, wiecznego tułacza 

da sobie radę z takim ciężarem, z taką mnogością 

na sankach zawiozę, zostawiając po sobie ślad 

Wszyscy będą w stanie mnie wywąchać już teraz 

psy policyjne, młodzieżówki polityczne 

Moje sekretne drogi i skróty  

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń dziesiąta. Psalm do kobiety ze złamanym stawem biodrowym

Kim jesteś, o piękna przyjaciółko moja 

o rudych włosach, zawsze mi się takie podobały 

spiętych jak kurtyna, tylko dwoma punktami 

Jakże twoje jasne oblicze jest olśniewające 

Piłaś zawsze esencję z herbaty, inni rozwadniali 

stąd pewnie twój herbaciany odcień 

Twoją cerę pokryły piegi i niedoskonałości skóry 

wrażliwej z tendencją do wysuszania się 

Z długimi nogami na ręczniku plażowym leżysz 

kremem posmarowana UV 100, byś się nie spaliła 

jesteś tak cholernie wrażliwa na wszystko 

Czarne okulary chronią twój skacowany wzrok 

Jednoczęściowy kostium zawodowej pływaczki 

Siedzisz tak, paląc papierosa, wpatrując się w morze 

Jego łagodna rytmika odpowiada echem w tobie 

Cóżżeś zrobiła, o moja piękna przyjaciółko 

że znalazłaś się tutaj, na tym dziwnym brzegu? 

Czy nosiłaś etiopskie dzieci na uszach 

a może byłaś artystką społecznie zaangażowaną 

wzruszałaś się na samą myśl o mniejszościach? 

Może dostałaś pokojową nagrodę Dżingis-chana 

Zapach od morza morski swąd oddaje, czy wiesz 

masz piękne ramiona i spokojny oddech w sobie 

Czy mogę położyć się przy tobie na ręczniku? 

Przyglądając się wnikliwie, skorzystać z tej okazji 

kiedy jesteś taka plażująca i obojętna wobec mnie 

Nie proponuję ci romansu w stylu country rose 

po prostu położę się obok ciebie, spojrzysz na mnie 

swoim szarym spojrzeniem z rudym owłosieniem 

Więc zlituj się, o zlituj 

Bądź miłosierna, zdejmij te okulary 

No pokaż mi się wreszcie 

Pieśń jedenasta. 29 minut i 3 sekundy

Pięknie piejesz, o nieznajomy, budzisz mnie 

Pięknie piejesz, o nieznajoma, budzisz mnie 

Prosząc mnie o głośną odpowiedź na ciebie 

Tajemnicze reguły zawołały mnie tutaj 

niepotrzebne jest mi ich zrozumienie 

Jestem kobietą ze złamanym stawem biodrowym 

Moje dawne gesty zakończyły się wreszcie 

Oceniam je jako niedostateczne formy baletowe 

wywijanie nogami i rękami według ustalonych reguł 

Moje całe życie to był wielki wyścig pokoju 

Ja utalentowany, lecz niedoświadczony kierowca 

w środku sezonu zaczynam spadać w rankingach 

nie potrafię sprostać wysokim oczekiwaniom 

jakie narzuca mi ambitna publiczność teatralna 

Zamiast jechać prosto, z dużym impetem prosto 

skręciłam na dziwne drogi, łykając żwir z pobocza 

znalazłam sobie mój osobisty pościg 

za tym, który kochał mnie grzecznościowo 

przez 29 minut i 3 sekundy 

potem już nie, potem już tylko płacz 

Byłam doskonałą aktorką teatralną, słodka żmijka 

tak mnie przezywali moi drobni przyjaciele 

przyjemne włazidupki liżące mi opuszki palców 

Moje role były wymagające poświęceń 

„Nigdy nie będę twoja w polu rzodkiewek” 

Wyżej oczy, wyżej nad publiczność, nad 

Melodramatycznie do granic obrzydliwości 

zakochałam się w stażyście, grał drzewo w tle 

Nikt go wtedy nie zauważył, tylko ja niestety 

Skrywał się nagi za gałęziami, wstydząc się 

Nagi, schowany przed karcącym wzrokiem 

wciągnął mnie do swojej czarnej dziupli 

na 29 minut i 3 sekundy 

potem uciekł wraz z całym sztucznym listowiem 

Obciął mi ręce, nogi, głowę, włosy, rzęsy 

za pomocą chińskiego zestawu do obcinania 

wydłubał ze mnie wnętrzności, porcja rosołowa 

Pozostawił mnie kadłubem, bez właściwości 

wypieprzonym na jakieś nieprzyjemne warunki 

atmosferyczne, wtedy było zimno i mokro 

Jeździłam cadillakiem, pijąc drogi koniak 

z gwinta, sapiąc z przyjemności i bekając 

Oto pocałunki mącące moją marność 

Słodkie pocałunki prosto w usta, z gwinta 

Załamana nerwowo aktorka biega w nocy 

Nie chciałam nikogo innego już więcej 

Byłam bogata, ale to nie było nic warte 

Zostawił mnie z jego dociskami palców 

łatwy do rozpoznania sprawca zamieszania 

Jego intensywny zapach ciągle miałam na sobie 

Jeździłam płynnie przez rozświetlone bulwary 

nawet rozbijając swój wóz w kolorze ecru 

miałam w ustach jego znakomity smak 

Wypadek spowodował moje kulawe inwalidztwo 

Miałam wiele okazji na przyjemne chwile 

z pachnącymi jeszcze produkcją, jeszcze fabryką 

ale stałam się umarła dla pustych odwłoków 

Stałam się jednoosobową zakonnicą 

odepchniętą, z wbitym kawałkiem karoserii 

w kolorze kremowym w piękne biodro 

Wycięty z tyłu mój czarny habit z wyleniałą etolą 

którą miałam na sobie w tamten wieczór 

Złożyłam śluby czystości dla tego, który odszedł 

w sumie chrzanił moją kondycję psychiczną 

Oto rzucam miliony nie pereł, ale diamentów 

przed niegodnego 

Niech kopie on te kamienie poświęcone 

Niech jego but zgniecie ich mineralne struktury 

Niech wreszcie poślizgnie się na nich 

I niech stłucze sobie boleśnie staw biodrowy 

Pieśń dwunasta. Biodro, które się zrosło

Nie miałam w sobie cynizmu ani złości w trzewiach 

nie nosiłam w portmonetce drobnych, przekleństw 

Byłam przyjemna dla środowiska naturalnego 

Moje osobiste spaliny chronione były katalizatorem 

Zestarzałam się w spokoju, narzekając na ślad 

w krągłym biodrze, choć już nikt nie pamiętał 

Świetność mojego brązowego biodra minęła z czasem 

Pokochałam swoją cichą samotność z esencją herbaty 

Miałam coraz bardziej niewygodnie spętlone buty 

wbijały mi się w moje poskręcane stopy zapomnianej 

Coraz bardziej gniotły mi się jedwabne rajstopy 

na zmarszczonych kolanach ciągle wyczekujących 

Codziennie na targu kupowałam świeże warzywa 

Gotowałam, patrząc, jak zanurzają się w gorącej wodzie 

to jedyny grzech, który wspominam z niepewnością 

Słoneczna staruszka ze zdziwieniem odkrywa siwiznę 

Często w sklepach, dla żartu, grałam zapomniane role 

ku uciesze publiczności, by się cieszyli jeszcze raz 

Umierałam spokojnie wraz z kolejnymi kwitkami 

odcinki emerytury i badań na obecność nowotworu 

Na ostatnie pół roku bólu zostałam położona 

w Umieralni, gdzie zaprzyjaźniłam się z paprotką 

z wolontariuszką, którą namówiłam na studia 

Kiedy zmieniała mi pieluchę, podawała mi mleko 

dla dzieci powyżej 6 miesiąca życia, 6 miesięcy życia 

Cicho zasnęłam którejś gwiaździstej nocy teatralnej 

oddychając spokojnie i nie oddychając już spokojnie 

Słodka ciemność przygarnęła mnie ręką, wyciągniętą 

tylko do mnie, zgarniającą mnie jak drobniaki 

Teraz tu, na plaży, moje nieciało spoczywa w pokoju 

na ręczniku w kolorze ecrú wieczny odpoczynek 

Niedługo przyjdzie przypływ, czuję to w biodrze 

Jest bardzo wrażliwe na zmiany atmosferyczne 

Zabierze mnie do siebie na zawsze, spełni mnie 

tam gdzie będę tą, której biodro nareszcie się zrosło 

Moja meta nie była więc w ramionach drzewa 

Moja meta to ramiona tego brzegu, kochana czarna toń 

Nic potrzebuję, to miłość od pierwszego wejrzenia 

Wiem, znam doskonale jej słodki smak 

Pieśń trzynasta. Pocałunek na dobranoc

Blu śpiewa

Moje współodczuwanie stało się teraz wyraźne 

Poczułem dokładny jej ślad na moim biodrze 

bolesną karoserię w sobie, którą ona nosiła 

przez lata jak drogocenną biżuterię, pamiątkę 

Leżeliśmy chwilę na jej pachnącym ręczniku 

Wielki Jod napełniał nasze resztki płuc 

wypełnieniem tam, gdzie zawsze brakowało 

czyniąc z każdej naszej odpowiedzi pieśni 

o zapomnianych melodiach i hultajskim rytmie 

Brokat lepił się zabawnie do naszych lekkich dłoni 

Pocałowaliśmy się w usta na dobranoc 

w koszulach nocnych dopasowanych do braku ciała 

wymierzonych przez szepczące dziwadła 

Oto stroje wieczorowe, strojne tylko na jeden wieczór 

na jeden cichy zmierzch, schowany przed wszystkimi 

kiedy jest tak sympatycznie chłodno, dyskretnie 

Moja przyjaciółka spokojnie odwróciła się do morza 

Nie potrzebowała mojej czułości ani głaskania 

Nie potrzebowała już mojej śpiewnej obecności 

Z dala punkt B migotał już do mnie cekinem 

Był to dla mnie sygnał dźwiękowo-świetlny 

powinienem już iść do kolejnego morskiego żyjątka 

Moje kroki znów stały się taneczne 

Mój wzrok ciekawie rysował kontury nieznanego  

Pieśń czternasta. Pieśń przejściowa

Tanecznym krokiem

Przechodzenia, dochodzenia do ciebie 

Prawie mam ciebie, prawie się zbliżam 

Poczekalnie na przejście w ścisku do uścisku 

Korytarzem długim wędruję i wrzeszczę 

Rytmiczne uderzenia z boków rozpraszają 

Po pęknięciach betonu skaczę 

byle nie na gładką płaszczyznę szlaków 

by nie iść wygodnie, skuchy obowiązkowe 

Wymagam znalezienia słodkich błędów 

tylko ich śladami wędruję zdyscyplinowany 

tany, tany, jestem kawałkiem rozpryśniętym 

wywijam rękami w powietrzu 

skacząc nad przepaściami płyt chodnikowych 

W powietrzu łapię braki słów niczym alpinista 

przyciągam swój ciężar ciała do nich 

już mogą utrzymać mój ciężar 

Zawsze mi ich brakowało jakoś 

bo to jest pieśń przejściowa 

bo zazwyczaj tak bywa 

bo nie jest to pieśń pomiędzy 

lecz to taki nieśmiały rodzaj układu rodnego 

prawie że ginekologiczny opis 

przechodzenia z bezcelu do bezcelu  

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Pieśń piętnasta. Dziewica z czerwonymi uszami na plaży

Na piachu, w piachu pogrzebany 

Ma oczy zwrócone na mnie, woła cicho 

Oczekuje mnie z niecierpliwością 

chce zaśpiewać mi mleczarską pieśń 

Jego zapach unosi się z daleka 

Ciemne, kręcone włosy i wysokie ciało 

długie ramiona, czerwone uszy słonia 

pierwotnie wyzbyte żądzy, a to ciekawe 

Jedwab jego skóry najdelikatniejszy 

tkany przez nieświadomych przodków 

Panie i panowie, proszę nie piszczeć 

Leżał całkiem nagi i spokojny zarazem 

Wiatr święty delikatnie palcami czesał 

jego ukryte kołtuny, ukryte skrzętnie 

czerpał z tego ukrytą przyjemność 

Jego istnienie zwiastowało kwaśność 

Jasna, wytworna obecność na brzegu 

Na jego widok pragnąłem go już mieć 

jakbym się z nim rozstał na chwilę kiedyś 

powracając do siebie z większą tęsknotą 

Twoje ręce nie pachną ciałami innych 

Manikiur pozwala ci zachować czystość myśli 

Pachnąca pokusa pozostawiona na parapecie 

zwabia wygłodniałych daleką podróżą 

Nieotwarty dłużej zachowuje swój smak 

Wytrwale skrywany przed smażalnią ryb 

zwinięty w papierek-cukierek słodki 

O Boże, o Boże, jaki on bywa piękny  

Pieśń szesnasta. Dziewica o czerwonych uszach śpiewa

Tak, jestem nią, czystą, wyborową jednostką 

Nikt mnie nie dotknął, ja sam nie dotykałem 

choć może raz albo dwa razy z tęsknoty 

Jestem ofiarą całopalną, spaloną doszczętnie 

Tylko czerwone, zawstydzone uszy pozostały 

po mnie jako jedyna odznaka, medal za odwagę 

Śpiewam teraz postpunkowe pieśni jodłowane 

byś, piękny włóczęgo, pozostał chwilę przy mnie 

Od liceum nosiłem buty, które gniotły miękkości 

Byłem jak trup spalony dla wszystkich 

Nikt nie zna tego smaku dziwnego 

rwą się w swojej wilgotności i gotowości 

do spełniania się w tym lub innym na chwilę 

Ja, syn mleczarza, rozwoziłem ser żółty i biały 

z czerwoną obwódką po północnych wsiach 

a stare kobiety uśmiechały się do mnie cicho 

nie miały reszty, one były resztkami 

Dla wszystkich byłem raczej sfumato 

Moje krawędzie były miękkie i maślane 

nikt nie mógł mnie uchwycić za ostry kontur 

Tylko czerwone uszy do tarmoszenia pozostały 

czerwone i drażniące w mlecznym pejzażu 

sygnalizowały mnie z daleka, w nabiałowej mgle 

Z pewną łatwością akceptowałem mój brak siebie 

brak szorstkiego zarostu z powodu jego lub jej 

W czarnym podkoszulku rozwoziłem serki 

homogenizowane, do smarowania się na plaży 

Ani kobieta, ani mężczyzna 

ani chodzący na rękach czy tańczący na zębie 

nie oderwał mnie od wąchania krajobrazu 

o 4 rano, gdy już ciężarówka czekała na mnie 

na moje czerwone uszy z małą zawartością tłuszczu 

Dla wielu mogłem być nosicielem płodnych wirusów 

lecz nie byłem ani dodatni, ani ujemny 

Zbliżałem się do nich, lecz nigdy nie dotknąłem 

mógłbym przez to coś stracić z mleczności 

Przejeżdżałem poprzez ich zbiorowiska rano 

Mogłem być dupą światowców, co za frajda 

w zapasach błotnych zdobyłbym główne wyróżnienie 

za każdorazowe drżenie przed stosunkiem ze strachu 

Niepotrzebne mi były kwieciste badania ginekologiczne 

Nie oceniałem ich, tylko z daleka spoglądałem 

pozostawiając po sobie ślad czerwonych uszu 

Cóż by mi przyszło, gdybym ich wszystkich posiadł 

doznał okrzyków rozkoszy, zdziwienia sobą nagle? 

Nikogo nie obsługuję, więc nie mam nikogo 

Chciałem być takim wielkim kolektywem 

dla tych, których nie wybrałem z powodu uszu 

czerwieniących się ze wstydu bliskości 

Popuszczanie fizjologii, popuszczanie słów 

Więc dzięki temu mogę wyśpiewać tę pieśń 

wyznaczoną przez wieki tylko dla mnie 

Moja negatywna melodia przy morzu  

Pieśń siedemnasta. Uszy stają się mleczne

W dniu swojej śmierci miałem dziewiętnaście lat 

dwie plomby w zębach, jeden ubytek 

Nastrojowy zachód słońca w mojej głowie 

Była zima i wcześniej zachodziło słońce 

Była zima, więc szybciej zachodziłem i ja 

Wybuch gwiazdy, katastrofa astronomiczna 

wylew w mózgu, wylew na ten brzeg tutaj 

Zadano mi tylko jedno pytanie w przejściu 

uśmiechnąłem się, znając odpowiedź 

Anarchistyczne echo we mnie się odezwało 

śpiewne spojrzenia we mnie, na mnie 

Poślubiony z czarną oblubienicą, ulubienicą 

patrzę na jej cichy rytm, leżąc tutaj, słuchając 

Oto idę mleczny i zależny już teraz od niej 

tylko moje białe uszy jeszcze tu pozostały 

nie są już czerwone, usłyszały nowe rzeczy 

Noc poślubna tylko dla mnie, z morską tonią 

Połóż się przy mnie towarzyszu, głowę oprzyj 

Patrzmy na naszą nieznaną piękność schowaną 

przed światem tutaj skrytą, niepodglądaną 

Chowa się ona przed nami, kusząc nas 

swoim egzotycznym spojrzeniem niewinnej 

Nie musisz degustować, dzisiaj jest szwedzki stół 

kosztuj mnie z ciała bez ciała, ile chcesz 

można wywalić ten pachnący wilgocią ręcznik 

do wiecznego podcierania krocza 

Leżę więc bez ręcznika na lśniącym piasku 

Kto zna takie trudne pieśni? 

Kto zna ich smak, gdy melodia jest wymagająca 

od piejącego odpowiedniego, niemożliwego głosu?  

Pieśń osiemnasta. Korytarzem i potem prosto

Korytarzem w lewo, potem w prawo 

Lewy kąt w prawy róg wystający patrz 

Potem trochę schowam się za kaloryferem 

Potem trochę przy niesuficie zawisnę 

na półtorej godziny albo na 40 minut  

Głowa włóczęgi porysuje ściany brudem 

Rozwalę rękę o ogrodzenie, przechodząc 

boleśnie, serdecznie będzie zdruzgotana 

Potem skręcisz w przecznicę bez świateł 

zauważysz do niczego nic podobnego  

Młodzieńca pozostawiam w spokoju 

idę do punktów D i G prosto krętą drogą 

one razem machają do mnie z daleka 

chusteczkami higienicznymi z zapachem 

Chusteczkami wilgotnymi z lanoliną  

Korytarzem musisz przejść, trochę w dół 

w górę, potem szargaj się na boki 

aż odrapiesz resztki ubrania i siebie 

Szerokie i wąskie naprzemianległe wejścia 

trącanie się o pradawne konstrukcje  

W lewo, w prawo, w lewo, w prawo 

W górę, dół, w górę, dół, w górę, dół 

Niespodziewana musztra moich kroków 

Nie bój się, że zabłądzisz kochanie 

brak oznaczeń ci pomoże, na pewno  

Pieśń dziewiętnasta. Blu śpiewa dla dwuosobowej publiczności

Moje drogie plażowiczki, pozwólcie, proszę 

że będę was zabawiał niczym przybłęda 

olśniony znienacka waszą urodą i szykiem 

Pachnące świętymi olejkami do opalania 

leżycie tu razem, grając w dziwne scrabble 

za pomocą słów, lecz już z ich spełnieniami 

Obejmujecie fantazje, reakcje nieświadome 

idee niesprawdzalne za pomocą grabek 

swymi ramionami, obejmuje się razem 

Będę was teraz przedrzeźniał i przezywał 

Wasz publiczny autyzm jest uroczy, zaprawdę 

a dialog dopiero zaczęty zaprasza mnie 

Czy mogę dołączyć się do waszej gry w słówka? 

Upijemy się znaczeniami każdej litery 

jak chłodnym winem na plaży razem z butelki 

Jesteście niczym morskie potwory 

o ciekawej dla ewolucjonisty fizjologii dziwadeł 

Wasze filozoficzne śpiewy uśpiły niejednego 

Sen zachłannego podróżnika, niby to odkrywcy 

który ze zdziwieniem roztrzaskiwał się o skały 

otwardy brzeg z krzaczkami logicznymi w tle 

malowanymi pośpiesznie na potrzeby scenografii 

a potem nie mógł wykonywać już żadnej pracy 

on tak by chciał być tylko filozofem, tylko 

Wy jesteście jego dyskretnymi kusicielkami 

przez wasze pirackie pieśni pachnące tytoniem 

i morzem 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Pieśń dwudziesta. Kobiety śpiewają razem

pianissimo possibile et fortissimo possibile ³ 

Zaśpiewajmy razem pieśń dla włóczykija 

najciszej jak potrafimy, najgłośniej jak można 

Oznaczenia muzyczne w zapisie nutowym 

pochodzą z języka trudnego do translacji 

by prawidłowo wykonać utwór, musimy je znać 

Nasze gęste słowa turlają się zdziwione ciężarem 

od pierwszych brzmień, pierwotnych przedsłówek 

Jesteśmy osobliwymi chórzystkami na czele 

ubrane w białe kołnierze wszystkowiedzących 

ambitne cele, zmęczone powieki przy nocnej lampce 

Dotykając abstrakcyjnych pojęć palcami 

musisz mieć co najmniej gumowe rękawiczki 

Nasze ciała pozostawiałyśmy w kącie przy wieszaku 

na niepotrzebne lumpeksowe palta, wywłaszczane 

My raczej za życia wbijałyśmy się mocno zębami 

w wysokie półki skalne niedostępne dla wielu 

za pomocą jakiegoś w miarę ostrego narzędzia 

Byłyśmy kiedyś strażą graniczną języka 

szerokich kieszeni, w których tak wiele się mieści 

ale i wiele gubi się gdzieś na chodniku, w przejściu 

powodując nasz szczery płacz, ubolewanie 

Ubrane niczym poetki w szarobure mundury 

dla doskonałego kamuflażu na co dzień 

wychodziłyśmy nocną porą na zwiady w las 

osobiście przybliżając się do słupów granicznych 

Siadałyśmy wtedy przy nich i paliłyśmy papierosy 

Patrzyłyśmy na daleki horyzont, czytałyśmy książki 

gotowe do postawienia kroków zagranicznych 

Tutaj na plaży obfitość znaczeń nas onieśmiela 

z cierpliwością filatelisty zbieramy teraz resztki 

zagubionych, płochych, zaprzepaszczonych słów 

Leśne tropicielki z błyszczykiem na ustach 

dla niepoznaki, że sytuacja była zawsze poważna 

Pieśń dwudziesta pierwsza. Blu śpiewa do Ciuciubabki

Z oczami dokładnie zawiązanymi szalem 

nie widząc nic, znając pośrednio reguły 

kiedy kręcisz się wokół, a potem łapiesz 

łapiesz w mroku niepewności cienie 

po rzeczach i ich namacalne kształty 

To jest ta, która w czerni migotała bytem 

z harcerskim rumieńcem na twarzy 

z misjonarskim, dobrym zgryzem zębów 

Śpiewała pieśni Przechodzącej w mroku 

Niech zabrzmią dźwięki zbyt głośne na noc 

Oootakich wielkich rzeczach mówić unitarnie 

Grzebać słabymi dłońmi umykające znaczenia 

Czy ktoś bawi się w metafizyczną ciuciubabkę? 

To jest taka odmiana tej gry dla starszaków 

wywija się łapami na lewo, prawo chwytając 

uciekające sylwety, co drażnią cię, wołają 

Niewielu zostało wielbicieli tej ślepej gry 

czmychnęli przed wieczorem, bo było późno 

w sumie szybko robiło się chłodno i niewygodnie 

mama wołała już na ciepły posiłek z daleka 

więc nie warto było nawet zaczynać zabawy 

Wszyscy zaczynają śnić swoje prywatne sny 

Nikt nie chce wędrować nocnymi szlakami 

Nikt nocą nie wędruje po tych pustych ulicach 

Tu jest ciemno i niebezpiecznie i kostka brukowa 

nie gładka 

A ty sama śpiewasz pieśni ciuciubabki idącej prosto 

przechodząc w mroku, śpiewając o nim słowa 

można dostać po żebrach od przymglonych bytów 

Znałaś ukryte gramatyki i ortografie nocy 

niewielu takich zostało, co jeszcze pamiętają 

Słodkie ich głosy z chorymi gardłami 

z ciągle zainfekowanymi gardłami od wycia 

śpiewają podniesione pieśni zaciemnione 

O kusicielko metafizyki negatywistycznej 

Wódź, wódź mnie na pokuszenie ramieniem 

To jest ta, której nie było, a tym bardziej jest 

Czy mogę znów obrócić ciebie wokół 

byś jeszcze raz szukała, z niepewną miną? 

Pieśń dwudziesta druga. Pieśń Ciuciubabki

Zaczynam dla ciebie pieśń ciuciubabki 

przypominają mi się dawne reguły 

Był chłód wychodzenia z domu 

Był chłód zakładania płaszcza 

gdy wszyscy śpią już w śpiochach 

we flanelowych koszulach i pościeli 

Nocą czarne ulice są niebezpieczne 

Szłam najmroczniejszymi zaułkami 

uparcie pod nocnymi latarniami 

Czytałam książki z zakresu metafizyki 

takie pieśni śpiewali dawni brodacze 

śliniąc się nieprawdopodobnie przy tym 

Ale dziewczyna ze zmarszczonym czołem 

w naszej epoce elektryczności psuje wzrok 

od latarni na dawno zapomnianych ulicach 

zamiast zająć się doskonaleniem gotowania 

nóżek kurczaków w sosie z kiwi i ciasteczek 

To ja swoje oblicze wpisałam w nieznane 

w to, czego nie ma, a tym bardziej jest, bo tęskni 

Nosiłam w reklamówkach ze sklepu nocnego 

resztki wieczornych oddechów, modlitw 

z opaską na oczach szczelnie zawiązaną 

Czasami, gdy nikt nie widział, podglądałam 

by nie zderzyć się z innymi ciuciubabkami 

W czarnej smudze chłodnej godziny podglądanie 

Ludzie boją się bardzo ryb głębinowych 

nieznanych z nazw, one zakopane są w mule 

Niechętnie się demaskują, podając swoje imiona 

odmieniając łacińskie ozdobne sentencje 

Moim łuczywem była końcówka papierosa 

która sygnalizowała światełkiem odblaskowym 

moje ciągłe czuwanie do jutrzni, bez powodu 

bez praktycznego argumentowania funkcji 

tych godzin zgubionych, zaprzepaszczonych 

Gdyby to jeszcze miało jakieś zastosowanie 

w celu zbawienia np. insektów syberyjskich 

Odkryć, że oddech w parę się zamienia w mroku 

tylko po to, by było to zbędne i niepotrzebne 

by te ślady rozpłynęły się w niebywaniu 

Jestem kobietą Nic, zupą Nic z mąki, z wody 

Cieniem, który nosi w sobie resztki dawnego rysu 

rysu czarnej księżniczki Kunegundy 

która całe życie przemieszkała samorodnie 

Drugie piętro w moskiewskim akademiku 

ze wspólną toaletą dla niedostatecznych 

Całe moje życie jak zakładka do książek 

Przytulać się do szorstkiej logiki, prosić o czułość 

Taka randka w ciemno z niezwykłościami 

w moich zmęczonych, podrażnionych oczach 

od łapania ostrości w ulicznym mroku 

z opaską na oczach, ślepa jak niemowlę 

Wszystkie pojęcia chowają się przed światłem 

lekko się wycofują, bojąc się zwartej formy 

Ćmy i nocne owady roztrzaskują swoje czoła 

małe główki zderzone z wielką jasnością 

która jest też największym zaćmieniem 

największą ciemnością, ona ściga wszystkich 

Szłam przez noc, zapalając papierosa od papierosa 

wspominając swoich filozoficznych poprzedników 

wplatając w wieczorne pieśni resztki ich wersów 

przekazane przez tradycje słowa przekazywanego 

jak od papierosa do papierosa, moje ciemne roraty 

gdy noc nie ustępuje dniu, gdy się potykasz boleśnie 

Czarne, płaskie pantofle nigdy nie rozgniotły 

ślepych, delikatnych stworzeń w nieczytelności nocy 

stworzenia nieświadome mojego przemarszu wypełzały 

Patrzyłam wtedy na ich piękną ulotność i naprawiałam 

im złamane nóżki, bandażując otwarte złamania żeber 

Oto pieśń ciuciubabki, która przechadzała się 

na nieznanych przez taksówkarzy z nazwy ulicach 

Ręce badają byty o zmęczonej porze 

jakże słodka noc, w której tak można pięknie błądzić  

Pieśń dwudziesta trzecia. Ciuciubabka zdejmuje apaszkę z głowy

W godzinie śmierci mojej amen, w tym dniu 

W godzinie drugiej przed zimnym świtaniem 

gdy przechodziłam zmęczona nocą przez ulicę 

w ciemności nie zauważyło mnie jadące auto 

Nie paliła się latarnia elektryczna na tej ulicy 

Pijany jeszcze jakimś spotkaniem młody pan 

strzaskał się tam z moim cienistym ciałem 

pozostawiając je nieśmiało pogruchotane 

neon reklamowy Endless, w witrynie sklepu 

Odchodzenie trwało w samotności parę minut 

więc zdążyłam jeszcze ze spokojem spojrzeć 

w życie z przekrzywionym uśmiechem spokoju 

Przebite plecy i brzuch wszystko przepełniało się 

płynami hamulcowymi, olejami, keczupem 

modnym i wykorzystywanym w filmach grozy 

niskobudżetowych, prześlicznie amatorskich 

z pełnym zaangażowaniem w moje umieranie  

Usłyszałam tylko śpiewne pozdrowienie 

Miałam doświadczenie jako ciuciubabka 24 h 

Znałam ten miły chłód, ciepło powitania 

żegnania się o poranku, gdy na dzień idziesz spać 

Krzyknęłam sobą, by być dobrze zrozumiana 

Czułe spojrzenie przeniosło mnie tutaj na brzeg 

tu jest moja noc, mój poranek, moja godzina 

tu jest zakończenie mojej gry, gdy jaśnieją oblicza 

wszystkiego, co miało jedynie śliski dotyk w sobie 

W powietrzu dopełnia każde moje słabe słowo 

usprawiedliwia braki, w ramach pracy domowej 

którą ciągle sam sobie zadaje, odczuwając pełniej 

zna doskonale te koronkowe rebusy w pionie 

w poziomie rozwiązywane dla osiągnięcia błędu 

Cieszy go uzupełnianie wszystkich pustaków we mnie 

Cieszy się, że się tak bardzo starałam wpisywać 

we właściwe pola dobre pojęcia, nocną porą 

na kolanie powtórzone magicznie brzmiące zasady 

W świetle staroświeckiej latarni kontemplowałam go 

często z nieświadomością mojej krzyżówki z nim  

Pieśń dwudziesta czwarta. Pieśń metafizyczna

to nie będzie pieśń miłosna, lecz pieśń 

która nie powinna być wyśpiewana 

bo nie ma takich głosów 

bo nie ma już takiej ciszy 

podpiwniczone okna z wilgotną głębią 

schowane przed szeroką publicznością 

zdradzają jej wytworne szaleństwo ukrycia 

moje argumenty czystej negacji 

niebyt jest bardziej rumiany niż byt 

to, co się nie stało 

moje zdrady ciche 

moje wycofywanie się 

nie w szereg, ale za szereg 

moja bierność wobec układu planet 

i promieniowania ultrafioletowego 

unitarnie zebrać wielkie przestrzenie 

tak większość ucieka między, całe masy 

pominąć mnóstwo, nie dotykając niebytu 

jeszcze ta niemożliwość zrealizowania 

dość przekonującej prezentacji, slajdów 

grafów, szlaczków, obrazków humorystycznych 

na ten nietemat 

dlatego też wszyscy się na pewno znudzą 

nie ukoronują cię, o wrajterko, o fajterko 

nie musisz popisywać się i podpisywać 

nie musisz łasić się do odpowiednich osób 

atrakcyjna wobec czerni rozpraszającej 

wyblurowana rozkoszą i egzotycznym pączem 

tańczę sama, nieoczekująca kogokolwiek  

nie będzie owacji na stojąco ani laurów 

nikt ci ich nie przyklei na ślinę do skroni 

dawno zwietrzał ich zapach na szczęście 

połamane liście laurowe wsypywane do zup  

nieestetycznie jest wkładać głowę do spływu 

obserwując, gdzie to wszystko ucieka 

co z tym dalej 

wsadź tam łeb głęboko 

każdy taki ściek trafia w końcu do Morza 

to jest moja nieekologiczna pociecha  

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Pieśń dwudziesta piąta. Blu przesiada się do drugiej kobiety na ręczniku

Leżę sobie na kocu podziurawionym przez wszystko 

Pijemy razem doskonałe wino, podziwiając morze 

Przytulam was, a wy całujecie mi uszy słuchającego 

Moje nieciało leżało na jednej stronie wygodnie 

Ciemna łuna twojego mroku mocno mnie spala 

lecz teraz przewrócę się na drugi bok, kochanie 

opalając się od twojej przyjaciółki, mogę teraz 

dzielić się z wami, a wy ze mną sobą, bez urazy  

Wszyscy do wszystkich, więc możemy tu razem być 

Leżymy tu razem na końcu świata, wszystko topi się 

Siedzimy tu cierpliwie, oczekując rozwiązania nas 

zaplątanych z czasem przedłużaczy elektrycznych 

Czuwać, aż nadejdzie upragniona fala, zabierając nas 

w odmęty odczuwania w niezwykłej głośności 

Tu są nasze końcowe napisy, tytuły na koniec filmu 

Scenariusz i reżyseria, możemy podziwiać producenta  

Leżę sobie na kocu podziurawionym przez wszystko 

razem z pięknymi kobietami na plaży, przytulając się 

do braku ich ciał, których kształt określa tylko melodia 

Pieśń dwudziesta szósta. Blu śpiewa do kobiety z miłosiernym spojrzeniem

Kobieto, z drzewa miłosiernego uczyniona, módl się za mną 

Ty, co za życia szukałaś sprawiedliwości, módl się za mną 

Ty, co biegłaś spóźniona na wykłady, módl się za mną 

Denerwująca się, że dziecko nie śpi, a ty masz tyle książek 

do przeczytania jeszcze tej nocy, módl się za mną 

Samotna z dzieckiem na stypendium jadąca, módl się za mną 

Zasmucona wydatkami za miesiąc luty, módl się za mną 

Pochylająca się ze zmęczenia do przodu, módl się za mną 

Pisząca parę wersji książki o wybaczeniu, módl się za mną 

i tkliwie się przy tym uśmiechająca, módl się za mną 

Stawiająca miłosierdzie nad sprawiedliwością, módl się za mną 

O litości śpiewająca w zwartych esejach, módl się za mną 

Zapomnienie w twojej puderniczce koryguje niedoskonałości 

żeby nie nienawidzić, aby wzgardy w kieszeniach nie nosić 

Twoja elokwentna ślina to mikstura na zapominanie o tym 

że sprawiedliwość musi karać z Zaciśnięciem, módl się za mną 

Bo ty zawsze tylko  

Kyrie eleison 

Kyrie eleison 

Kyrie eleison  

Pieśń dwudziesta siódma. Kobieta o miłosiernym spojrzeniu śpiewa

Miłosierne spojrzenie przez okulary dalekowidza 

nie ćwiczyłam go przy lustrze codziennie rano 

byłam dzięki niemu bardziej ślepa od ociemniałych 

Z racji tego kalectwa musiałam walczyć z detalami 

z wykonywaniem obowiązków domowych 

Miałam dwoje dzieci, które teraz mają problemy 

z wyborem zakładu pogrzebowego w mieście 

jasne głowy, ciepłe twarze dobrze odżywione 

Wychowałam je samotnie, mój mąż mnie pozostawił 

w supermarkecie przy produktach mocno przecenionych 

i odszedł, nie chciał znać ich pierwotnej, wysokiej ceny 

Ten rabat był tylko dla niego, wyprzedaż całkowita ze mnie 

Pracowałam na uniwersytetach, piejąc rano niczym kur 

ze zmęczoną cerą, lecz z miłosiernym spojrzeniem 

Chciałam powiedzieć im o przebaczaniu spokojnym 

o zapominaniu, o słodkiej chorobie Alzheimera 

Szukałam pojęć w bibliotekach dla ociemniałych 

Szukałam, aby każdy mógł się nasycić uspokojeniem 

i nie miał tych nieprzyjemnych wzdęć u niemowląt 

z powodu nerwowego połykania powietrza i płaczu 

Wada wzroku spowodowana łagodnym spojrzeniem 

wzbudzała niezadowolenie wielu okulistów z praktyką 

Czy ślepa kobieta może być sprawiedliwa? 

Czy kobieta gotująca łagodne sosy może być sprawiedliwa? 

Czy niechciana może być sprawiedliwa? 

Przez przymknięte oczy nie widać bolesnych detali 

tych ostrych odpryśnięć z kryształowych wazonów 

one były kiedyś honorowymi nagrodami z okazji udziału 

w jakiejś letniej wojnie połączonej z koszeniem 

bardziej wystających ciał, dłoni i rozumów z tłumu 

Te zmiecione resztki pod dywan z zagiętym rogiem 

jak w pamiętniczku z twardą oprawą albumową 

z dopiskiem na zgiętym rogu ku pamięci i ku przypominaniu 

gdzie przeprowadzić tę niechcianą granicę wybaczenia 

kredą narysować ją za pomocą drżącej ręki 

Ja widzę tylko detale kulące się w miłosierną całość 

Choć są rzeczy, które odrzucam od jej obłego kształtu 

te drobiazgi bowiem w swej jaskrawości przeczą jej 

Miażdżycowe zapomnienie siebie w funkcjach 

Wzrok oparł się więc miękko na niedowidzeniu 

gdzie wszystko zaczyna być całością, niepomijającą  

Delikatne macanie pod spódnicami świata 

Uchylając je  

Pieśń dwudziesta ósma. Wada wzroku się powiększa

Wada wzroku się nareszcie powiększyła 

Jestem teraz bardzo niewidoma, a tym więcej widzę 

Niepotrzebne są mi więc grube okulary do czytania 

soczewki, lupy zegarmistrzowskie wszczepiane 

Problemy z sercem miłosiernym pod bluzką 

z sercem, od którego odchodziły złote promienie 

łuny kolorowe sugerujące mój wewnętrzny blask 

Już dawno było widać ciche nieprawidłowości 

Czy to jeden z tych złotych, ostrych promyków 

przez przypadek wbił się w drugą stronę tak 

że malowane kropelki krwi sączyły się skrycie 

pod koronkową bluzką kości i ścięgien kolorowych 

Podczas rozmowy z dziećmi przy kawie zbożowej 

serce malowane przetarty dźwięk wydało 

Jęknęłam, a pauza wcisnęła się w żelazną rytmikę 

słaby wzrok osłabł jeszcze bardziej w tej chwili 

wśród krzyków zdumienia dzieci odchodziłam 

ich płacz i zdezorientowanie sytuacją łaskotały jeszcze 

Promyki pozłacane mojego słabego serca błyszczały 

ściągane za pomocą Magnesu z plusem i minusem 

Podniosłam swoje oczy z miłosierną wadą wzroku 

a wtedy zostałam porwana z wielkim zdecydowaniem 

na tutejszą plażę, łagodnością swego klimatu ujmującą 

Teraz leżę na ręczniku o nieostrych krawędziach 

w błyszczącym brokacie siedzimy tu razem, odpoczywając 

razem gramy w scrabble, czekając, aż litery roztopi fala 

która mieni się niezwykłymi barwami z daleka 

wszystkie odcienie miłosierdzia w nieskończonej ilości 

Tu słowa nareszcie wypełniają się potencjalnościami 

ich krawędzie ciągle są przebrzmiałe z nadmiaru znaczeń 

na ten nasz brzeg leżących spokojnie i zapiaszczonych 

Tutaj jest sens w słodkim bezsensie gry popołudniowej  

Pieśń dwudziesta dziewiąta. Blu przechodzi do punktu F

pieśń antyarchitektoniczna

Na czarnej plaży nie ma już żadnych budowli 

ani z piasku, ani z kamienia na brzegu 

Nic już nie musi być konstruowane, opierane 

Nie ma żadnych oparć ani sił ciążenia 

Nic nie musisz już wykreślać na kalce 

Nie potrzebujesz różnicować grubości linii 

widzialnych i cieńszych, prawie niewidzialnych 

albo nieistniejących przerywaną linią 

Nie znajdziesz tu żadnych drogich przyborników  

No spróbuj zrobić makietę mojego niekroczenia 

No spróbuj zrobić makietę mojego odchodzenia 

Przygotuj planszę, gdzie narysujesz moją niedrogę 

Niech będzie perfekcyjnie wykonana na tekturze 

Niech nic już nie będzie na pachnącym papierze 

Jeśli pozostanie pusta, będzie zaprawdę pełna 

Ulep to swoimi higienicznymi łapami, z piachu i błota 

bez projektu, bez niczego, na golasa, z brudzeniem się 

Taka niezwykła jest droga od punktu C i D do F  

Powinna być zrealizowana w ramach konkursu 

pająków zaangażowanych z okolicy do happeningu 

one robią to ze śliny i włókien, gdy nikt nie widzi 

To linie słów niewypowiedzianych, rozpiętych 

pomiędzy w miarę stałymi, czarnymi gałęziami 

Po takim moście przejdę, nie raniąc się, do ciebie 

mój kolejny ochotniku, mój dawco opowieści 

Skopane resztki kształtów przesuwa dalej wiatr 

Foremka po moim kształcie pozostawia ślad 

powielony wielokrotnie w celu osiągnięcia rytmu  

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń trzydziesta. Blu spotyka człowieka o trzydziestu dłoniach

Czy jeszcze możliwy jest taki stwór niezwykły 

który ma trzydzieści dłoni na co dzień? 

Zgadnijmy więc, kto to, wyglądający jak Rozgałęzione 

trzydzieści dłoni i naturalne spojrzenie 

To jest taki stwór, okaz morza przetrzymywany tutaj 

niczym ryba w akwarium, można mu się przyjrzeć 

przed jego powrotem do morza, pooglądać trochę 

Niezwykłe ubarwienie skóry i mnogość zakończeń 

Ma tyle dłoni głaszczących, karmiących potomstwo 

czuły ojciec, bez zacięć maszynką przy goleniu 

z jogurtami biegnie do kasy, by zdążyć do teatrzyku 

na spektakl dwudziestego pierwszego dziecka 

On nigdy nie zapomniał, choć to nieważna sztuka 

syn gra ostatniego w tłumie, ale ma wypieki na twarzy 

ma tremę i tylko sprawdza, czy ojciec wieloręki jest 

Usłyszał, że dwudziesta druga córka płacze 

za marynarzem, siedział z nią w nocy, słuchając jej 

Karmił swą owłosioną piersią najmniejsze bliźnięta 

na przemian z ich natychmiastowym przewijaniem 

Je wszystkie głaszcze po wygłaskanych już głowach 

przynosi z pracy paczki okolicznościowe dla nich 

Dzieląc zawsze sprawiedliwie, za pomocą dłoni 

za pomocą żylastych trzydziestu dłoni 

Wielkie, kolorowe szczęśliwe wstęgi wokół niego 

Wszystkie dzieci doskonale znają każdą z tych rąk 

ich linie papilarne i prawie niezauważalne detale 

robią sobie konkursy, teraz ty znajdź różnice 

między dwudziestą pierwszą a dwunastą ręką ojca 

Czy można tak licznie, tak sprawiedliwie kochać 

wszystko jednocześnie i dostrzegać każdy smutek? 

Wyławiać z ich spojrzeń, łagodzić każdy ból 

nigdy nie załamując ze zmęczenia licznych ramion 

Pieśń trzydziesta pierwsza. Człowiek z trzydziestą pierwszą dłonią śpiewa periplus⁴

Będę śpiewał periplus dla ciebie, pieśń dziwnej mapy 

dlatego, że zawsze trzymałem się widocznego brzegu 

Nie odważyłem się wpływać na otwarte przestrzenie 

zawsze obserwowałem brzeg dla bezpieczeństwa 

lękliwe nawigując według znanych mi punktów 

Zbudowałem wiele portów wokół mojego wybrzeża 

cały czas pływałem kraulem pomiędzy miastami 

Z czasem łatwiej mi było przemierzać te odcinki 

przybywało mi coraz więcej ramion do żeglugi 

W każdym z tych portów moje rybie potomstwo 

Kochałem je tak mocno, tak chciałem im pomagać 

że ciało samoistnie wypuszczało nowe ramiona 

Stałem się więc drzewem z wieloma zakończeniami 

Moja królowa-matka-pszczoła pisała pieśni dla dzieci 

ja wypływałem, spotykając każde z moich Licznych 

Oczekiwano mnie z radością i niecierpliwością 

Znałem każdy ich grymas, każde załamanie głosu 

każdą pliskę skóry i sposoby wielu zachowań 

Analizując swoje błędy wychowawcze przy herbacie 

opowiadałem im zamorskie opowieści wieczorami 

Do mojego łóżka przed nocą schodził się tłum 

Chcą tylko przy mnie być czuć mój morski zapach 

od ciągłego pływania kraulem za pomocą tylu ramion 

Z daleka co dzień wszystkie widziały moją banderę 

wtulały się w moją zniszczoną solą i słońcem koszulę 

tropiły każdy jej wątek, lepiej mnie zapamiętując 

Kładłem je spać, przytulałem do siebie, słuchając ich 

rytmicznych oddechów wpływających już w noc 

by jutro z piskiem radości przywitać kolejny dzień 

na pływalni 

Pieśń trzydziesta druga. Trzydzieści dwie dłonie do potęgi n

Naturalną konsekwencją licznego rozgałęzienia 

był nowotwór mojego zdeformowanego ciała 

Rozrastał się on wraz z moimi kończynami 

pod skórą zamieszkał i był nielegalny 

Piszczałem wewnętrznie z przeciągłego bólu 

ciągle zatykając sobie licznymi rękami usta 

Twarz wysuszała się z niepokoju 

a w dłoniach pierwszy raz poczułem drżenie 

Wielkie dziedzictwo moje pozostanie same 

dorosłe dzieci będą karmić młodsze filetami 

Otwarte buźki ze zdziwienia, że odchodzę 

Zapamiętałem ich pożegnanie z refrenem 

każde z nich było długą, samodzielną zwrotką 

rytmiczne zderzanie się 

codziennie z ich kamienistymi brzegami 

Kolejna dawka morfiny na uśmierzenie bólu 

serce stęknęło w skurczu podwodnym 

znużone zmęczeniem tego opierania się jeszcze 

Wszystkie moje dłonie cicho opadły na pościel 

spokojnie na dno morza opadałem, czując chłód 

Zostałem złowiony słowami Obcokrajowca 

liczne ramiona wplątały się na szczęście 

w najpiękniejszą z sieci utkanej z pytań do mnie 

Zostałem wyrzucony tutaj na czarną plażę 

Teraz gałęzie z każdą pieśnią mnożą się 

coraz liczniej, coraz liczniej zajmują miejsca 

obrastają mnie jak porosty niezwykle płodne 

Jest to znak braterstwa z tym, co ma najwięcej 

ramion, a każde możliwe zakończenie je zna 

Nasycę się więc nieskończonością na brzegach 

choć zawsze śpiewałem periplusy⁵ blisko lądu  

W tej mnogości zachowam ostrość wszystkiego 

każdego detalu obrzędowego przy nawigowaniu 

na nieznane lądy  

Pieśń trzydziesta trzecia. Do następnego przejścia

Prześlizgnę się na brokacie piasku przeciągle 

za pomocą jednego, mocno rozkraczonego 

gestu tanecznego z akompaniamentem słów 

dotrzeć do następnego chętnego z publiczności 

wybranego, oderwanego od czynności ciała  

Na palcu średnim mojej lewej stopy tańczyłem 

Dawne wykonanie pozy łyżwiarki chińskiej 

która wygnie się tak mocno, boleśnie dla was 

chce być taka piękna i najwyżej oceniona 

przez komisję, która nie lubi Chińczyków  

Dawne konkursy odbijają się we wspomnieniu 

lecz teraz mój najdrobniejszy ruch powieki 

jest doceniony u napełnionych wszystkim 

Mój taniec jest więc wolny od choreografii 

Chybotliwe echo naśmiewa się ze wzorników  

Płynę teraz na tafli wszystkiego najlepszego 

Jestem wśród finalistów mistrzostw świata 

Paraolimpiady dla nie do końca sprawnych 

gdzie wszyscy dostaną swoje złote medale 

za niedokładne wykonanie figur na lodzie  

Pieśń trzydziesta czwarta. Blu spotyka czarną Bambolę⁶

Czy przy tobie jeszcze można coś skomleć? 

Ty jesteś taką bambolą, z różnymi funkcjami 

możesz mówić mama, możesz nawet sikać 

Słodki wyraz twarzy, nadzwyczaj słodki 

Gdybym był gwiazdą muzyki rozrywkowej 

śpiewał co roku na festiwalu San Remo 

gdzie podstarzali łysiejący, gdzie młode kicie 

to bym wzruszał się infantylnie nad dolą lalki 

made in Rwanda or Republic of China 

Jak słodko można chrzanić i wzruszać się 

Małe, czarne bambole z Afryki transportowane 

Czyż moje wzruszenie nie jest śmieszne 

jest kłamliwe, bo wymówione na głos? 

Śpiewanie na głosy, teraz już tak potrafię 

Czy tylko łzy wylewać do kwiatów ogrodowych 

nad dolą światów trzecich i czwartych, i piątych 

Popatrzmy na zdjęcia małych, głodnych ust 

czarnych, małych gardeł ze strunami 

na których grana jest bardzo dziwna melodia 

Jakże straszliwe są te pęczki warzyw 

te cenne darowizny, wypieprzone na boki 

z nadmiaru, zbyt niskiej ceny rynkowej 

Nie opłaca się ich przechowywać dłużej 

w drewnianych skrzyniach płynących 

Język jest bezużyteczny i pachnie tandetą 

zakwiecone wersje opisujące czarną skórę 

Ładne litery z motywami etnicznymi 

informują, że jest to wersja second skin 

Nawet jak się histerycznie bronisz chirurgią 

staje mi wszystko w gardle i krztuszę się 

i duszę, i wypluwam, i znów dławię się 

ciemniejszą wersją kaszki manny na mleku 

Chodź do mnie, moja mała dziewczynko 

bawisz się teraz wiaderkiem na plaży 

budując nieznane rzeźby minimalistyczne 

Nie będę trzaskać twoim plastikowym ciałem 

w kaloryfer, sprawdzając, czy jesteś odporna 

jaki dźwięk dasz przy tym do akompaniamentu 

Nie będę białym kolonizatorem gwałcącym czerń 

Nie będę ci obgryzać paznokci nerwowo 

ani też czesać twoich włosów w ciągłe dekoracje 

Nie posadzę cię obok mnie, byś mi towarzyszyła 

lecz ja przysiądę się do ciebie, ja będę twoją kukłą 

dla ciebie choć przez chwilę, kukłą drugiego sortu 

zakopaną tylko dla twojej zabawy w piachu 

bym to Ja śmiesznie i litościwie wyglądał  

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń trzydziesta piąta. Bambola z funkcją śpiewania

Mam taką funkcję w sobie, mogę śpiewać 

Funkcja niezwykle pożądana wśród was 

kolekcjonerów pamiątek z dziwnych miejsc 

Czarne wydłużone rzeźby z pseudohebanu 

Udawanie materiałów, udawanie wzruszenia 

z udawania ciebie i mnie, wiekuiste podróby 

Jestem wieczną sierotą pozostawianą w przejściach 

Czy ktoś mnie przygarnie ze względu na wygląd? 

Mieszkałam w Kinoni, rodzice zginęli w walkach 

Nikt nie znał ich z imienia, z nazwisk źle napisanych 

Nikt mnie nie znał, leżałam jak porzucona zabawka 

która pociesza wokół wszystkich swymi zdrobnieniami 

bez tkanych białych kwiatków na bluzce 

w ułożonych pęczkach, w pęczkach smażonych 

bez żadnych wstążek na sukience, trzeba oszczędnie 

Przy ulicy Pamiątkowej jest taki smutny plac zabaw 

porozrzucane są tam deszczowe mioty dżdżownic 

tak boleśnie czują wszystko w porach suchych 

braki opiekunów do przytuleń, choć chwilowych 

a ja żywiłam się zgniłymi bananami 

więc nimi pachniałam doszczętnie 

Mój głód był największy na świecie 

Byłam głodna wszelkich bananowych eliksirów 

radości i zapachów szczęścia, i najedzenia 

Cała lepiłam się od słodkości porzucenia 

od odwróconych spojrzeń w inne strony 

dlatego przyczepiałam się do wielkich drzew 

gdzie czułam się bezpieczna, gdzie duża mama 

przyjaźnie częstowała mnie tłustym cieniem 

zawsze nachylając się do mnie gościnnie 

Pieśń trzydziesta szósta. Bambola traci swe funkcje

Czarna, cicha, bezkrwawa rewolucja 

wyzwolenie z wiekuistego głodu 

Dzień, gdy deszcz dźwięcznie bębnił 

w suchą skórę ziemi, zmuszając ją do rytmu 

Przewożono mnie ciężarówką z innymi dziećmi 

do innego miejsca, do sierocińca w gęstych lasach 

Wypadłam z ciężarówki, boleśnie upadłam 

na zadżunglony dywan mchów i porostów 

Nikt nie usłyszał mego słabego głosu w tle 

Musiałbyś bardzo podgłośnić, by usłyszeć 

Zaczęłam płakać, bo wiedziałam wszystko 

że to będzie ostatnie porzucenie, byle gdzie 

Deszcz płukał moje włosy, moją sukienkę 

ja skuliłam się w kulkę i schowałam się 

pod dużym, prawie opiekuńczym liściem 

Leżałam jak szyszka, co nieoczekiwanie spadła 

pachnąca z wolna zapachem ziemi i rozkładu 

Wilgoć lasu była wielka, tajemnicza, zachłanna 

Wiedziałam, że nikt już nie znajdzie mnie w dżungli 

Byłam wielkim głodomorem, skurczonym z lęku 

w zieleni najpiękniejszej, mruczałam wtedy 

najsmutniejszą piosenkę świata 

Nikt nie słyszał, to nareszcie mogłam śpiewać 

w uśpieniu odchodziłam, w zapomnieniu 

zapomnieniu wszystkiego przez wszystkich 

Deszcz rozmył wielki liść, pod którym byłam 

skryta byłam całe życie, skrywana po kątach 

przez prawie osiem lat, dwa dni kamuflażu 

mój sen rozpuścił się w wodzie i soli  

Nastało to, poczułam w sobie wielkie znalezienie 

ktoś czekał cały czas na ten moment znalezienia 

już nie jako Bambolę, ale by kochać mnie bez skór 

zaspokoić mój nieprzenikniony w czerni głód 

Zostałam wtedy tak mocno wtulona w Wielkie Czucie 

obdarowana wielkimi skarbami i słodyczami 

Byłam odnaleziona po ukrytej we mnie informacji 

do kogo należę, z adresem, że ktoś czeka, gdy zginę 

Zwracaj mnie właśnie tam, gdzie jestem teraz 

Moje wielkie dosycenie spełnia się bez przerwy 

bez przerwy na funkcję, na tę kanapkę z kiełbasą  

Pieśń trzydziesta siódma. Pieśń rzeźbiarska

Dalsze przechodzenie, poruszanie się za pomocą wiatru 

Rzeźbiony jestem podczas moich mistycznych spacerów 

Pod skórą rzeźbią mnie słowa głęboko, boleśnie niekiedy 

Rytmiczne strupy po nich na śliskim ciele podróżnika 

W powietrzu rysują się słowa właściwe 

odrzucając niepotrzebne kawałki moich tkanek 

Materiał odcinany odsłania właściwy kształt głęboki 

Drążą mnie pewne brzmienia prawie muzyczne wokół 

bardzo ostre, łagodne zarazem uderzenia dłuta w cielesność 

Ostatnie poprawki, szlifowanie do gładkiej chropowatości 

Tutaj znaczenia są bardzo wnikliwe i docierają celnie, oj  

Przechodzę przez ich delikatne łuskanie i pieszczoty 

zabierają coraz więcej zbytku z mojego nieciała 

Wielkie szczotki w myjni samochodowej przenikliwe 

wycinają resztki styropianu cichego, ciepłego, izolacyjnego 

Strzepuję się z niego, z jego resztek, strzepuję się z siebie 

Idąc po brokatowym piasku, nie mając głowy na karku 

w murzyńskim tańcu zbliżam się do następnego przystanku 

Rytmiczne uderzenia we mnie, ślady słów mnie biczują 

dla pięknego niewyglądu, dla nieistotnego nastroju sytuacji 

To one jeszcze mnie określają, trzeba jeszcze zamieść resztki 

Sam jestem teraz zaskoczony swoim prawidłowym wyobrażeniem 

Śpiewam pieśń rzeźbiarską, rozkruszając się w brokat dekoracyjny 

bliski morskiemu oddechowi, bez wygimnastykowania się w pocie  

molto allegro

Pomału gubię swoje nogi i ręce 

O rzeźb mnie, rzeźb, słowo wiekuiste 

Pakuj mnie w czarne foliowe worki 

te rozproszone tłuszcze po mnie 

Niech całkiem nowy stanę przed tobą 

wszystko zgodnie z naturą materiału 

słuchając jej technologicznego szeptu 

Nic nie będzie przeciwko mnie 

pogłębi mnie bardziej do środka 

za pomocą nowej wymowy 

Pieśń trzydziesta ósma. Blu spotyka Ricarda

Na polaroidzie z 1982 roku stałeś mniej więcej 

w takiej samej pozie, mrużąc oczy tak jak teraz 

w wypłowiałych resztkach traw, jasnych 

w pogniecionym podkoszulku z szarym napisem 

Teraz znów tak stoisz w białych nietrampkach 

patrzysz zmęczonym wzrokiem w stronę wody 

Schodzi ci po raz ostatni skóra, od opalania się  

Na nieudanym zdjęciu typu polaroid z 1982 roku 

mrużąc ze zmęczenia oczy, w podobnej pozie stoi 

wysoki żebrowany, w ciemniejszej wersji językowej 

Smutne oczy patrzą na zamorskie krainy, za 

Wygniecione, ciemne ciało wydzierane przez słońce 

Ręce jakieś takie niepotrzebne, kieszeni brak 

w podkoszulku z mocno wypranym napisem  

Na plaży stoi postać jak na polaroidzie z 82 roku 

Czarnuch ukochany w wypłowiałych kolorach odbitki 

zdjęcie bardzo nietrwałe, rozsypujące się w dłoniach 

Stoi jak patyk wbity w piasek, jako mój ostatni punkt 

Z daleka dostrzegam jego rysy twarzy, to mój brat 

który raczej nie bywał na zdjęciach, bo uciekał 

Stoi w podartej koszuli z napisem Paradise Tours  

Przewrażliwiony bardzo 

Przebarwiony bardzo 

Podatny na farbowanie 

od wszystkich materiałów 

Pieśń trzydziesta dziewiąta. Blu śpiewa do brata

Powoli zajeżdżam do zajezdni na końcu świata 

Ostatni pasażer na gapę wsiada na końcowni 

w łagodnym przyzwoleniu mroku i świateł 

Widzę jego odbicie w szybie przybrudzonej 

podobny jest trochę do mnie, mruży oczy z dala 

bojąc się ślepoty od mocnych uderzeń z boku 

czarnego słońca prosto w twarze, bez przygotowania 

prosto na rozdziawione twarze, bez przygotowania 

Jesteśmy razem z tajemnego zakonu braci zgubionych 

Mamy habity uszyte trochę ze smutnych spojrzeń 

z klauzurą wiekuistego śpiewania i milczenia 

Na naszych biodrach sznur przewiązany luźno 

by czuć, że jeszcze istniejemy, by mieć dowód 

wszystko wskazuje na to, że już nie jesteśmy 

Mój zszywany ściegiem amatorskim brat-brak-wrak 

na plaży z rękami pokłutymi w różne wzory 

Teraz możemy się z radością porównywać 

nasze podobieństwo odkryć dopiero tutaj 

ten sam sposób seplenienia, z dużą ilością śliny 

cicho, niewyraźnie, nerwowo zadając sobie rebusy 

nie w formie haiku czy też zdania z myślnikami 

ale formie mnogiej, barokowo zaprzepaszczonej 

z dużą liczbą detali i zbędnych szczegółów 

które płodzą się bez ustanku, po kilkanaście miotów 

na minutę z każdego słowa, z każdego brzmienia 

nasza rozrzutność słów, dźwięków, obrazów 

których nie ma gdzie przechowywać z nadmiaru 

Jak my się mamy zmieścić z tym wszystkim 

Czy jest jakieś rozwiązanie naszego problemu? 

Czy jest jakiś funkcjonalny system meblowy 

do przechowywania tych bytów niepraktycznych? 

Nasza reguła została spisana wiele wieków temu 

reguła opierała się na specyficznym mrużeniu się 

Miło cię tu widzieć, umorusany w brokacie bracie  

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Pieśń czterdziesta. Rebus II

Mógłbym się nie dzielić z nikim ułomkami w koszach 

swoimi utopiami utopionymi na dnie wanny, bez korka 

Mógłbym się schować przed innymi w roli scenografa 

skrywając swoje ludowe misje, sugestia tła jedynie 

Lecz ty, Rolando, ze złamaniem otwartym swojego bycia 

przyszedłeś we śnie moim, wkradłeś się na paluszkach 

innych nie budząc w środku nocy, nie przeszkadzając 

Przyszedłeś z rebusem w kieszeni w piżamie dla dziecka 

Czemu obdarowujesz mnie takim dziwnym darem? 

I nie rozpłynąłeś się na moją milicyjną komendę? 

Lecz stałeś, pozując jak na zdjęciu polaroidowym z 82 roku 

gapiąc się na mnie z błagalnym wyrazem twarzy 

Twoja przenajświętsza wrażliwość właściwa tylko tobie 

Opowiedz, jak to się stało, że leżałeś taki umierający i pokłuty 

w miejskim szalecie zarzyganym przez anorektyczki 

Matka nie dostarczyła ci odpowiedniej ilości witamin? 

Twoja dieta za uboga była w warzywa, w owoce? 

Po co przychodzisz do mnie z takim głupim wyrazem oczu? 

Więc stałem się prawie cycatą ratowniczką z patrolu 

słoneczną ratowniczką wyciągającą twego trupa na brzeg 

bez szansy na jakąkolwiek reanimację, zmartwychwstanie 

przyglądając się tobie uważnie, drobiazgowo cię opisując 

Chciałeś mi coś przekazać, jakiś rebus nierozwiązywalny 

Mówiłeś do mnie w niezrozumiałym mi z brzmienia języku 

Stałeś we śnie, szeptałeś z trudem tak, jakbyś dopiero się uczył 

wypowiadać prawidłowo zdania, wyrazy, dziwne słowa 

To było jak ciche pojękiwanie niemowy z trudem fałszu 

Szeptanie słów, które były zamazane korektorem i wydrapane 

nożem introligatorskim, zdarte z warstwy rozumienia ich 

Resztki zostały zamazane markerem Universal Permanent 

jednak coś tak mocno tkwiło pod tą warstwą skrytą 

chowało się pod czarną folią malarską, zachęcając 

by wymacać kształt i radośnie krzyknąć, aha 

W twojej mowie nowe są brzmienia słów 

Jak być jeszcze zrozumiałym 

nie umiesz powiedzieć 

to jest twoja pokuta 

brak słowa 

— 

Wszystkie znaczenia tkwią pod absolutnie szczelnym kamuflażem 

ze słomy, z kamieni, ze szmat maskujących głębokość pułapek 

Musiałem tę pieśń wyśpiewać za ciebie, udając twój ton głosu 

Musiałem wniknąć w nieczytelne warstwy, w resztki pozostające 

Gdyby się tak nie stało, musiałbyś czekać w zakładzie utylizacji 

odpadów higienicznych dla niewystarczających, w oczyszczalni 

Niech więc zabrzmi wreszcie twoje śpiewanie pełnym głosem 

tańcz przy tym z radości, wykonując przy okazji Nieboskłony 

wymachuj dziurawymi rękami jak białymi flagami na znak 

twojego oficjalnego poddania się  

Pieśń czterdziesta pierwsza. Ostatnia chwila Czyśćca Ricarda

Ricardo śpiewa wreszcie

Otwierasz mi usta bardzo szeroko do badania 

do dentystycznego, laryngologicznego dźwięku 

tak, aż moja żuchwa swobodnie odfruwa na bok 

Śpiewam nie za pomocą słów, ani też jakiejś składni 

swoim ulotnym niebyciem mruczę cicho 

resztka obecności jeszcze pomrukuje z ciepła  

Nie będę śpiewał o moim przewrażliwionym bycie 

Nie będę śpiewał o moim tłustym ojcu Heliosie 

Nie będę śpiewał o mojej matce porwanej przez morze 

Nie będę śpiewał o połykaniu kwaśnych winogron 

Nie będę śpiewał o mojej śmierci 

Nie będę śpiewał o niegodziwości wspaniałych narkotyków 

Nie będę śpiewał o moralizowaniu i niemoralizowaniu 

Nie będę śpiewał o jasno i sterylnie wyznaczonych szlakach 

Nie będę śpiewał o moim błądzeniu i niebłądzeniu 

Nie będę śpiewał o ostrych kamieniach w mojej stopie 

Nie będę śpiewał o smutnych spojrzeniach 

Nie będę śpiewał o nadmiarze śliny w słowach 

Nie będę śpiewał o tobie siostro moja, bracie mój 

Nie będę śpiewał już o niczym, wszystko zostało mi darowane 

za jedno słowo 

Nie jest ani miłosierdziem, ani przebaczeniem 

lecz czymś zakochanym w tobie tak, że zapomina 

że jesteś zafajdany resztkami po wczorajszym obiedzie 

że masz resztki farby pod paznokciami i ją ciągle wyjadasz 

badając, jaki smak ma zdrapywanie do białości, do czystości 

Nie umiesz zawołać, zabrakło ci słów, których nadużywałeś 

Pozostały ci tylko puste uderzenia w blachę w rytmie zdań 

może by się ktoś domyślił, że jest to rodzaj alfabetu Morse’a 

lecz bez znaczeń, bez znaczenia dźwięki te były 

Wybacza ci wszystko, przyciąga cię do siebie 

za kręgosłup ze skłonnościami do skoliozy 

Pieśń czterdziesta druga. Blu śpiewa o śmierci Ricarda

Nie jest łatwo nosić brzemię zachrypniętego głosu 

Czy mam stanąć tak jak ty, domalować sobie twoje rysy 

bardziej przekonująco zagrać twoją rolę ducha? 

Niech więc będę twoim głośnikiem, twoją tubą głuchą 

będę tłumaczem twojego milczenia, tak jak kiedyś 

Teraz będę cię tłumaczyć, jeśli pozwolisz jeszcze raz 

Byłeś wiecznie rozmazywany przez swojego ojca 

który jednym ruchem przekreślił ciebie, twój łupież 

przydługie ręce, chude nogi, zmrużone oczy 

Nikomu się nie chciało rozczytywać niechlujnych słów 

znaczenia ich ulegały destrukcji, coraz większej korozji 

język stawał się dla ciebie coraz bardziej bezużyteczny 

W końcu zamilkłeś, postanowiłeś to sobie na zawsze 

Twój głos stawał się coraz smutniejszy i gorzki niewybaczalnie 

Coraz więcej byłeś podziurawiony przez ostrza strzykawek 

ten właśnie las piniowy sprawił, że stałeś się durszlakiem 

dlatego wszystko przepływało, nie czując żadnych oporów 

W miejskim szalecie leżałeś i umierałeś, dosyć to zabawne 

na pewno melodramatyczne, sentymentalne tak zdychać 

za ostatnie pieniądze ukradzione z torebki 

uszytej z wężowej skóry 

Widziałeś kolorowe ściany, przenikałeś przez nie 

dzięki dziurawej chemii, przenikałeś przez meblościanki 

Byłeś tą nieważną literą alfabetu, tą ostatnią, tą zbędną 

dla porządku słów, dla języka, konstrukcji ze sklejki 

Leżałeś, opalając się w pełnym lśnieniu lampki łazienkowej 

opierając swoją przyciężką głowę na śmierdzącym sraczu 

Dworcowałeś przez wiele tygodni, więc cuchnąłeś 

swoją obsikaną fizjologią, śliną ściekającą z ust jak jad 

Byłeś taki zmęczony paradą wenecką tych głosów 

we śnie twoje serce, niepewne kolejnych uderzeń 

przestało ci wreszcie służyć cicho w środku, zmarło 

Opadłeś upozowany na posadzkę, kierując swe oczy 

na sztuczne oświetlenie, ono zdawało się gasnąć 

Posadzka, na której leżałeś, była mozaiką szczególną 

przedstawiającą historię zbawienia w wersji light 

w wersji dla korzystających z miejskiej łazienki 

Postacie wszystkie szczerzą białe, amerykańskie zęby 

Ich kolor komponuje się z kolorem umywalek 

gdzie szatan to uśmiechnięty kolega z klasy 

z nosa wyjada dziwne rzeczy, poci się ze strachu 

swąd jego lęku przed nauczycielem czuć wszędzie 

Chrystus to gwiazda kina popularnego we Włoszech 

na którego polują lafiryndy i rzesze dziennikarzy 

chcą robić sobie zdjęcie z nim w tle, z autografem 

mieć kolejne, niezbite świadectwo jego istnienia 

zbadane przez chemików ustalających daty powstania 

pocieszyć wszystkich ateistów, że to fałszerstwo 

kolejny zuchwały triumf nauki nad wierzeniami 

Murzynów, dzieci, starców drżących, sikających w ławkach 

oświetlając sztucznym oświetleniem nieprzenikniony mrok 

za pomocą wszelkich nam dostępnych zdobyczy techniki 

Pozostaną im tylko te białe zęby szczerzące się 

z hasłem dbaj o swój promienny uśmiech pośmiertny 

Taka mozaika popularnonaukowa w miejskim szalecie 

na którą nie mogłeś już patrzeć, na niej umierałeś  

Poczułeś wtedy ryk trzeźwego chłodu, wymagania 

Usłyszałeś, że jesteś niedostateczny z plusem 

złowiony za pomocą niedurszlaka 

został ci włożony do niekieszeni rebus 

rebus do wypowiedzenia 

Ty sam nie mogłeś wypowiedzieć jego rozwiązania 

nie miałeś tego daru języka, za karę i bezszelestność 

Mogła to tylko twoja siostra, skryta w milczeniu 

Musiałeś ją prosić w sposób niezrozumiały o pomoc 

Echo po ciele jeszcze raz odbiło się w sennej rzeczywistości 

tak stałeś w przepoconym podkoszulku, ucząc się mówić 

od początku, krztusząc się, deformując wszystko śmiesznie 

wymówić słowo między znaczeniami, literować je 

to słowo jest dmuchanym kołem z PCV 

kołem ratunkowym, rzuconym, wypychającym cię 

Tylko jedno słowo, które nie istnieje z powodu wad 

wymowy, seplenienia wszystkich języków, dialektów 

Analiza zbawicielska każdej sekundy twojego życia 

twój każdy spłowiały włos został zbawiony z osobna 

Zbawiony jest także ten cyniczny w twoim przypadku napis 

na wypranej i przebarwionej od innych podkoszulce 

żeby Paradise Tours dobrze się kojarzyły z niebem 

Zachęcić wycieczki szkolne do odwiedzenia tych okolic 

które są ciągle niedocenione, mało reklamowane w TV 

Zbawienie miłosierne dryfuje niczym meduza w wodzie 

możesz go nie zauważyć, choć mieni się, odbijając ciebie 

Jego galaretowatą strukturę trudno uchwycić w wodzie 

Uczyni cię miłosiernym, uczyni wszystko na nowo 

Uczyni cię ostatnim plażowiczem przed przypływem 

Oto teraz dziury po kornikach zostały zaimpregnowane 

będziesz teraz mógł wyglądać jak stary, stylowy antyk 

Handlarze będą się zabijać o ciebie, jeden już umarł  

Niech więc nastanie już twoje milczenie i niech tylko ciche 

świsty wiatru w tobie jeszcze pozostawią jakiś pogłos  

Pieśń czterdziesta trzecia. Ostatnie przechodzenie

Idę brzegiem plaży w moim zapiaszczonym bycie 

Jestem największym burzycielem konstrukcji z piachu 

choć dosyć dyskretnym krokiem kroczę tanecznie 

absolutnie wolny w dzisiejszy wieczór życia 

Więc gdzie chcesz ze mną pójść na późny spacer? 

Poczujesz chłód mojego śpiewania, może ubierz coś 

cieplejszego, coś włóż na siebie, byś się nie przeziębiła 

bo jeszcze umrzesz i wtedy to będzie dopiero ciekawie 

Więc ubierz się ciepło na spacer z trupem zbawionym 

Pachnę likierem kokosowym, a moje usta są niebieskie 

od pocałunków przechadzających się na plaży 

Zatracam rysy twarzy najbardziej mi znane 

takie legitymacyjne, rozpoznawalne, wzrost 174 

znaków szczególnych miliardy we mnie 

Przemieszczam się, zdążając na molo w Ahlbecku 

gdzie przejdę po drewnianych stopniach rytmicznie 

Festiwal organowy przy każdym moim dotknięciu 

palcami u nóg zagram jeszcze raz coś pociesznego 

Wszyscy będą się dziwić, że potrafię grać stopami 

co za miły, niepełnosprawny człowiek, tak potrafi 

Będę naciskać te drewniane klawisze, bez obawy 

Oto jest wejście na mój punkt obserwacyjny, ostatni 

Przed wejściem widzę jeszcze resztki architektury 

Z cukru pudru i śliny poczynionej przez ludzi budowli 

uświetniające tysiącletnie rocznice śmierci świętych 

oni nigdy się namiętnie nie całowali, nie dotykali 

im zawsze było wstyd tak zatracić się na chwilę 

w ciepłocie izolacji, w pomarańczowej skórze 

Dmuchnę, tchnieniem rozproszę wokół siebie 

te przemądrzające się w mej pamięci wieżyczki 

zdmuchnę ten tort urodzinowy bez świeczek 

z dużą ilością tłustego kremu, z dekoracjami 

żyj sto lat, sto lat, sto lat i nigdy nie umieraj  

Przechodząc, znoszę ze sobą wszystko 

W lustrze ustawionym w stronę morza 

w jednym z od dawna nieużywanych hoteli 

widać przeglądającego się na tle Morza 

Widok ten ścigać cię będzie od teraz 

aż złapie cię za ramię i krzyknie 

raz, dwa, trzy, szukasz mnie teraz ty  

Pieśń czterdziesta czwarta. Domy z cukru pudru w Ahlbecku

Dosyć cukrowych rozwiązań architektonicznych 

nad brzegiem wody jeszcze widać ich szyk 

nad słoną wodą cukier, mój Boże, jakie to urocze 

Białe rusztowania dekoracyjne, wyżej, jeszcze wyżej 

skręcone tylko w niejasnym układzie pokoi i niepokoi 

Ma tu bywać Bóg z dziurawymi zębami leczonymi 

Myśleli, że przy parapecie w takim domku jest miło 

będzie można oglądać jego dobrotliwe twarzysko 

jego wapienną figurkę z martwym uśmiechem 

Nie spodziewali się słonej wody oczyszczającej 

szczypie w oczy tak, że je przecierasz ze zdziwienia 

Choć bliskość morza była odczuwalna intensywnie 

skryli się w koronkowe i wysokie rusztowania 

koncentrując się na białym montażu do użytkowania 

Szlifowali z zawziętością szczegóły wystroju wnętrz 

detale dekoracyjne, gustowne dodatki w stylu retro 

Choć z okien widać było już obiektywną czerń 

Choć z okien widać było już nieskończoną toń 

tuczyli się węglowodanami, podziwiając swoje prace 

swój sztucznie diamentowy pot na zmęczonych czołach 

Dumni i pewni motywów dekoracyjnych użytych właśnie 

wykorzystywanych w przemyśle cukierniczym 

Tucz się, tucz z uśmiechniętą naiwnością, rozczarujesz się 

twój Bóg nie ma siwej brody mędrców ni zgrabnych nóg 

Wielki żywioł poszerza ciągle swoje granice mocniej 

podmywając dyskretnie fundamenty 

pudrowych zjawisk w swoim otoczeniu 

Sól wygra z cukrem, bo nie lęgnie się w niej nic 

Umykajcie więc, resztki po architekturze w Alhbecku 

wygodne i komfortowe, z widokiem na morze 

Dużo świeżych kwiatów w przejściach, w pokojach 

Cisza i spokój i można odpoczywać miło od pracy 

leżąc, leżąc w łóżku wygodnym jak grób 

Nie trzeba schodzić na plażę, jest ciepły basen w środku 

Nie musisz zderzać się z chłodem wymagania od ciebie ciepła 

Basen jest zawsze otwarty, temperatura wody jest komfortowa 

Pozostaną jedynie stare zdjęcia dokumentujące budowle białe 

Według starych zdjęć wszyscy będą zgadywać te dawne miejsca 

i będą szukać w swej niepamięci ich lepkich resztek 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Pieśń czterdziesta piąta. Molo w Ahlbecku

Na molo impregnowanym solą, sezonowo odświeżanym 

idę, podziwiając głęboką czerń złożoną z przemnożenia 

Wychylam się niebezpiecznie za dziwną barierkę 

tracąc prawie równowagę, próbuję złapać tę wilgoć 

Latarnie nieczynne oświetlają mi tę wieczorną drogę 

Mój pas startowy, rozpędzam się, odfruwając daleko 

z lewej i prawej strony wiatr całuje mnie coraz namiętniej 

Nie mogę się ciebie doczekać, no choć już, chodź do mnie 

Chłodny wiatr poczułem na swojej żylastej karkówce 

No rozbierz się już, rozbierz, niech nastąpi rajska nagość 

Zdejmij te przyciasne stopy, ten płaszcz wysuszającej się skóry 

ten kapelusz tłustych włosów zostaw gdzieś przypadkowo 

Rozbieraj się szybko, chodź do mnie, nie wstydź się 

nagi i zawstydzony, i przygarnięty, tak zależny, Tak 

Niech się otworzy ta czarna dziura pochłaniająca wszystko 

do siebie z szerokimi ramionami, zagarniającymi każdą drobinę 

Jestem w miejscu, gdzie wszystko jest dawno nieczynne 

nigdy nie było czynne, zamknięte z powodu remanentów  

W samotności przecieram swe oblicze 

jednocześnie je rozmazując na zawsze 

Nic nie będzie już do siebie podobne 

na drewnianym pomoście obserwacyjnym 

Połykam wiatr, otwierając swój pysk szeroko 

Anioł zwiastujący przypływ w moim przełyku 

utknął zdziwiony kształtem mej krtani  

Pieśń czterdziesta szósta. Rysunek I

Mnogie resztki po mnie pogubione błędnie 

w piachu pozostawione jak ślad ślimaka, ślina 

na błyszczącym wewnętrznym blaskiem brokacie 

Przechodziłem między plażującymi, idąc anarchistycznie 

Moje ścieżki były naznaczone swobodą ruchu, bez zbroi 

Nie było tutaj żadnych autostrad z czarnego asfaltu 

ani dróżek wyżłobionych przez ukryte zaskrońce 

chód był nie uporządkowany, tylko intuicyjny 

Pokonawszy drogę od punktu A do B, przechodząc 

do dalszych punktów porozrzucanych w piachu 

dokonałem rysunku za pomocą ciepła 

Co jeszcze po mnie zostaje, wystudzam się ciągle 

Czyż więc zakładając chaos mojego wędrowania 

wyznaczyłem nowy, czarny szlak turystyczny? 

Teraz to widzę z dystansu, kształt chodzenia 

droga między postaciami miała znaczenie i kształt 

przepełniona anarchią porządkującą właściwie 

na wyższym poziomie, znając wszelkie alternatywy 

Oto mój ostatni rysunek poczyniony ze śliny 

Panie i Panowie, dziwcie się, jaki oryginalny dobór narzędzia 

Nie znam znaczenia tego rysunku, pachnie dziwacznie 

Nie jest to jednak forma dekoracyjna, poczyniona dla kurażu 

raczej dzika konstrukcja w części tylko mi ujawniona 

Patrząc na nią teraz, wiem, że to część większej formy 

Mam w spoconej dłoni jeden element Trzyczęściowego 

aby z powrotem złączyć je w całość dawno rozbitą 

Nie przyklejając ich za pomocą kleju szybkoschnącego 

badając, w które pęknięcie wkleić, jaką część czego 

Mój rysunek z pęknięć i ukruszeń wyznaczony 

przez śpiewanie nadmorskie o słonym smaku 

Coraz lżejszy jest nacisk na powierzchnię 

więc kreska zaczyna się rwać i gubić na kartce 

do rysunku technicznego, ma inny punkt zbiegu 

linie horyzontu ruchome, przesuwające się 

rytmicznie, zgodnie z cichymi ruchami fali 

Nie zobaczysz więc tutaj szkicu z lotu ptaka 

ani z żabiej perspektywy wyginającej do siebie 

do siebie ciągnąc przedmioty, deformując je skrycie 

Zobaczysz bardzo głęboko detal wszystkiego 

z wszystkich perspektyw możliwych i utopijnych 

Będziesz miał wrażenie, że wszystko zbiega się 

do mięsistego punktu wciągającego do siebie 

wszelkie byty z odwiecznej tęsknoty tworzenia 

rysunków nieregularnych wykraczających poza 

układ współrzędnych z ciała i kości poczynionego 

Promienne linie zbiegu, koniec jest rozmyty 

rozmazany przez rapidograf podobnież precyzyjny 

ale niestety się rozlał, jeszcze w takim miejscu 

miejscu zbiegu dla zbiegów ze świata poczynionym  

Pieśń czterdziesta siódma. Przypływ

Oto nadchodzi przypływ obiecany i oczekiwany 

Stoję związany prawidłowym węzłem żeglarskim 

Słowa nie da się wciskać między brzmienia 

Nadchodzi, czując wszelkie niedrożności we mnie 

Moje cielesne myślenie pomału zaczyna się rozpadać 

na fali pochłaniającej plażowiczów, na nią czekających 

Właściwa w nieporządku kreacja, wybuch obfitością 

pragnienie, by morskie stworzenia przypomniały ją 

ukryte w nich instynkty nurkowania i nurzania się 

Każdy z odpoczywających zaśpiewał swoją piosenkę 

harcerską, pożegnalną, w nadziei na zbawienie ich ust 

które zachłysną się powietrzem i wodą świętą 

Wielka fala podtapia wszystko, lecz nie rozcieńcza 

zagęszcza tym bardziej swoje możliwości, potencje 

Rodzina znajdzie po mnie resztki kręgosłupa 

rozpoznając, że to byłem ja, i pochowają trupa 

Kosteczki koronkowe w muzeum wykopalisk 

Wstęp wolny tylko w dniu zmarłych, ze zniczami 

Wymachuję nogami, jeszcze coś mieć pod nogami 

Jeszcze czuję dno, i jeszcze czuję dno, teraz już nie 

nic już nie czuję, moje ciało rozpada się na pierwiastki 

pierwotniejsze od wszelkich organizmów pierwszych 

Na końcu nie ma już niczego 

brak tu orkiestry symfonicznej robiącej nastrój 

świeczek o zapachu cynamonowo-cytrynowym 

Brak histerycznego klaskania w dłonie czy w czoła 

Brak młodzieży wzruszającej się na samą myśl 

Nie ma podniesionego głosu narratora błękitnego 

pouczania i trzymania wszystkich w baraku 

z kości słoniowej, w obozie zagłady z kryształu 

Wielkie czucie ciągle cieszy, morusa się 

w brokacie z resztek słów i bytów 

Boże mój, Boże, wypełnij mój krwiobieg 

słonym posmakiem nowych wartości odżywczych  

Ostatnie moje słowa niech będą składane dla ciebie 

w formie świątecznych wieńców triumfalnych 

ze splecionych pogłosów słów zapomnianych  

Pieśń ostatnia. Pusta plaża

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((()))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))) 

Przypisy:

1. Mare (łac.) — morze. [przypis edytorski]

2. Sanctus, sanctus, sanctus (łac.) — święty, święty, święty. [przypis edytorski]

3. pianissimo possibile et fortissimo possibile (wł.) — najciszej jak można i najgłośniej jak można. [przypis edytorski]

4. periplus — ze starogreckiego: „opłynięcie dookoła”, rodzaj pieśni nawigacyjnej dla statków, które pływały przy brzegach w starożytnej Grecji i Rzymie. [przypis autorski]

5. periplus (gr.) — rękopis wyliczający porty i charakterystyczne punkty na wybrzeżu. [przypis edytorski]

6. bambola — z włoskiego: lalka, kukła do zabawy. [przypis autorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-biala-ksiazka-niebo

Tekst opracowany na podstawie: Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-05-23.