Bianka Rolando

Piekło

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Piekło

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Pieśń pierwsza. Pieśń przekreślona¹

Przekreślam się na początku i linie przecinają mnie 

Przekreślam wszystko, nie wybieram jasnej czystości 

liter jasnych między rytmiką nad linią, tylko je ścinam 

na wieczną pamiątkę nieczytelności i nieważności 

Linie jak wykres kłamstwa — prawdy przekreślają mnie 

Zagrzebana w błocie, uduszona plwocinami, laudacjami 

do fałszywych proroków ze słoniny, ze złota, drewna 

namaszczanych bez odpowiednich procedur i pieśni 

olejami zbeszczeszczanymi i gestami udawania, grają 

dla mnie, bawią mnie w moim ogrodzie odrzuconym 

Oto Jestem, nie dla ciebie boże, teraz nie szukaj mnie 

Oto jestem, zagrzebana głęboko w sobie niegotowa 

niechętna na konfrontację z tym, co jest litościwy zbyt 

Przecinam wyrzuty sumienia, żale zasmarkane 

Skomlę, przeczuwając rozstrzygnięcie i pochód śmierci 

Ja pies jej, syty-żyr, obwieszczam swym gardłem piekło 

potępienie wieczne dla wielu czarnoustnych wśród nas 

Znam wszelkie prawdy nieobjawione i apokryficzne  

Historie cynicznie wymyślam, paląc papierosy z liści 

z drzew prawdy, okolicznych jemu złączonych korzeniami 

Nieobrzezana jestem i zresztą już za późno, za późno 

na te ceremonie poświęcenia przerośniętego, nienowego 

Jak pisać o piekle, co jest bardziej niż cokolwiek we mnie 

Redzie je schować i je ukarać za to, że ciągle jest tutaj? 

Nic nie zgniecie nas na czyśćcowy proszek sprzedawany 

w porcjach, w torebkach plastikowych za 30 srebrnych 

skrytych przed rodziną i znajomymi z najbliższej parafii 

Wymyślam sobie swoje bóstwo bałwochwalcze ciągle 

Ja na szczycie Mont Blanc czy górze gówna wie czego 

Jednak wysoko stoję objawiona sobie, promieniuję 

Wywyższam się ponad horyzonty, gwiazdy gniotę 

Wszystko gniotę mymi pozłacanymi nogami i ogonami 

te kruche, niewiadome byty liche, proste, dobre 

przekreślam je, by przekreślić ostatecznie siebie też 

Milionami skreśleń stapiam wszystko dookoła mnie 

Niech świat wraz ze mną cierni i zdechnie w ukryciu 

Długie me szaty, brzęczące, zaprojektowane dla tyranii 

zżerającej wszystko, nawet siebie z głodu ciągłego 

Odrzuć mnie i skreśl, teraz jest dobry moment na to 

Spróbuj rozcieńczyć mój grzech wbrew mej woli, wolę 

jak jego kształt zamieszkujący we mnie poszerza się 

Niech więc linie przekreślające mnie będą tłuste i łakome 

Szpetne pieśni szepczę, odrzucając inne w nad nad miarach 

Niewłaściwe pieśni na niedziele pańskie, na święta kościelne 

Skreślaj mnie, skreślaj, a ja i tak będę trwała pod spodem 

na znak przeciwko miłosnym piosenkom, modlitwom 

nawet za cenę mojego pomnika, co zostanie strącony 

bo sezon skończył się na mój charakter bóstwa i na imię 

Pokreślone mam rysy twarzy, lecz nie jestem twą maryjką 

choć czarną, najczarniejszą wśród wszystkich kobiet 

Na dachach świata siedzę, niszczę pieśni święte 

Obcinając im głowy, ręce, łamię śpiewających 

Przekreślam wszystko, nie ucieknie mi żadne słowo 

Zatrzymam ich słodkie poloty kontekstu i zniweczę 

Przekujcie aureole święte, co mogły kiedyś być na mnie 

te, które w moim rozmiarze, przekujcie na naszyjniki 

dla mnie na wernisaże i spotkania autorskie w piekle 

na które już teraz wszystkich serdecznie zapraszam 

Przekreśl mnie teraz, proszę, i uczyń nieczytelną 

niech me słowa pisane w zmęczeniu i uniesieniu 

zostaną precyzyjnie zmazane na wieki przewlekle 

Powołani do skreśleń i potępień, wystąpcie teraz 

Niezmierzona czerń tablicy, po której kredą mażę 

znaki ochronne, znaki ucieczki, ukrycia gdzieś tu 

niewielu się uchroniło przedostatnią litością 

Są tacy, którym się to udało i skreślili się z listy 

Na liście nieobecności teraz tak bardzo są obecni 

w niwecz się nie obracają, nie zapominają się 

Najmniejsze skupienie wszystkiego złego 

Zatykam swe usta w pieśni przekreślone 

pieśni skurczliwości do środka własnego 

ściśnięcia i zmiażdżenia doszczętnego 

Patrz, jak się boję, wkładam tyle do buzi\ 

Nie rozczytasz mnie w myleniu się moim 

pokusa pozostaje, to przebicie dla oczu 

będzie przedzierać się do czytelności mozolnie\ 

Czarne wersy nadciągają w szyku osobliwym 

Boję się tego, jak zakradają się armią na mnie 

Przekreślam te judaszowe pianie wyleniałych 

Zagęszczam się w swych bluźnierstwach mocniej 

wykrzykiwanych w dorner kebabach o świcie 

w kierunku wschodzących zewsząd księżyców 

stękających z każdą minutą przedzierania się 

przez ciemność oczu skulonych i zawiedzionych 

Lubię śpiewać te pieśni odrzucone przez siebie 

nieudane, skazane na to, by się kotłowały w byciu 

nieważne, zbite w kartki, zmięte do środka truchleją 

Czemu więc tak potrząsasz biodrami w moim kierunku 

marcepanowy wrogu w przeczeniach wykrywany 

czemu? 

Pieśń druga. Zmierzchy bogów naszych

Nasze wielkie procesje nadciągają burzą 

miodnych i szaleńczych mów na naszą cześć 

Powiewają nasze sztandary mnogie, tkane 

Sztyletujemy krawędziami naszych języków 

Zabijmy tych, rzucających w nas jabłkami 

z mostów rozpostartych nad naszymi przejściami 

Jesteśmy Bogami zabierającymi ciągle dla siebie 

tylko dla naszych czarownych przydomków 

one wywoływać mają strach i ukrycie 

Otoczeni dziećmi, kobietami w bukietach 

oddają swe lenna w nasze kosze i kufry 

Zabieramy im wszystko jednym gestem ręki 

Podcinają nasze kryształowe koturny wysokie 

a my ściskając pięści, odchodzimy, grożąc temu 

który niby-wszechmocny i nie zgwałci nas kolorem 

taki niby-wszechmocny i nie zabarwi nas kolorem 

Nasze pięści zwinięte w siebie przechowują 

groźby, nienawiść do wszystkiego, do Niego 

Nasze armie już szykują się zdobyć jego terytoria 

Siła nasza ogromna, zabierająca wszystko w tajemnicy 

Niech on przyjdzie, składając nam pokłony na dywanach 

przenośnych, składanych, które wędrują wraz z nami 

Rozrzucamy kości zamiast kwiatów przed antyhostią 

Piszemy Tylko Wielkimi Literami Te Zdania Nadrzędne 

zgniecione zostaną wraz z nami w pyły alergiczne 

rozpadają się w naszych, kwaśnych, cytrusowych rękach 

Mordercy prasują nam koszule wyjściowe na noc 

Oglądamy się za diabelnym, zmierzającym do nas 

Poi nas z niezwykłą regularnością i troską 

trzy razy w ciągu dnia, drobną łyżką podaje nam mannę 

Kasza pozyskiwana z odwróconego procesu utylizacji 

z buraków pastewnych, kradzionych i ukrywanych 

Nasze wieczne panowanie, gdzie są zasłony gęste 

opadają one głęboko, marszcząc się, dają mrok 

chronią nas przed dziwnym widokiem na urwisko 

Powoli zmierzcha nasz zewnętrzny blask okrutny 

zewnętrza błyszczące, strachliwe, zadające śmierć 

Oto idziemy, krwawymi bóstwami nazwani na zawsze 

Złoto i wyrwana kość strojna dodaje nam jeszcze blasku 

Oto zdychamy w promieniach wschodzącego, nowego 

nie umiemy śpiewać dla niego, nie nasze głosy 

Nasz chór odrzucony, każdy z nas ma głos pierwszy 

nie możemy znieść hegemonii zmiażdżonych nas w nas 

Pokazy mody królewskiej kończą się w porze happy hours 

Wszystko miało zdychać, nie wzdychać już nigdy więcej 

Uczyńmy więc krzywdę słodką, porzućmy dobre zamiary 

Nie do zniesienia jest dla nas bóstwo miękkie i głębokie 

W nasze żelazne konstrukcje nie wleje się już nic 

Wielkie oddzielenia, granice naszej kumulacji pełnej 

Nasze naoliwione policzki chudną ze strachu i paniki 

przed naszymi sąsiadami, co mają podobne zamiary 

Chcą nas pozbawić tronów, komnat bursztynowych 

Nasze usta malinowe wysychają z braku ducha w nas 

on dodawał nam kusicielskiego piękna, o które się walczy 

chronił nas przez całe nasze królowanie w pozłocie 

Wessani w siebie przypominamy sobie naszą wielkość 

Dekoracyjne formy językowe, muzyczne wiążą nas 

Okazało się, że zaprawdę jesteśmy nieśmiertelni 

czego skrycie się obawialiśmy, unosząc ostatni dech 

w kierunku ścisku, milczenia i zła 

podobnego najbardziej do koloru naszych skór zamszowych 

które boskim zabiegom pielęgnacyjnym były poddawane 

gdzieś w krainach żurawiny suszonej, zgnilizny i zmierzchu 

Pieśń trzecia Bruna storia

Trzecia pozostałość po rozstrzygnięciu 

po próbach ognia, wody i pryzmatu 

upadła najgłębiej w siebie, w obłęd 

z którego nie ma wyjścia ewakuacyjnego 

choć wejść była mnogość zachęcająca 

Jestem częścią odrzucającą oblubieńca 

Trzepotał on swoimi rzęsami w moją stronę 

z frędzlami, z jasnym uwielbieniem k’mnie 

Jego obietnice szeptane niech porwą zwierzęta 

stwory leśne, które lubią te słoniny na patykach 

Mając je w pyskach, obserwowały mój rozprysk 

Odrzuciło mnie daleko od niego, w norę 

krecią dziuplę szalonego, ślepego posuwania się 

tylko naprzód, bez zawracania i odwracania się 

Tony ziemi zakrywają moje górnicze szczebioty 

w nieodkrytych do tej pory głębinach gnilnych 

Upojona denaturatem filtrowanym przez watę 

z trupią czaszką na okładce objawiam się wam 

nieprzenajświętsza, nieprzenajświętszy mój śmiech 

Chciałbyś może, abym była dziewicą waleczną 

konającą w imię boga milczącego za chmurkami 

które maluje chaos i przypadek zmyślnie złośliwy? 

Wolę być Bruną, z jej ust para zimna ucieka 

w wielkie przestrzenie ciepła, miękkości waszej 

Gdy cesarstwo kwitło girlandami, krwią krzepliwą 

byłam nałożnicą rzymskich cesarzowych i cesarzy 

Głaskali swe tygrysy po głowach, głaskali mnie 

Miałam wielką władzę panowania, zabijania 

Władam wielkimi tronami, potęgami, armiami 

Mordowałam swe służki wdzięczne, nieśmiałe 

Trucizny kwieciste w sprayach rozpylanych 

W me łoże wsiąkały coraz to nowsze smaki i soki 

Mój kielich ciągle był nadpity mimo przepełnienia 

Wymyślałam krwawe uczty, gdzie mordowano dziewice 

niewolnicy ginęli podczas hucznych, gwiaździstych nocy 

Osobiście ich biczowałam, doprowadzałam do ujadania 

Osobiście, z zaangażowaniem obłędnym biłam jaśminy 

Wbijałam ich miękkie ciała w glebę, w marmur 

a wtedy kosmyki włosów uciekały mi spod koka 

Me jedwabne tuniki czerwonymi wzorami okrywały się 

Tak wygląda Maxima-Optima, Szalona zwana Wielką 

Ssij mnie mocno, truj się mym sokiem cierpkim 

z bzu czarnego i nasion odrzuconych za gorycz 

Panny składane mi w comiesięcznych ofiarach 

bym była łaskawa dla ich miast dopiero utkanych 

W najczarniejszych arkadach przechodziłam, tupiąc 

niszcząc, gwałcąc wszystkie porządki zastane 

doryckie, korynckie i porządki jońskie też 

Nokturnowe szaleństwa do wczesnych godzin 

z bufiastymi sukniami, z poduszkami w ramionach 

Bym się zdała bardziej bóstwem, co nienawidzą go 

Oskarżana przez kuzynów, synów za spółkowanie 

z literami przekrzywionymi i z przecinkami w nocy 

Dowodami na to miały być kosze martwych maślaków 

z którymi powracałam jako morderczyni skryta 

Chcieli mnie ująć za zbrodnie i zasztyletować 

ale moje gniewne, czarne spojrzenie spod czoła 

prześwietlało ich spiski na moje ciało i władzę 

zatruwszy ich, cały świat zatruwając, patrzyłam 

patrzyłam na agonię pełni i tej niby-nieśmiertelności 

młodzieży, kwiatów, małych piesków, owadów 

Te ramiona zgarniały wszystko dla siebie, dla mnie 

Stałam się prawie legendą, żmijową panią ptaków 

choć ma postura wykluczała aż takie okrucieństwo 

Oleje wylewane pod me stopy, ścierane włosami 

Popełniali samobójstwa przy białych winach 

oni opiewający nieskończone, niedokończone 

A ja chichotałam, patrząc, jak zdycha świat 

piszczący i wznoszący ostatnie spojrzenia po litość 

Na mych pobielonych pudrem dłoniach zdychasz 

Teraz ty zdychasz  

Pieśń czwarta. Winna śmierć

Sącząc z gąbki prawie octowe wino, leżakowałam 

Z bólem krzyża wylegiwałam się na skórach 

szukając kolejnych ofiar mych kaprysów lata 

wśród pięknego i młodego korowodu blondynów 

Oto byli z prawej, lewej strony piękni phoibosi 

grali jakieś stare, wierszowane pieśni z lutniami 

Myślałam, jak rytmicznie wybijam im te nutki z ust 

Czy jako bezzębni będą tak samo umuzykalnieni? 

Uśmiechałam się do siebie, obmyślałam plan śmierci 

wtedy podeszła do mnie półnaga piękność z owocami 

czarownie pachniała nienawiścią, nierozpoznaniem 

Oj, te panny malowane, oj, te panny szykownie roztrzaskane 

Zdziwiona tą odwagą zmieszałam się jej obecnością 

Zmieszany kielich powrócił do ust, niosąc ze sobą truciznę 

Pijąc winną przynętę, poczułam się senna i zmieniona 

Krzyknęłam z nagłego bólu, rozrywającego mnie w środku 

Wiedziałam, że zostałam otruta, krzyczałam o pomoc 

Nikt z ucztujących nie przerywał biesiadowania śpiewnego 

Na ich posągowych, marmurowych twarzach trwała cisza 

z wolna dostrzegłam jednak delikatne uśmiechy rysujące się 

Wybiegłam na korytarz i leżałam jak skulona ślimaczyca 

plując siebie wokół, zsikując się z boleści przygodnej 

Tak odchodzi bogini wraz ze swym postumentem na kołach 

Winna trucizna zdobywała mnie w licznych żołądkach 

cięła mnie na fragmenty, toczyła eksplozjami mą biel 

urojoną i wymyśloną na potrzeby wizerunku wykutego 

W ciągu jednego momentu mój chłodny oddech spadł 

Oczy wytrzeszczyłam w marszczący się mrok czyhający 

Wtedy poczułam do siebie nieprawdopodobny wstręt 

Szept dziwny nie do zniesienia, przekrzykiwałam go 

Całym swoim wściekłym rykiem królowej zagłuszyć go 

Tylko to odezwało się we mnie, wielki mój wrzask 

Odsunęłam się sama tam, gdzie najdalej, gdzie nie słychać 

nic prócz mego głosu królującego nad śmiercią i nad łaską 

którą odrzuciłam na wieczność od siebie, w przepaście kredowe 

Ściąganie do punktu najmniejszego, prawie niewidocznego 

Myślałam, że się rozpadnę, zniknę w jakichś śmietanach nagle 

Tak bardzo byłam, za mocno trwało we mnie coś twardego 

Zza moimi plecami, gdy odchodziłam, słyszałam lamenty 

Głosy z dala wzywały jeszcze Brunę rozczochraną 

zamieniły się z czasem w przedziwną odwrotność 

Patrzcie, jak nadchodzę, najpiękniejsza  

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń piąta. Pieśń odchodzenia do Piekła

W tył zwrot, naprzód w siebie maszeruj 

Butami rozdzierającymi, kowalskimi szuranie 

Pozostawiając po sobie ślady w błotach 

Odchodząc w dale powłóczystym krokiem 

Nie chcę już twoich ud i ciepłego brzucha 

Patrz za mną, na to ci pozwalam ostatni raz 

na patrzenie, jak się odchodzi od ciebie 

Me wdzięki uciekają, ale ma wola silna 

Nie zobaczysz już nigdy mej twarzy i oczu 

Nie będziesz liczył mych oddechów, jak śpię 

Nie wkradniesz się we włosy w postaci wiatru 

Nie dam ci się wymacać na dnie twojej kieszeni 

Już nie rozpoznasz mego kształtu w swej dłoni 

Na nic te twoje efekty specjalne, widzisz, na nic 

Sklejam się do środka, byś mnie nie mógł zdobyć 

twoimi sekretnymi możliwościami drążącymi 

Moje kuszenie plecami kołyszącymi, widzisz 

i pewnie zadajesz pytanie unde malum², Bruna? 

Naśmiewam się z twego płaczu, jeszcze jednego 

Wiesz, to tak jest, że to ty musisz prosić o łaskę 

wizyty u mnie w pałacach doszczętnie zniszczonych 

gdzie zaraza o moim imieniu pożera wszystko i ciebie 

Pożrę cię też, jak tylko się pojawisz w moich podwojach 

Me oczy, gęstwina ciężkich powiek i nie dostrzegam 

Mam alternatywne zakończenie dla ciebie, o misterny 

W tym scenariuszu główny bohater odchodzi w dal 

nie rozmywa się jednak, lecz wszystkie jego detale 

zaczynają skrzyć od ostrości postrzegania ich na raz 

Wszystko zdaje się być takie brzydkie, jaskrawe 

Płaczliwe wiatry już ścierają me imię, zapominając je 

wracają do siebie bez mej odpowiedzi, milczę, milczę 

Zmazują me imienne atrybuty podarowane mi kiedyś 

Szkoda, że sama nie mogę ich wyręczyć w tym 

Pieśń szósta. Bramy Piekieł

Puk, puk, otwórzcie, zmokłej bogini łez i moczeń nocnych 

Stoi przy bramie, kołacze, oczekując waszej gościny na noc 

Tu się rozpoznaję, przy wejściu i domofon z moim imieniem 

Podzielone bramy na nieskończoną liczbę segmentów 

ciągle dzielą się wewnętrznie, ciskają, miażdżąc się w granicach 

Nadproża potężne, wielkie filary dźwigające ciężar spotęgowany 

Obrazy i historie niby tu widnieją, ale się kamuflują nawzajem 

przez spróchniałe zęby cedzone, przez zgryzy zatrzaśnięte 

Nowe rysunki na odrzwiach wyrzeźbione dłutem zębatym 

Skryte pod deskami świata zwłoki czynów przerażających 

Znaki dziwne rozpoznaję, w woskowym świetle ich pląs 

Polichromie zdrapane wiatrami dalekimi i kształty miękkie 

W rozglifieniu łuku wieńczącego drzwi napisy po aramejsku 

Charakter pisma wskazuje na autora przycupniętego 

On chciałby zachować anonimowość, raczej się nie ujawnia 

Pewnie jakiś dawny mistrz je kuł, bramy piekieł w ogniu 

Są na nich zakazane kwiaty, których nazwy są ominięte 

we wszystkich językach dawnych i przyszłych, i zaginionych 

W przyczółce lampka z napisem wolne, możesz wejść 

poprawić przed lustrami w sraczu wypadające włosy 

Ślepymi maswerkami ozdobione, czołgankami upiększają 

przy klamkach licznych na wszelkich wysokościach 

podkreślają stylistykę podążającą w doły i w przepaście 

Te modne tendencje w architekturze są osobliwie ciekawe 

Zapachy obłędu mego, szaleństwa, tu rozpoznaję się na szczęście 

Wśród musujących kształtów dostrzegam trzy postaci wokół  

Obgryzam palce do krwi i dotykam tych figur mellitowych 

Dwie stojące z otwartymi ramionami, jedno zwierzę zbite 

Wszystkie spojrzały na mnie, uśmiechając się przeciągle 

Zauważyły moją obecność dotąd tutaj niedostrzeganą 

Wtedy poczułam histerię olbrzymią i lęk odsłonięty 

Uderzyła mnie fala zła niewypowiadanego w czoło 

Rzuciłam się do ucieczki, tłumiąc swój zgubiony oddech 

lecz ma ręka spoczywała już na klamce, która odskoczyła 

a brama była taka piękna, karmelizowana z tłuszczem 

Ot, te sztuczki opierające się na skrzypliwych zawiasach 

one wiodą nas na zatracenie w głębiny najstraszniejsze  

Nie witajmy się zatem w progu 

sata-musie, czy jak ci tam było kiedyś na imię  

Pieśń siódma. Pieśń ściśnięta

Płaczcie teraz, wszystkie płaczki żydowskie 

Te najpiękniejsze łzy ocierajcie wymuszone 

Wysuszajcie swe płatne oblicza włosami 

perfumowanymi i namaszczanymi, i długimi 

Do tego pośmiertnego orszaku wybieram 

te najbardziej wczuwające się i niewinne 

z wielkimi oczami rozmazanymi za zapłatę 

Drogimi kamieniami was obsypię, całe drogie 

Te ręce załamujące się, te jęki, naciągane wycie 

Ja nie mogę nad sobą płakać na zewnątrz 

Wciśnięta w siebie widzę tylko swój smród 

Nie potrafię czuć, tylko ścisk niemiłosierny 

Wpychana w najmniejsze ramy moja wielkość 

ograniczana liniami czarnymi, oskarżającymi 

Me kształty dawne w bolesnym marynowaniu 

Zapadam się nieskończoną ilość razy w się 

W najgłębszą przepaść w sobie ciągle wpadam 

Ciągle spadam w dziurę, którą jestem, pełną i złą 

i te chóry potępione, te głosy z dawna cierpiące 

przypominają mi dokładnie śmierć zadawaną 

Teraz tęsknię za jego obliczem, które odrzuciłam 

Za morzem pozostał i pozwoliłam mu zapomnieć 

Tu wszystko już zostało spełnione w echach licznych 

Tu wszystko już zostało zaprzepaszczone kiedyś 

Wciśnięta w środku żyję tylko rykiem wewnętrznym 

Nie wyobrażałam sobie, że tak boli śmierć wieczna 

Umieram nieskończoną ilość razy, niewidząca kresu 

zadać sobie ból z jego dekoracyjnymi detalami 

Mieć przez chwilę możliwość tej rozkoszy boleści 

Nienawidzę najbardziej mego bytu skurczonego 

wszystkiego, trwającego w nieśmiertelności mojej 

Płaczcie, o piękne kobiety płatne i lakierowane 

Zmuszajcie się, zmuszajcie się wzajemnie, podsycajcie 

do żalu za moim wiecznym pogrzebem w listopadzie 

Trwam z więdnącym wiankiem chryzantem na głowie 

Odszedł ten, co podawał mi wino do ust, pragnąc mnie 

bez niego wysuszona oceniam ciągle mą stratę wieczną 

Brak mi teraz tych pieprzonych, pastelowych kolorów 

kojarzących się z jego cichą obecnością w dalekich tłach 

Niech wasz płaczliwy skowyt wzniesie się, o płaczki 

w ten kosmos okrutnie cichy i wolny, piekielnie wolny 

Pieśń ósma. Bruna nasłuchuje bóstw spokrewnionych

Daleko i blisko pod mym ramieniem słyszę popiskiwanie 

Żałosne, nerwowe moje drapanie w tym miejscu, gdzie swędzi 

Głos spokrewniony usłyszałam wbity we mnie, tak daleki 

Śpiewak fałszujący drżał, srał w majtki bawełniane z domieszką 

po nogawkach rajstop ściekał mu mocz ze strachu przed sobą 

Wciśnięcia w głębokości nieodkryte przez żadne wehikuły 

Byliśmy dawno napełnieni ambrozją i nektarem kradzionym 

Szeleszczą części skołtunione mocno, pod spodami 

Słyszę świsty jak pieśni powlekane żałością wyczynową 

Bóstwa spokrewnione tłoczą się w tym niemiejscu, we mnie 

Przekrzykiwania na ścianach przepaści, noszę ją w sobie 

Nienawidzę ich, a oni mojej obecności, jednakże zmuszeni 

Skóry po nas zostają, po bóstwach leśnych, prehistorycznych 

Posłyszałam głos pojedynczy, zdał mi się jakoś rozpoznawalny 

Szepcząc w mym uchu, umiejscowił się jak w niewygodnej pufie 

Ten pisk, syczący torturował precyzyjnie dźwiękiem nieznośnym 

Jego głos, trzeszcząca dźwignia kości zginająca, kości zrywająca 

Zasypcie grubą warstwą żwiru to gnojowisko smrodem oszałamiane 

Wszystko od niego ucieka, nawet on od siebie ucieka lękliwie 

To gardło jest tu tak zwężone, nie ma przełykania i oddychania 

Nie wbijesz w to rurki, by uratować mu życie, by mu uratować śmierć 

by uratować jego pieśni charczące przed każdorazową destrukcją 

po szepnięciu jednostajnym, od razu niszczone są przez połykających 

To najmniejsze terytorium bóstw zapomnianych w starych mitologiach 

Zaśpiewaj mi swą piosnkę zdolnego szambiarza uwikłanego w zagadkę 

Nadchodzisz, w mordzie trzymając swe kości zmiażdżone jak puchar 

twym własnym pyskiem i tonowym naciskiem na siebie samego 

Twój wątek przeplata się gdzieś we mnie rozpiętej i zgniecionej 

mieni się w okolicy, dając znać, że się jawił kiedyś jako Pseudohelios 

okrutnie biczujący swymi promieniami twarze pobielone rozpaczą 

rytmicznie uderzając w ich skóry, jak w bębny bolesno-dźwięczne 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń dziewiąta. Pseudohelios wyje

Ksandzie, Podargu, Ajtonie i Lamposie żelazny 

gdzie się podziało wasze ostre, końskie włosie 

wasze gęste grzywy zasłaniające mi głębokie doły 

kopane na grobowce Heliosa okrutnego wieczorem 

muskularne, dźwigające mój odwłok władczy 

Pociągowa wasza misja skończyła się dosyć szybko 

Podkradł mi was inny bóg zachodu z brązową twarzą 

Nie barwi się tak mocno przy zmierzchu czerwienią 

Me słoneczne potomstwo uciekało promieniami 

przed mym gniewem olbrzymim i wrzaskiem furii 

Jednakże wszystkie z dala gdzieś krążyły na orbicie 

Mieszkałem jako prawie trup słoneczny trochę w Italii 

Mój pierwszy syn, Faeton, nie mógł patrzeć na mnie 

nawet w słonecznych okularach, wybuchał płaczem 

Miażdżyłem jego pneumatyczno-aerodynamiczne kości 

żelazkodeskami płonącymi, krzesłami wirującymi 

Jego delikatna matka, pogruchotana odwożona karetkami 

karetami króla słońca, jechała na sygnale mego odrzucania 

Nienawidziłem widnokręgu przypisanego mi przez los 

Wypalałem ich delikatne powierzchnie i wilgotne kąty 

zakamarki schowane przede mną, jakoś trochę urodzajne 

Faeton popełnia samobójstwo w trakcie zaćmienia słońca 

tak był przyzwyczajony do mojego oblicza spalającego 

Widząc już tylko pustynię w owej krainie pogrzebanej 

szczątki plączące mi się między zębami i odchodami 

na drodze gwiaździstej poznałem kobietę-kometę uciekającą 

podążyłem za nią w inną galaktykę i tam poślubiłem ją 

koronując się jednocześnie na największego patriarchę 

Me kolejne mitologiczne potomstwo to drobne księżyce 

za małe, by je rozbić o siebie z hukiem, ich jęki posłyszeć 

Meteoryty wysyłane i przedmioty zderzane z ciałem 

przy wieszaku na płaszcze przygodne, bujający się abażur 

Abażur złoty był mi konkurencją w oświetleniu wnętrza 

Abażur żółty, zgnieciony, bujający się wśród przerażenia siłą 

Bicie po ich lekko uniesionych głowach w stronę słońca 

Nikt nie jest dostatecznie godny, by spoglądać w me oblicze 

gniewu i nienawiści do panoram rozpostartych wokół 

Ona — kometa uciekła z dziećmi z mego widnokręgu 

montując markizy przeciwsłoneczne, żaluzje ciemne 

Przesunął się mój ruch jednostajnej fizjologii w bok 

Mieszkałem znów tam, gdzie inna strona świata się myliła 

Z kolejną boginią rodziłem kolejne brzuchy nienażarte 

Przychodziły do mnie, prosząc o ciepło, biłem je okrutnie 

po tych ustach zdziwionych, oczekujących minuty solarium 

Potłuczone żebra córki nieznośnej i syna z chorym sercem 

Sikali ze strachu, gdy wracałem wieczorem do mego pałacu 

Zniszczeni, płaczący, lizali swe rany po wybuchach słońca 

Wpełzali pod meble włoskie z wyprzedaży zakupione 

Byłem przekonany o swej nieśmiertelnej sile niszczącej 

lecz pomału prawie niezauważalnie stawałem się słaby 

Traciłem swe rumaki ciągnące mój rydwan spalony 

ich kopyta jakoś tak tętniły w coraz większym oddaleniu 

Zrzucony ze swego słonecznego powozu dotknąłem ziemi 

na której już nikt nie zamieszkiwał, porzucona w pośpiechu 

Zdychałem przez kilka lat, doczekawszy niepełnosprawności 

Zachowałem swój jad ukryty między zmarszczkami na zapas 

by starczyło do końca tego niszczenia wszelkich przejawów życia 

Me mroczne panowanie i regulacja buntów żelaznym drągiem 

zanikało jakoś i bladło, znikał mój ostry blask z powidokami 

W domu starców nikt nie chciał się mną zajmować i doglądać 

Każdy się mnie bał, opowiadałem im o mym niszczycielstwie 

o tych zależnych i zaciemnionych, powoli wzrastających w cieniu 

Opowiadałem, jak odchodził Faeton pierworodnie niszczony 

po miękkościach odsłoniętych, po miękkościach zasłoniętych 

Pielęgniarki chowały twarze, a chłopcy ze wstrętem spoglądając 

życzyli mi wszystkiego najgorszego, dużo chorób w dniu imienin 

podawali mi papierosy, czekając, aż zgasnę, charcząc w dymie 

Z czasem zmieniłem się w czerwonego olbrzyma³ obrzękniętego 

Nowotwór wpompował w me ciało wiele powierza i wodoru 

choć leżałem, umierając, byłem znów najmasywniejszy, potężny 

W samo południe, gdy słońce było najwyżej, pojękując, odchodziłem 

Jak umrę, wszystko zgaśnie, potężne bóstwo zasypia ze wszystkim 

w grobie wraz z rodziną żywcem pochowaną, wraz ze służącymi 

i psami, i z wężem ogrodowym, programem telewizyjnym na piątek 

Miękki zastrzyk przeciwbólowy kołysał się we mnie łagodnie 

Łuski węża ogrodowego pokryły me oczy, oddech ustał w ciszy 

Wtedy poczułem pierwszy raz lęk, zmuszał mnie do uciekania 

odrzucając moje zewnętrzne warstwy, zachował się tylko środek 

Jądro, skondensowane w środku mym, okazało się skarłowaciałe 

Zostałem zdetronizowany, pośmiertny zamach stanu i ścięcie głów 

Nagłe zrozumienie uderzyło mnie w brzuch najgłębszy, w biszkopt 

Uciekłem jak najdalej od tych szeptów nawracających uciążliwie 

w wielkim pośpiechu, histerii dotarłem tu, do królestwa strachu 

zsikując się ciągle przed sobą — przed nadchodzącym czarnym karłem⁴ 

Zbity do mego wnętrza, nigdy się nie poszerza ani zwęża 

Przypominam sobie płacze nieustające za mną, za okrutnym 

że był taki ohydny, już prawie nie wspomina się go przy obiedzie 

Jakieś charczące huki tylko określają moje pochodne kształty 

ktoś ciągle śpiewa głosami mych ofiar w tle, naśladując idealnie 

Przypomina mi ich strach przed nadchodzącym Pseudoheliosem 

zamykane przede mną żółte drzwi do pokoju, drzwi do piekła 

które i tak wyważę, i wejdę do tej szczeliny, i zmieszczę się tam 

Pieśń dziesiąta. Piekło pseudoheliosa

Określając me śluzy ciągle skapujące 

e 

e 

Zapadające się litery w sobie noszę tu 

cały czas, przy sobie mam swój koniec 

Skrzywione usta tak trudno narysować 

Jakim ołówkiem szkicować ich kształt 

granitowo-fioletowy i obawiający się? 

Oto nadszedł głuchy dźwięk z zimna 

Więziony w sobie, własne żebra-kraty 

Wisi przede mną żółty abażur pradawny 

Jakieś istnienie rozumne i przebiegłe 

szeleści, zadając mi rany, ramy wąskie 

cytując i śpiewając — tatuując we mnie 

słowami i pieśniami miażdżącymi się 

teraz odwrotnie rozciągane, za ogony 

na szorstką stronę, która nie pozwala 

na noszenie ich bez otarć i zniszczenia 

Trzeba zawsze było sprawdzać metkę 

kraj pochodzenia tych tkanin skrytych 

zakazywanych i wytrzymałych jak juta 

Noszę ze sobą zawsze swój koniec 

Widzę ciągłe tylko zakończenia ze mną 

z głównym bohaterem filmu amatorskiego 

w którym wtórują głosy zamazywane 

tylko zakończenia mi pozostają 

puszczane w ciągłych pętlach 

one zaciskają 

piekło  

śpiew z dziwnym raczej niespotykanym akcentem

gdzież się podział ów, ten helios pierdolony, pragnący spalić świat? 

nauczymy cię dyscypliny, my, krwawe owoce lychee, organizujące 

spotkania po latach i uczty zakrapiane winami poświęconymi 

sraj ze strachu, nadchodzimy na ciebie, znów w odwiedziny 

żeby ci było jeszcze bardziej przykro i byś był bardziej samotny 

przyzwyczaj się do naszej obecności cierpkiej i karzącej 

hi, hi, będziemy dydaktyczni bardzo, oczekuj tego, tylko tego 

ohydne, niby takie silne i oświecone, teraz płacze to nieżyjątko 

dogonimy cię i będziemy niszczyć, aż nie będziesz w stanie piać 

ze strachu, że noc się nie kończy, a złe sny są takie namacalne 

i szeleszczą złowieszczo w przepoconych, długich palcach 

wydrapiemy jego gardło językami z płomieni, samozaciskami 

aż skuli się do niemożliwości, aż będzie wzywać swe dzieci 

my z jego ust wszystko pochwycimy, spożyjemy łapczywie 

napełniamy się bowiem sokiem jego, prawie że pęczniejemy 

w naszym wiecznym głodzie, w trwaniu zakonserwowane 

i niezmiennie perwersyjne w rekonstrukcjach 

Pieśń jedenasta. Bruna śpiewa pierwszą pieśń wojenną

Wysuszone są me usta, już żaden pocałunek 

Nie uda mi się schować w kimś przez moment 

Oto mój wróg, wróg śpiewający przede mną 

skrywa się za słowami pełnymi czarnej wydzieliny 

Umiejscowił się przy moim uchu i pęcznieje 

przez chwilę, potem rzęzi w swoim oblężeniu  

Będę prowadzić wojnę międzynarodową i wielką 

zamorduję wszystkich piosenkarzy dorabiających 

Takich jak ty mordować, ich przyuczone głosy 

przyuczone głosy do jakiejkolwiek atrakcyjności 

W ustach powleczonych same kamienie i ziemia 

Szykuj już swój herb wojenny, będzie powielany 

herb z czerwonym pasem i zapinką żelazną na nim 

Zetrzemy się w bitwie na moim terytorium 

ja wyznaczam  

Każdy jest tutaj czyhający na ciebie, więc sikaj z lęku 

W twoich oczach zamieszkuje strach i ta nerwowość 

Nie będę miała dla ciebie żadnej litości, nie licz na to 

Już machiny wymyślam, by zdławić twoje liche chlipanie 

Zbieram je, gromadzę w zbrojowni, zaskakując cię  

Pułapki na lisy i szczury zastawiam, tym się zajmuję 

z siatki, z drutu, poranić cię i cię jeszcze bardziej poranić 

Ten twój stan zapalny ciągle się aktywizujący pulsuje 

pulsuje rytmicznie, przeczuwa swoje wieczne trwanie 

Machiny szaleńcze, nowe rodzaje broni będę próbować 

Kierować będę je wszystkie, ich małe i wielkie lufy  

do twej buzi  

Pieśń dwunasta. Bruna wsłuchuje się drugi raz

Dorzuć trochę swoich kości do ognia, bo robi się chłodno 

Pod wyleniałą peruką z kreciego futra i z nutrii brzmi wokal 

Nadkobiece ma zdolności manualne, taka męska jest i silna 

Nawet teraz odwrócona do wszystkich nie chce występować 

Idź tam do niej, namów ją, by rozwinęła swe spocone pięści 

Niech nie boi się odkrycia swej szpetnej twarzy, robaczywej 

Chodź do mnie z tłustymi włosami zgubionymi i wyrywanymi 

Przedstaw się ładnie, bardzo proszę, teraz kolej na ciebie 

Próbowałaś trunków zakazanych pozyskiwanych z boleści 

Witaj w klubie tenisowo-golfowym dla potentatów ropy 

czystych, zarumienionych podnieceniem, swoją personalną furią 

Pogryziemy wszystko nieznane, sprowadzane z dzikich krain 

Będziemy się oblizywać, cieszyć w środku ze swej nadrzędności 

Kobiecy wokal wrzaskliwy, taki przekomarzający się o swoje miejsce 

Niszczyła wielu, by zaśpiewać taką niezwykle odwróconą pieśń 

No może teraz zaprezentujesz ją szerokiej publiczności 

przed moim pomazanym obliczem, barwami wojennymi 

Nikną już oczy i moje twarze w maseczkach wojennych 

Będę cię zabijać wsłuchiwaniem się we wszystkie półtony 

Podziemne kwiaty swe pąki zżerają, przerażone wiecznością 

Jak uciszyć tych samozwańców rozrastających się w kątach 

Samozwańce w korowodzie zaciśnięte w mojej głowie depczą się 

i przepychają, i ładnie się ukłonić należy, no mniej więcej tak 

Któż tu będzie pierwszy, który pierwszy wystąpi, pokazując się? 

Sztuczki sceniczne, aby jakieś osoby zaklaskały z zażenowaniem 

chyba nie do końca zrozumiały, że ta pani śpiewająca to trup 

Jakaś taka dziwna jest, dziwnie się uśmiecha przez brak zębów 

że w ogóle pozwala się na takie występy, scenografie pomylone 

Ona się nie rusza, w sumie nie umie śpiewać, jak inne jej podobne 

a suknie ma w pasy czarne i nie wiruje w pędzie zgnieciona 

tylko pluje, krzyczy ściśnięta i to cały jej występ uroczy 

Przeciska się przez siebie, a każdy jej ruch to niemożliwy ruch 

Biegnijcie do pierwszych rzędów zobaczyć jej make-upy 

namalowane jej uśmiechy w zespole pieśni i tańca ściśniętego 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Pieśń trzynasta. Urania śpiewa głosem odwróconym

Szepcząc słowa rozpryśnięte, wykrzykując odstępy 

ćwierćnuty i ósemki w częściach szesnastych 

tych dawnych, ludowych, śpiewanych historii 

Urania jestem, jestem pełna swej siły okrutnej 

Nawet tu, zobacz moje zniszczone, krępe dziąsła 

dziury wydłubane we mnie z precyzją mistrza 

Niosąc długie sukna ze wzorami płaczliwymi 

idę do ciebie, przeżuwając siebie, z pełną buzią 

Urania była kiedyś sierotą zawszawioną podle 

Nie była słaba jak inne, ale się wywyższyła nad 

Uwierzyła w wojnę i najgłośniej krzyczała 

wykrzywiając twarz w grymasie wielkiej siły 

W pierwszym rzędzie tych najsilniejszych, Ja 

szybko dostałam od mych kochanków szorstkich 

dyspozycje życia i śmierci w mych kieszeniach 

plątały się one ze sobą, gubiłam je w kaprysach 

Inspektorka obozu pracy we wschodniej Ukrainie 

tam gdzie Urania miała w każdym mieście pomnik 

W każdym mieście powiatowym mój pomnik 

Siedząc na podwyższeniach, władałam kobietami 

Przynależały do mnie dziewczynki od 4 do 16 lat 

druga grupa 16–60 lat, poza limitami nie istniały 

Musiały oszukiwać mnie strojami, spuszczonymi oczami 

Chodziło o zdolność do kreatywnej pracy i siłę wyciskaną 

by budować utopijne ruiny, jakąś tajną bazę na piekło 

Staruszki nagie, kobiety rozkwitające, dzieci w barakach 

Ja spoglądałam na nie surowym wzrokiem karcącym 

Matki, siostry, kochanki bogów zwiędniętych pod butem 

zdychają w hurtowni drobiu zziębniętego i białego ze strachu 

Urania urządzała sobie wspaniałe uczty zakrapiane winem 

gdzie wszystkie zapraszała, wyciągając z baraków chłodnych 

w tej przedostatniej wieczerzy, widzą ją tylko kobiety ciężarne 

patrzą zaciśnięte z bólu głodu swego i dzieci schowanych 

omdlewają, piszczą, nigdy później nie słyszałam takiego pisku 

Kolacja z masłem, szynką, ciepłym chlebem, miodem kapiącym 

Oto były me siostry, zakonnice skazane na mnie, na Uranię 

Siostry pod wezwaniem najokrutniejszej, bez serca miłosiernego 

Biłam ich gładkie oblicza, ciągle się odradzające po nocy 

Rajskie ptaki, feniksy, takie piękne, prawie jak nietknięte 

suki o modrych i czarnych spojrzeniach, bite po głowach 

tam podobnież umiejscowiona jest dusza ludzka, podobnież 

Czy można być tak okrutnym jak ja, co ubieram się w ich ból 

Biodra szerokie, przepasane dekoracyjnie wrzaskiem i śmiercią 

Co za chorały antygregoriańskie mi towarzyszyły wtedy 

gdy strzelałam do łabędzic uciekających w lasy, chronią się tam 

wraz z małymi dziećmi, nie uciekną nigdy przed Zapobiegliwą 

Czuwałam, aby ich serca z piernika pękały z boleści, kruszały 

rozmiękając od łez 

Urania jest popromienna i zdeformowana, nie ma słabości 

Nie ma we mnie pięty Achillesa ukrytej w kaloszach ciężkich 

Trwało to lata, choć nie liczyłam tych niezbyt oświetlonych chwil 

Ostatecznie wszystkie kobiety zostały kupione przez Szwedów 

zapłacili masłem i mięsem różowego łososia za 20 wagonów 

Pojechały ściśnięte i szczęśliwe, trzymające się za ręce razem 

Machałam więc im chusteczką, nienawidząc ich coraz bardziej 

ale wybrałam sobie sztuki z tego tłumu, by służyły mi do końca 

panny niby mądre czekające na swego oblubieńca, aż przyjdzie 

ale wyręczyłam go w tym jego opóźnionym przychodzeniu 

Zabijałam je, strzelając im w łagodnie rozmazane oblicza 

strzelając w ich miękkie karki, co do całowania i pieszczot służą 

Zostałam w końcu schowana przed kontratakiem do miasta szarego 

Schowana troskliwie do schludnej nory przez dawnych przyjaciół 

pamiętali doskonale pieśni w moim wykonaniu sprzed lat 

W małym przydzielonym mieszkanku żyłam jeszcze długo 

czytając dzienniki i kręcąc przy tym głową ze zdziwienia 

Urania pomału przestała promieniować, choć pozostałam w głębi 

na zawsze wywyższona przez tamte dawne nimfy, przez ich śmierć 

śmierć błogosławionych, ta wyjątkowość skryta, niepowtarzalna 

Zmarłam w swoim mieszkaniu samotnie w mroku postępującym 

Po tygodniach ktoś odkrył mój posunięty rozkład, rozkładówkę 

gdy smród w okolicy nie pozwalał już spożywać kolacji postnych 

Usnęłam w trującym powietrzu popuszczanym 

śmierć na skutek nieszczelnej instalacji gazowej 

Pan dozorca zapisał w notatniku jedenaste przykazanie 

nie zapomnę sprawdzić kuchenki złowrogiej przed snem 

Gdy się obudziłam, uderzyła mnie mnogość oddechów 

rozpoznałam je w ciemności przepełnionej nimi 

szept przezwyciężający mą grubą powłokę prześwitywał 

Usunęłam go swym żelaznym ramieniem, znów było silne 

ramię odrzucające litość, ornamenty strachliwe i blade 

Marszowym krokiem kolosa weszłam tam, gdzie skały 

Intensywniej wszystko teraz czuję wszystko i rozpoznaję 

Jestem związana nokturnami, co kiedyś były mi śpiewane 

przez te, które nienawidziłam za tę ulotność, za dusze 

Ja niczym klucz nutowy rozpoczynający ich ciąg melodii 

ostrość zapisu nutowego, przepisanego czytelniej 

Nie pominięty zostanie żaden detal, żaden szczegół 

Ten utwór sama sobie dedykuję, dla Uranii skowyt wijący 

156 zgodnie z katalogiem Kehla⁵ albo diabli wiedzą kogo 

zaciśnięta liniami, na których to wszystko zostało opisane  

Pieśń czternasta. Urania in ferno

W krzakach wysterylizowanych, w chowanego 

próbuję się znaleźć, nikt mnie nie szuka tutaj 

Trwam jako niezbity dowód w postępowaniu 

Jakieś resztki uczty zalegają we mnie 

Nastawiona na temperaturę 250 stopni 

jestem zakalcem zapadniętym ciągle 

nie ma żadnej szyby, żeby mi się przyglądać 

Pieczona w formie chwytającej mój kształt 

dziury we mnie pęcznieją po kulach dawnych 

tkwią jak rodzynki i rozsadzają mnie 

Ich rozgrzane wątroby eksplodują we mnie 

Wewnątrz mnie jakieś obecności obce 

drażnią mój głód i rozpacz, i zapadanie 

Czy wielcy bogowie tak muszą kończyć 

w okowach własnych, stalowych ramion? 

Moje kipiące istnienie do nieskończoności 

ciągle jest kadrowane do punktu gęstego 

Formy wykute własnoręcznie w ogniu 

w ogniu wulkanu, w śmierci, w płaczu 

dzięki temu są niezniszczalne z gwarancją 

Zgniłe kawałki ciast, rozrzucone mięso 

Wszystko mrok, nie ma żadnych świateł 

Nie ma świateł do ostatniego występu 

słynnej Uranii o głosie nieludzkim 

Wszelkie me wydostawanie się z formy 

wszelkie me wydostawanie się ze słowa 

jest odcinane za pomocą noży japońskich 

przez te śpiewające przy pobliskim ognisku 

Z dziwnymi uśmiechami już nadchodzą  

nadchodzące śpiewają

jesteśmy raczej martwymi naturami 

ustawimy cię i wszystko, co się spełniło 

w różnych konfiguracjach kompozycje 

ograniczony jest ten zestaw rekwizytów 

czesać ich ostry kształt swym wzrokiem 

możesz obserwować dotkliwiej ich detale 

tylko pomagamy, komponujemy wytwornie 

w detalach znajdziesz wszystko, co znasz 

czerstwe kawałki ciast, rozrzucone mięso 

to pożera mrok i nie ma rzeźnych już świateł 

rzeźnia nie jest w modzie, raczej tu nie pasuje 

widzimy raczej szarą tkaninę podwieszoną 

w końcach szarpaną z bolesnymi frędzlami 

a wśród niej takie kęsy zgniłe jak pamiątki 

rozrywające jej jednostajnie potępiony koloryt 

na scenie dla ciebie ustawimy scenografię 

nasza siostro uwięziona przez siebie w nas 

a my jesteśmy raczej martwymi naturami 

z uśmiechami szerszymi niż cokolwiek 

z uśmiechami dekorującymi wnętrza 

zapomnianych ruin 

Pieśń piętnasta. Drugi front wojny z uranią

Wysyłam posłańców z nożami kuchennymi 

z nożyczkami zaostrzonymi na szorstkościach 

by rozpocząć walkę o przewodnictwo, uranio 

Rywalizujmy, która z nas bardziej zdeformowana 

Urządźmy sobie konkurs piękności pośmiertnej 

Wystąpmy w najokrutniejszych kreacjach 

Wszystkie melodie już ograne, nie zdarzy się nic 

Mordami przeżuwamy ciągle tę samą strawę 

Przeżuwamy się nawzajem, zmuszone słuchamy 

Jesteś obok mnie z tą kulą i cyrklem niestępionym 

urania niby włada, niby nim odmierza proporcje 

tych ciał idealnych i zdolnych do wysiłku 

Nienawidziłam cię od pierwszego dźwięku 

od pierwszego wejrzenia 

Te ramiona niby smukłe, a jednak masywne 

Zbieraj teraz posiłki, swe armie niszczące 

Twój głos ściszony, zmuszę cię do milczenia 

Kontenery będą cię wywozić, kontenery 

w interpunkcji drobnej będziesz wywożona 

Góra plastiku po powierzchniach malowana 

dlatego nie ma tych żył mineralnych w środku 

tych krystalicznych pęknięć w środku litej 

z której jąkające się mojżesze mogłyby wskrzesić 

studnie i fontanny znakomite, rozłożyste 

Teraz pozwól, że będę cię okładać słowem 

rytym w tych samych miejscach, co kiedyś 

Kiedyś w te miejsca uderzała urania w uranię 

Pieśń szesnasta. Podsłuchy

Leżę na wysypisku śmieci sprasowana w kubik 

Wokół mnie podobne kostki do gry oszukiwane 

Jakiś dźwięk, fragment we mnie częścią odłożony 

odzywa się i charczy, próbując się przedrzeć 

Ten masyw sprasowany walczy o głos mocniejszy 

lepiej może go nie dopuszczać, czuję jego ton 

Łasi się jakoś tak dziwnie, ale brak mu skóry 

Łasi się, by jeszcze raz czujność zatracić 

Chwyci, zniszczy wszystko wokół wyłożone 

Obliczył sobie to na podstawie rachunków 

że on jest Rugewit, stosując kalambury i losy 

Rzucając, obliczył, że na każdej jego stronie 

na każdej jego kostce siedem jest kropek 

dają one nieśmiertelność, to taka liczba 

Mimo że śmierdział odchodami rybimi 

potrafił się zakraść cichutko, skraść wiele 

owoce kwitnące, świeżo kradzione warzywa 

Już go słyszę, pod mą pachą chyba skrył się 

Zaknebluję go jeszcze czymś, by milczał 

taśmą malarską albo workiem foliowym 

z wizerunkiem uśmiechniętych kobiet 

oblizujących palce ze słodyczy schowanej 

Zamknijcie mu mordę, ten otwór zdechły 

gdy przyjrzysz się uważnie, zauważysz 

w jego obliczu matowym śmierć 

Iluzjonistycznie narysował sobie wiele głów 

żeby się mienić i odmieniać ostatni raz 

Przez przypadki odmiana okrutna  

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Pieśń siedemnasta. Rugewit nabrzmiewa

Me słowa przenoszone są w lektyce zbutwiałej 

Ostatni raz je przenoszę, ich wątłe brzmienia 

na mych plecach odciśnięte są po nich ślady 

między przerwami wciśnięte i rozkładające 

Oto jestem — zawołam rozdartym otworem 

lecz nie jako sługa nasłuchujący do rana 

lecz jako Pan wyróżniony i alabastrowy cały 

Mało znane bóstwo znalazło bowiem sposób 

na wielki powrót do słynniejszych i silnych 

Chowałem się w dziuplach szarych wiewiórek 

Me dzieciństwo było idealnie świetlano-miodne 

gdy zmężniałem, zacząłem pracować, wyjeżdżając 

na wakacje do kurortów dla tych najbogatszych 

Któregoś dnia, widząc młode kobiety, zrozumiałem 

W kostiumach kąpielowych się śmiały, smarowały 

Margaryną pachnące, głaszczące się, całujące się 

Widząc mnie podglądającego, drwiły ze mnie 

Zuzanny w kąpielach obfitych z kwiatami, z winem 

do których nigdy nie pozwoliły mi dołączyć się 

Zrozumiałem, że mogę je skraść w ciemności nocnej 

że mogę skraść te napoje niebiańskie z nich wytłoczone 

bardzo drogie, niedostępne w tanich marketach 

Przygotowałem się do tamtego dnia starannie 

latami oglądając przewodniki po wielkich miastach 

oglądając rozkraczone łona, co tam zamieszkują 

Zapuściłem w mym sercu gęste ziarno bluszczu 

obrosło mnie w środku, zakrywało mój strach 

Wszystko dzięki temu było jeszcze bardziej tajemnicze 

Rugewit wzrastał w domu jaskółek lęgnących się 

Na starym strychu się lęgły, a ja z wysoka spoglądałem 

Tak namacalne były me ofiary przechadzające się 

Wiłem się bardzo blisko terenów mieszkalnych i osiedli 

Pierwsza ma ofiara złożona na ołtarzu była dziewicą 

taka jak ja, na wakacjach z rodzicami odpoczywająca 

Opowiedziała mi to przy szklance gorzkiej lemoniady 

Ona wypiła lemoniadę przed tym, jak ją zgwałciłem i zabiłem 

Muszą mi podlegać te wyszarpywania się gołębi ofiarnych 

ofiary jaskółeczek składanych, bym był spokojniejszy raczej 

Nikt nie usłyszał jej wtedy, nawet ja jej nie usłyszałem 

W wielkim uniesieniu mord rozkoszy i nieprzyzwolenia 

Orałem jej ciało gładkie, poczułem się bezkarny w szale 

trzaskając w jej morskie loki młotkiem remontowym 

Zakopałem ją cichutko, uciekłem do swojej skrytki 

Rugewit nadchodził we mnie z hukiem, drżeniem ziemi 

nikt tego nie czuł, tylko ja znałem dziwne wibracje 

Podsycałem w sobie te pragnienia unhappy endów 

podniecając się tą wielką gromnicą na zigguracie wetkniętą 

Śliskie były ryby wielokolorowe, ciągle na nie polowałem 

Miałem władzę nad ich ławicami parskającymi śmiechem 

Drugi raz udało mi się zabić młodą studentkę prawa karnego 

Zadźgałem jej ciało nożem ostrym, z dalekich krain zdobytym 

Trzecia to była sprzedawczyni mięsa i podrobów z okolicy 

Zgwałciłem ją, zatłukłem kijem stalowym w norze lisa 

Strzaskałem jej golonki, noszące jej ciężar na spacery 

Czwarta zabita, dziewczyna w parku z pieskiem lękliwym 

Poleżeliśmy chwilę po miłosnym uniesieniu na trawie 

Choć ona już wtedy wielkimi oczami spoglądała martwo 

na sosny wysokie, zupełnie jak żywa, odpoczywająca 

Piąta była bardziej tłusta, w seksownych dodatkach 

Była prostytutką tanią, dostępną w każdej chwili, nawet tej 

Żywcem zakopałem tę kruszonkę słodką z nadzieniem 

Szóstą goniłem długo, aż me zmęczenie było wielkie 

zdążyłem rozbić jej czaszkę kamieniem, jak goliatce 

Miała być ta siódma, która miała być zwieńczeniem 

Mieć mitologicznych siedem głów niezniszczalnych 

Ja, wielki Rugewit, pan życia najpiękniejszego 

Jednej mi brakowało, by zyskać ten szlif brylantowy 

na ostatnim polowaniu ofiara zbiegła w busz 

okazała się odważną dziewicą Joanną d’Arc, postępową 

Znała jakieś wschodnie sztuki walki i motywacji 

Nie zdążyłem zdobyć jej białego ciała jeszcze chłopca 

Uciekając przed mą histerią, wydała mnie w ręce policji 

Sprowadziła armię rewolucjonistów, oni nie chcieli boga 

któremu składa się takie drogocenne podarki w święta 

Oskarżyciel wpadł na ślady mej konstrukcji bolesnej 

odkrył te wcześniejsze, zużyte materiały budowlane 

Wszyscy wykrzywiali swe twarze surowe, wyniosłe w ocenie 

gdy oglądaliśmy zdjęcia, ich portrety w ramkach, z wykopalisk 

Jakże się zmieniły od naszego spotkania w leśnych zaułkach 

Jednak brak miłości nie wpływa dobrze, zaniedbują swą urodę 

Prychnąłem śmiechem, widząc ich zdziwienie okrucieństwem 

Rugewit musi składać sobie ofiary, takie jego przeznaczenie 

Gdy wyrok przeczytano, byłem z siebie dumny, zachwycony 

Te tytuły i osiągnięcia małego człowieczka — wiewiórki 

Zostałem skazany na krzesło elektryczne, które sprowadzono 

ze stanu Nebraska, krzesło stalowe, na lekcję niby-dyscypliny 

pożyczone od kolegi, który akurat go nie potrzebował teraz 

Oto krzesło — to mój tron Salomonowy, ma sześć stopni i pół 

W gazetach było me zdjęcie powiększone jak portret papieża 

Przysłali mi księży w różowych podszewkach, w koroneczkach 

katolickiego Anglika, islamskiego pastora, nawet rabina czarnego 

Wobec nich ogłosiłem nową religię, której byłem wyznawcą 

Całe me królestwo rozkoszy mieści się między literą J i A 

Potem było wnętrze sterylnie niebieskie, chłodne w nastroju 

Troszkę obawiałem się bólu rozkosznego w natłoku 

Za szybą widziałem rozwścieczone twarze rodzin mych ofiar 

Zabrałem ich córy do łoża leśnego i rozgrzebanego, ha 

bóstwo wylosowane, teraz odchodzę w obłoku 

w błyskach glorii, w chwale na tronie, ponad słabymi 

Przywiązany, w kapturze czarnym ustawiony król 

Według żelaznych zasad ustawiony do zdjęcia 

Ono rozjaśnić ma boską twarz z mroku 

Przez me ciało przeszły wielkie fale i huki 

Głowa opadła 

lecz poczułem nieśmiertelność 

uzyskaną w dziwny sposób, miałem siedem głów 

znów nieuchwytnie dziki, wielki niebotycznie 

zbliżałem się do miejsca mej nowej świątyni 

Czy o tej porze będzie jeszcze otwarty kościół 

poświęcony memu straszliwemu orędownictwu?  

Pieśń osiemnasta. Siedmiokrotne potępienie

Zostałem zatrzaśnięty w pułapce z ogonem 

którą mógł zbudować ktoś podobny do mnie 

Pułapka siedmiokrotna, indywidualna bardzo 

Jestem gwałcony przez swą siedmiokrotność 

uzyskaną z dużym trudem, z zawzięciem 

Siłą bronię się przed Ich obecnością bliską 

One zawsze wygrywają ze mną w szarpaninie 

wtłaczają w me ściśnięcie jady niespotykane 

uzyskiwane w tajemnych produkcjach korzennych 

Wtłaczając we mnie rzeczy, które są nienazwane 

albo skreślone z nazw i w słoikach skrywane 

Pod fałszywymi nalepkami oszukują, by trwać 

Z rugewita dawnego zostało spuszczone powietrze 

tak go wyolbrzymiało, czyniło widowiskiem 

Lepiący się ze strachu, trwam, czekam, piszcząc 

Milionowe gwałty i morderstwa popełniane są 

na moim drżącym, lichym bycie, dziurawionym 

już nigdy nie zostanie nadmuchany tlenem z płuc 

Nie będzie służył do niecnych zabaw na plaży 

Znów nadchodzą nieme świdry w mą resztkę 

Znów wtłaczać będą w mój lęk jeszcze większy strach 

nie do wyrażenia, niewyśpiewany przez nikogo 

Bluszcz obrastający moje wnętrze został zerwany 

pod spodem nie było prawie nic, tylko piekło 

Dostrzegłem swą słabość, nagość skrzywioną 

Mnogie loki zgubione, tych dziewcząt dawnych 

wielkimi się mi zdają, niszczącymi me skoślawienie 

Jeszcze bardziej, jeszcze bardziej gwałcą mnie 

Nikt nie posłyszy mego wrzasku, nikt, nawet ja  

zgubione loki⁶

pijane jesteśmy twym sokiem jaskółczym 

prażonym wielokrotnie z wyselekcjonowanych kwiatostanów 

z przedziwnego moszczu zabarwionego ciemnym cukrem 

na krześle wiszą odwłoki-powłoki, sztuk siedem 

rozciągane, wyciągane, jakoś dużo tego tutaj 

wiele dziwnych jaskółek krąży w tobie 

po asfalcie biegniemy jako kudłate zbroje 

złapiemy cię teraz za świeżo wydepilowane głowy 

teraz boleśnie czuj, czuj, czuwaj  

Pieśń dziewiętnasta. Pieśń terrorystyczna

falująca

Terrorystyczna pieśń rzęzi w ustach moich 

powleczonych śliwkowymi kolorami zakazanymi 

Otulona czarnym suknem religijnym, zapadniętym 

Zakradnę się do ciebie, jak będziesz w ciągłej agonii 

podłożę bombę skonstruowaną w gniewie słuchania 

rozerwie cię na strzępy słów i boleści, bezkrwawo 

Me słowa stoją w prawie równych szeregach, równo 

by atakować stoją w zdaniach zdyscyplinowane 

Zaszczepiłam w nich silną chęć do walki z tobą 

Ta niecierpliwość niszczenia w nich zatopiona 

Pulsują w rytmach i gramatykach niby to spokojnie 

gotowe jednak do falstartu mściwego, już wyją, już 

Chcą rozproszyć twoje dawne szeregi, falangi skryte 

Uważaj, zaraz oblepią cię, chciwie szukając spełnień 

jak pijawki, które miały być magicznie uleczające 

Ja chowam się za ich zwartymi szeregami 

planuję strategię muzyczno-wojenną 

z falującymi liniami zapisującymi mój gniew 

Takie wielkie widowisko, gdzie wszyscy giną 

w tragiczny sposób na wieki, z medalem rdzawym 

Jak zakopać cię martwym, kneblując pieśni zgaszone? 

Twój głos potrącony niech nie wydobywa się na wierzch 

Ile trzeba węgla brunatnego wsypać w twoją dziurę 

ile węgla ma dostarczyć Polska Spółka Energetyczna 

ile ton gliny trzeba wyłożyć na twój grób domniemany 

by zapomnieć o twoim lamencie w Głuszy? 

Nie dam ci już więcej tej harfy bezstrunnej 

Wszystkie siedem strun zaszarpanych 

nie da się ich już nigdy naprawić 

Czarne jej obramowanie puste 

by rezonans wzmóc 

teraz na tobie się szarpie 

na tobie ta szarpanina, trwa gra 

Słyszę kolejną duszę zniszczoną 

swym nieumuzykalnieniem zmęczoną 

Wzgardzona wobec, szczerzy swój dźwięk 

rozdziera on moją głowę skarłowaciałą, wrytą 

Ból szkicuje we mnie żałosne rysunki wyciągane 

W szkicownikach ciągnę te rysunki kolekcjonera 

Nie usłyszeć tych chórków otępiałych z bólu 

Niestety brodzę w melodiach, brodzę ciężko 

w melodiach, których się nie śpiewa 

w pierwszej osobie liczby pojedynczej 

Nigdy nie powinno się ich śpiewać  

Pieśń dwudziesta. Lukrecja nuci na bezdechu

Podnoszę swój głos nisko, za nisko podnoszę znów 

spod czoła gniewnego i zachmurzonego Lukrecji 

noszącej w sobie same trucizny w ustach, w języku 

Ona w sukienkach przewiewnych nosiła paczuszki 

Moja pieśń ma smak fałszywy, trujący śmiertelnie 

Pocałuj mnie namiętnie w usta, a dam ci ich smak sobą 

Spróbuj, zasmakuj tych związków we mnie chemicznych 

Mojej cierpkości wonie zagubione degustuj swobodnie 

Mając dwadzieścia parę lat urodziłam zgniły owoc 

Córka, zakradła się do mego brzucha i tam spała 

Ja wtedy studiowałam medycynę w białym kołnierzu 

Ona przerwała mi swym krzykiem wszystko, me plany 

Urodziłam ją, choć marzyłam o aborcjach kwiecistych 

Całoczerwony potwór, ciągle domagał się mnie bardziej 

Rosa, tak ją nazwała moja matka, ja jej nie chciałam 

nie chciałam jej nazywać, wołać po imieniu do siebie 

Nie przytulałam jej, nie karmiłam, nie patrzyłam na nią 

nienawidząc jej najbardziej na świecie, za tę jej niewinność 

za uzależnienie od Lukrecji zwaną dalej Potężną 

Nie przerwie mi planów jej byt jasny, złożony do łóżeczka 

w te pościele, w ubranka dla najmniejszych, tkanych 

Dziecko nie lubiło mej obecności bliskiej i dalekiej 

Unikała mnie, płakała, gdy przychodziłam z pracy, z apteki 

Praca sprzątaczki, wycieraczka po nocach, po nogach 

Miałam być królową, królową cennych skarbów ukrytych 

szmaragdowych buteleczek, odważników miedzianych 

Wracałam do sutereny, gdzie była ona czuwająca 

Spoglądała na mnie coraz rozumniejsza, wiedziała wszystko 

jak bardzo jej nienawidzę, jak bardzo jej nie chcę i nie kocham 

W cichości swego serca wymyśliłam pewnego dnia śmierć 

Zatruję swą córkę najjaśniejszą Rosę, zabierającą mi władzę 

orędującą, taką nieskazitelną, pewną swej obecności 

Zaplanowałam to w szczegółach, obmyśliłam skład 

Znałam się trochę na tych substancjach, na ich brzmieniach 

Postanowiłam wyśpiewać nową pieśń głosem pewnym 

Plan dawał mi energię do życia i radość wielką 

Tego wieczora nie było mej matki stróżującej cierpliwie 

Przygotowałam kaszkę z morelami, z dodatkami skrytymi 

Skradłam je z apteki cichutko, niezauważalnie w nocy 

Nakarmiłam jej twarz, nie chciała jeść mi z rąk 

Wykręcała główkę na boki, nieświadomie się broniąc 

przed nieznanym smakiem matczynej ręki, z dzikimi owocami 

Za mamusię jeszcze pięć, łyżeczkę za mamusię, ta ostatnia 

Umyłam ją pierwszy raz, z pewną dozą uczucia dla odchodzącej 

ceremonialne, tkliwe obmywanie prawie że trupa 

Spoglądała na mnie prawie ciepło, głaszcząc mnie po policzku 

Ułożyłam ją do łóżka i czekałam z niecierpliwością na jej sen 

W głowie plotłam już nowe historie bez dwuletniej córki 

Próbowałam ją budzić, a gdy nie usłyszałam oddechu 

owinęłam małe ciało kocem i zawiozłam na działkę 

Zakopałam ją pod zwiędniętymi porami, z zimna umierającymi 

mrucząc kołysanki, uśmiechając się do siebie w nocnej aurze 

W mieszkaniu zaaranżowałam włamanie nieznajomego i zniknięcie 

Nie odkryto intrygi skrytej, przez lata córka była poszukiwana 

Pogrążona w fałszywym żalu cieszyłam się spokojem i ciszą 

tylko matka spoglądała czasem tak samo niepewnie 

tak, jak kiedyś spoglądała ona, ten okropny bachor zaginiony 

Już śpij, kochanie, Lukrecja założyła własną firmę kosmetyczną 

o nazwie Rosa, widzisz osiągnęłam sukces rynkowy i medialny 

Zaprawdę powiadam wam, świetna nazwa firmy produkującej róż 

Wyszłam za mąż za chłodnego człowieka, on umiał liczyć 

za człowieka, którego nie kochałam, a on nie kochał mnie 

Nie posiadałam dzieci, Lukrecja się wysterylizowała na zawsze 

W wielkich, chłodnych wnętrzach o różanych odcieniach trwałam 

Odpoczywałam, nakładając tłuste kremy na mój rozkład powolny 

Ostatecznie zginęłam tragicznie, w wypadku samochodowym 

mając niecałe pięćdziesiąt lat i doczekawszy bajecznej fortuny 

W zimowy wieczór jadąc swym luksusowym autem lustrzanym 

wpadłam w poślizg, rozbiłam wóz o drzewo olbrzymie 

Poczułam wielki huk i ból, ostatnie, co zobaczyłam w lusterku 

to były gałęzie tego drzewa, wyglądały jak pory zziębnięte 

takie rosły kiedyś na owej działce, gnijące i martwe już 

od niespodziewanych przymrozków 

Pieśń dwudziesta pierwsza. Rosetta

Wywinięta wnętrzem na zewnątrz zobaczyłam się 

Wstyd ogarnął mnie wielki, rozpacz powłóczysta 

Ktoś pytał głosem mej córki Rosy nieumiejącej mówić 

Wystraszyłam się rozpoznania trującego zapachu 

Skurczyłam się w histerii, w wywyższeniu swoim 

Drzwi piekła się zatrzasnęły za mną z hukami ciężaru 

Zobaczyłam na ich odwrotnej stronie narysowane koło 

To była rosetta 

Witraż wybity przeze mnie w kształcie kwiatu umarłego 

Zostałam wtłoczona siłą w najmniejszy detal tej układanki 

Skazałam się na ciągłe podzielanie się, ściśnięcie jednoczesne 

Wszystkie te ramki ołowiane pełne były goryczy ściętej 

po tym, co się mogło kiedyś stać, a się nie stało przez kolec skryty 

Nie było żadnego prześwitu, okno dekoracyjne na mrok 

tylko mrok się w nim odbijał pojedynczym kolorem moim 

Zgnieciona do nawetniemilimetrów 

byłam fragmentem rysunku potępionego w katedrze ciemnej 

Odwrócona katedra iglicami w nas wpięta, ból perfekcyjny 

Mogę myśleć tylko o niej, inne myśli zostały mi podcięte 

Nie mogę odwrócić oczu, tylko szczegółowo trwam w śmierci 

Tylko ja wypełniam jedno pole tej konstrukcji, reszta jest pusta 

Nigdy ich nie wypełnię żadnym niedostępnym mi lekarstwem 

ukradzionym od boga lub z apteczki diabła najniższego 

W pustych polach dookoła czuję obecność Innych, pląsających 

Ustawiają miliony luster, bym się sama wciąż potępiała 

Te lustra płatkami błyszczą we mnie, mój płacz nade mną 

a one śmieją się jej głosem i mają jej echa w sobie, odbicia 

Śpiewają pieśni tortury; skonstruowane przez Lukrecja™ 

wielce szanowna i potężna w swej figurze z pęknięciem 

głosem Rosy⁷

piękna jest ta róża w ciemności hodowana 

w piwnicach przechowywana wraz z zimnymi włosami porów 

oto działka, hodowla amatorska warzyw umarłych 

oto grządki rozkopane równomiernie i cicho, by nie słyszano 

ten kwiat podziemny, podlewamy rosą bolesną 

nie stępił się jego przepiękny widok, nastrój w tobie 

patrz na nas, na lustra wszystko widzące ostro, dostrzegające 

wyolbrzymiają teraz twą rozpacz, smutek skulony w miazdze 

stałaś się nieważnym kawałkiem, którego śmierć obwieszczamy 

psujesz całą kompozycję, jej urok, ciągle odrzucaną za smak 

nakarmimy cię papkami, których jeszcze nie znasz w boleści 

specjalizujemy się w tym tajnym ziołolecznictwie od wieków 

przez wieczność trucizna w tobie będzie nabrzmiewać 

lecz nigdy tego segmentu nie rozsadzi, nie uwolni cię 

no, to nasza ukochana lukrecjo, może jeszcze jedną łyżeczkę 

za córeczkę  

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Pieśń dwudziesta druga. Czwarta pieśń wojenna gratis

To dostaniesz ode mnie za karę 

czwarta pieśń wojenna gratis 

z gałęziami ciernia i stroikami 

Są one z dawna przeklęte, suszone 

Przykleję ci tę pieśń niezgrabnie 

taśmą klejącą owiążę, dołożę ją 

do całości jako upominek drobny 

byś ją zaniósł i przechowywał 

położył ją w jakiś starych szafkach 

Wraz z innymi pieśniami zabierz ją 

Tu słowa są ostre, raniące wokoło 

Nie na sprzedaż, ale za darmo dostarczę 

pod wasze dobrze ocieplone domy 

Lukrecja włożona w ramkę dekoracyjną 

milknie w latyfundiach odziedziczonych 

A przede mną już ćwiczy swe solówki 

bogini wojny upadła, pokaleczona mocno 

Pewnie to ona zaśpiewa w dzisiejszy wieczór 

Uszy podkulają się z nienawiści do nowego 

więc szykuję nową pieśń wojenną 

śpiewa się ją przed bitwą krwawą 

kiedy ciemnieją nasze oblicza, skrywane 

pod tarczami jak parasolami 

przed świtaniem schowani w swych ciałach 

Taka pieśń jest dobra, gdy gorączka wielka 

gdy wszystkie noże wpychają się same 

do naszych rąk gniewnych i zaciśniętych 

by się oklepywać mocno, do złamań wielu 

Po bokach kruszyć twarde krawędzie wroga 

do akompaniamentu potrzebujemy lęku 

i huków, i armat największych z dziurami 

w które wkłada się bomby rozrywające 

cały świat i niebo spokojne przedzielające na poły 

Teraz ściągajmy te kominiarki terrorystyczne 

maseczki upiększające nas w walce z tobą 

Jakże piękne są dziś te dziwne barwy wojenne 

Pokażmy swe nierozpoznawalności ciemne 

niech ujrzą kolejną twarz nieludzką prawie 

Pokażmy swe oblicza wyniosłe, wszystkim 

Zło jest gratis do niebiańskich smakołyków 

tylko tak to jest zapakowane i przemycane 

Pieśń dwudziesta trzecia. Badb Catha kracze

Krótkie włosy zachodzą mi na oczy 

nie widzę nic prócz ich ostrych końców 

Badb Catha wspaniała, groźna niezwykle 

kracze w dalekich krainach nieznanych 

Wykształcona w dobrej rodzinie przyzwoitych 

Pani kruk, panienka z dziwnym spojrzeniem 

Studiowałam fotografię z ocenami celującymi 

Lubiłam fotografować w czerni-bieli reportaże 

Potem młodziutka, pachnąca wyjechałam do Afryki 

dokumentować narastającą tam wojnę diamentową 

Dzięki dostępnym mi stale pieniądzom żyłam dobrze 

Poznałam go na wytwornym, cukrowym przyjęciu 

tamtejszego króla plemienia morderczego, wężowego 

Zaoferował mi wielkie złoża kokainy i wina 

Zostaliśmy przyjaciółmi, szanował mnie jak siostrę 

spoglądał w me zaczernione, przekontrastowane oczy 

Mówił, że widzi w nich śmierć, którą on kocha 

Podczas jednego z seansów, gdy oblepieni złotem 

bielusieńkie, magiczne mączki z puzderek 

wpadliśmy razem na zły pomysł, przekrzykując się 

Może podał go nam równocześnie jakiś demon 

ta nasza wspólna zgoda, jednomyślność wtedy 

Wiedział on od dawna, że lubię fotografować śmierć 

niby to przypadkową, to zwierząt, to kwiatów dzikich 

Zajmował się narkotykami oraz ich dystrybucją 

był właścicielem paru magazynów z słodyczami 

miał też żelazną czwórkę zajmującą się zabijaniem 

Śmierć drobnych narkomanów, zbyt głośne prostytutki 

rodziny konkurencyjnych handlarzy i niecni klienci 

wioski nie współpracujące z nim, na śmierć skazane 

Ustanowiliśmy układ, utkwił on w nas, mocno związał 

On mi dozwalał robić zdjęcia tym zamordowanym 

w których jeszcze życie się tli, bym mogła oglądać 

napawając się widokiem ich odchodzenia i cierpienia 

Tę noc spędziłam z Tym, co dał mi władzę oglądania 

W mych nozdrzach już czułam wielką tajemnicę 

Me podniecenie, me drżenie było wielkie, niezwykłe 

Pierwszy raz zdarzyło się to w niedalekim porcie 

podczas przeładunku miał być usunięty jeden oszust 

Jechałam w samochodzie, prawie frunęłam jak kruk 

zobaczyć ciepłe pole bitwy, napawać się widokiem 

Strzelanina była krótka, wyszłam, spoglądając na niego 

Błagał mnie o litość i ratunek, powoli i dostojnie 

ustawiłam aparat, zaczęłam go fotografować cicho 

Modlił się chyba, zasłaniał się przed mym uśmiechem 

Podniecenie ogarnęło mnie wielkie, bo Oto Jestem 

Bogini wojny syci swe kontrasty w skali szarości 

jak walczy się ze śmiercią, jak śmiesznie się ucieka 

Innym razem mój ukochany postanowił wybić wioskę 

Pojechałam wraz z nimi, czekałam w furgonetce 

aż zakończą przygotowania do mej uczty wieczornej 

Krzyki kobiet, wrzaski dzieci i męskie płaczliwe głosy 

podniecały mnie do tego stopnia, że cała piałam 

Nie byłam w stanie zapanować nad euforią 

uśmiechem mego wielkiego spełnienia i radości 

Gdy już otworzyli drzwiczki, kaci całowali mnie po rękach 

Nikt się przede mną nie schroni, zabiorę jego duszę 

do mych skrzynek czarnych i tajemniczo zamykanych 

W fotografiach pozowali zmuszeni do ostatniego uśmiechu 

Widziałam te twarze popaprane, anatomiczne konstrukcje 

Dzieci skulone, wyciągające dłonie do skrzydeł kruka 

Kroczyłam między ich ciałami, ja, królowa ich umierania 

Jakże dziwne kwiaty pokrywają tę łąkę, jakże dziwne pole? 

Setek zdjęć, ujęć z różnych śmierci i cierpień wielu 

Me suknie w czarnej krwi umoczone jak opłatek łamany 

Mogłabym ratować ich przed odchodzeniem, tamować 

ich krwotoki, sklejać tętnice przerwane w jednej chwili 

ale białe oblicze wyniosłe unosiło się nad nimi 

Tylko na pamiątkę zachowywałam ich wizerunki, portrety 

portrety trumienne nieznanych żołnierzy, cichych rodzin 

W zielonej, soczystej wilgocią dżungli schowana śmierć 

której i tak nikt nie zauważy, nie osądzi, bezkarne me hobby 

Król koki sprowadził mi nawet chłopca umiejącego wywoływać 

zdjęcia w żółtych kuwetach, suszył je na ciepłym powietrzu 

Wisiały te zdjęcia na sznurkach jak prania, drżały na wietrze 

Zefir muskał je, kołysał te wizerunki, co litości nie doznały 

Mój techniczny wkrótce sam się powiesił na tych sznurkach 

Na którejś z fotografii rozpoznał swe dziecko i żonę dawną 

Wisiał wraz z tymi zdjęciami, kołysał się na ciepłym wietrze 

Nadużywałam słodkich narkotyków, pod rzęsami je nosząc 

Zwycięska w czarnych sukniach u królów afrykańskich 

Sprzedawaliśmy im najlepsze wyroby cukiernicze w okolicy 

wraz z bronią do wojen krwawych i potępiających rzesze 

Nad czarnymi łepkami płynęła biała królowa, język maczająca 

przygryzając z podniecenia do krwi oczy zachodzące mgłą 

na wspaniałych wypoczynkach sprowadzanych z mediolanów 

Mój wielki król zawsze prosił mnie o podjęcie decyzji 

strategiczne było me krakanie głodne śmierci i krwi 

Opowiadałam mu często, jak odchodzą jego wrogowie 

Pokazywałam mu zdjęcia dawnych niepodporządkowanych 

Śmialiśmy się wtedy, pijąc szampan wyborny, kochając się 

na tych zdjęciach, jak na niebie czerwonym bóstwa razem 

a ludy prymitywne odczytują to z konstelacji gwiazd 

Mordowaliśmy wzajemnie swych kochanków z dziczy 

przygodnych, obustronnych, śmiejąc się, ćpając 

Biała jak kokaina królowa nocy rozkoszą i towarzyszem 

Miałam parę tysięcy zdjęć z różnymi trupami pozującymi 

w ekstazach cierpienia, bólu zatrzymanego na papierze 

Śmierć zdarzyła się porą deszczową, gdy odpoczywaliśmy 

po nocnych eskapadach na dachach świata bezkarnego 

Do naszego pilnie obserwowanego pałacu wjechała armia 

Byli wśród nich zbójcy wyszkoleni do przerywania uczt 

W pałacu wszyscy zostali zastrzeleni, nawet psy w ogrodzie 

Gdy wtargnęli do sypialni byłam nieprzytomna, naga 

Podszedł do mnie sędzia, strzelając z hebanowego pistoletu 

w głowę jasną, całą w lokach z dawna zapętlonych w kołtuny 

Zdążyłam usłyszeć tylko krzyk zdziwienia króla mego 

Eksplozje nabojów w mej głowie zapukały krzykiem 

Leżałam jeszcze chwilę na polu bitwy, słysząc swój ból 

napełniając się obficie krwią, dławiąc się nią histerycznie 

Me oczy zamarły i odzyskałam świadomość, znów byłam 

Poczułam wielką moc, mój lot kruka znów był uwolniony 

Poczułam obecność innego boga niedaleko stąd za rogiem 

Uciekłam od niego jak najdalej, moje spojrzenie było przesycone 

Uciekłam do jakiegoś ciernistego gniazda 

gorycz się w nim lęgnie na wiosnę 

Rozbiłam się o bramę, na której rozpoznałam dawne wizerunki 

dawnej świetności, boskości nurkującej w bólu 

Pióropusz został mi zabrany, nagość też została zabrana 

Badb Catha, kiedyś nasycająca się widokiem bitwy 

ucięte ma skrzydła i dziób, i wszystko ucięte 

jestem kadrowana 

skadrowana idealnie 

do ostatniej fotografii 

Pieśń dwudziesta czwarta. Zbyt ostre zdjęcie

Przechodząc między słabymi ciałami 

śpiewającymi pod markowymi sandałami 

byłam krukiem, na którego się nie poluje 

Me piekło jednostajne, tupoczące cicho 

Zostałam poucinana, me gałęzie szerokie 

bym się zmieściła, musiałam być ciosana 

Jestem zbyt ostrą fotografią z błędem 

Na tym zdjęciu widzę się jaśniejącą jeszcze 

za mną stada ich głosów, podążają za mną 

na fotografii, na matrycy nieskończonej 

takich drobiazgów nigdy nie znajdziesz 

Diabelsko ostre linie i kształty skarżące 

jęczą oralnie, te szczegółowe opisy techniczne 

w scałkowaniach grzechów perfekcyjne 

One przesiadują na wiecznej ławie oskarżycieli 

która z samych czarnych konturów się składa 

Mówią one o afrykańskich odmianach śmierci 

Treny wyśpiewują, wskazując mnie w gniewie 

One są dla dawnej badb catha strachami na polu 

oblekane najbardziej niegodziwymi materiałami 

budującymi je, dającymi im siłę straszenia potworów 

Chciałabym od nich uciec na dawnych skrzydłach 

lecz jestem w nie wciśnięta, do nich przypięta 

One mnie teraz określają, nazywają powtórnie 

wołają do mnie po moim grzechu, on został 

na zdjęciach w całych seriach miliardy, miliony 

w każdym z nich jestem uchwycona i trupia 

na każdej z nich pozostaje jeden błąd techniczny 

efekt czerwonych moich oczu na każdym zdjęciu 

Krwią zachodzą, a nie łzami litości nad obitymi 

barwi się karminem moja ślepota nabyta, barwi się  

kontury wpisane w badb catha

owłosione kontury z pióropuszami, nie zwilżone łojem żadnym 

jesteśmy w tobie dodatkowo, to takie najnowsze opcje techniczne 

obiektyw panoramiczny, czy widzisz, rozrywamy cię jak akordeon 

dopasujesz się do wszystkich nieznanych nawet nam możliwości 

przysłona jest całkowita, raczej nokturnowe będzie to ujęcie 

na nasz tort urodzinowy z gromnicami, co je zdmuchniemy 

owłosione kontury rysunkowe drażnimy w powiększeniach 

mnożymy się bez ustanku w swej nieskończonej pasji obwiniania 

płynąc w tobie i przez ciebie, rozbłyskując w twej ciemności fleszami 

Pieśń dwudziesta piąta. Pieśń zakamuflowana

Wygrzebuję się z siebie, otrzepując się z lepkich resztek 

Przyjaciółko, całujmy się więc do nienawiści zmuszone 

przerażone sobą nawzajem, raczej chętne do bójki krwawej 

Wspólne zetknięcie jest bardzo bolesne i nienamiętne 

już żadnych rozkosznych ogonów przydługich grzechów 

Niszczymy się podskórnie, drażnimy swe rany 

Zjem ci policzek, kawałek szyi być może pogryzę, żując 

Będę pluć już tym twoim mięsem, co zaczęło pracować 

Ty będziesz mnie ranić błyskami twych głębokich otworów 

Teraz niestety muszę cię zabić, mój pierwszy raz zabijam cię 

Proszę, rozepnij tę koszulę utkaną przez jedwabniki ślepe 

przymknij oczy, jak to robią młodzi chłopcy kradnący jabłka 

niedoświadczeni w śmierci za karę przymrużają oczy z lęku 

Twe usta jak ich, jeszcze pełne antonówek tegorocznych 

Wyj, teraz do mnie wyj, do kata, wykrzyw się jeszcze bardziej 

Zapomnijmy o dawnych pokrewieństwach płci, skóry i żył 

Ja też jestem gotowa na twoje ciosy, tylko poniżej łona zbijanie 

Słyszę już twego brata nadchodzącego, niszczącego okolice 

Czy możesz zasłonić swymi kruczymi rękami jego głos? 

Uroda twa zniknęła, więc sypię zakamuflowanymi gwiazdami 

Zakamuflowanymi gwiazdami prosto w brzuch trafiam, ciskając 

Bez litości dla ciebie, będę się uśmiechać, aż rozgniotę cię pieśnią 

pieśnią zakamuflowaną, będę strzelać słowami w jasne twe loki 

Niemożliwe? To się jeszcze przekonasz, jak wielką moc ma kamuflaż 

Za fasadą ze słów ukryte są wielkie arsenały, potęgi nieodgadnione 

Rozpinaj swą bluzkę i przymykaj oczy z bólu, umieraj ciągle 

Będę cię nienawidzić tak mocno, nawet śmierć nas nie rozłączy 

Tak mi dopomóż piekło, wszyscy potępieni świadkowie ceremonii 

zdjęcia z tej uroczystości będą na końcu, po wszystkim 

gdy będziemy pozować do wspólnych portretów trumiennych  

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń dwudziesta szósta. Set Seta

Zagrzmijcie w trąby odwrócone, zostałem ukoronowany 

Gronostaje łaszą się, kłaniają się zgruchotanymi ciałkami 

Tak się powinno władcy cześć oddawać, skłonami 

Zasłaniając twarze przed mym obliczem Najwyższego 

Chorągwie szykujcie, flagi ze wstęgami, twórzcie pochody 

śpiewając hymny ku fortunie, która mą fikcyjną nałożnicą 

Rogi obfitości wypełnione słowami, udają one owoce 

Grajcie, śpiewajcie piosenki przymuszone siłą i złotem 

siłą i złotem wygięte ich słowa, melodie, modlitwy głośne 

Z pochodzenia jestem Set, z rodu wielkich generałów 

Ojciec spoglądał na moje ślinienie się astmatyczne ze wzgardą 

Od dziecka byłem przygotowany do bycia kimś niezwykłym 

służyłem w wojsku, tam zabijałem, pojedynczo, proszę 

Nauczyłem się manipulować gęstwiną pokrak w kombinezonach 

już wtedy byłem oszustem błogosławionym, wywyższanym 

Set kradł im dusze, sprzedawał taniej, niż kupił na giełdach 

Rysowały się już utopie podpiwniczone jeszcze uczuciami 

lecz z czasem te podziemia wilgotne zostały zasypane pyłem 

Przyszła wojna, jej postać, suknia w najsilniejsze wzory 

Wyciąga się do mnie, prowokuje mnie pod sklepem z alkoholem 

Oszołomiony jej hałasem mianowałem się Głównym Konstruktorem 

Zacząłem wydawać pierwsze rozkazy i niszczyć swych wrogów 

we wnętrzności ich ingerując, implikując im nowe funkcje 

dla nich mój jad wcierany, by być nieuchwytnym w walce, śliskim 

Rozdawany przeze mnie chleb z ziarnami nabojów, z musli 

Wielkie szkoły przyuczające przedszkolaków do walki wręcz 

Ich czarne usta od zjadanego atramentu straszyły się wzajemnie 

Przepływała przeze mnie świadomość władzy, przyszłe królowanie 

Zacząłem zszywać sobie nowe płaszcze, nowe miecze wykuwać 

Zostałem wrysowany do atlasu dzikich zwierząt występujących 

Litość — gangreną zdrowia kolosów i nowych olbrzymów 

Straszyłem grupy płochliwe pochowane w norach przede mną 

Wydawałem rozkazy zabójstw mych przeciwników i przyjaciół 

rozkazy zabójstw w ilościach hurtowych, nie detalicznych 

Uniform skrywał wielkie tajemnice, wygniecione i spocone 

tatuowałem się mapami, których nikt nie potrafił rozczytać 

Przygodne kochanki ginęły przerażone widokiem mych planów 

daty, miejsca na przegubach, ostateczne rozwiązania pod ręką 

Pornograficzne zespolenie i pozycje wykorzystywania śmierci 

nie nazywajmy tego nawet tańcem, to ja prowadzę ją na parkiet 

Przeciwnicy znikali podczas wycieczek szkolnych w lasach 

Set we mnie wzrastał, coraz silniejszy prężył się dniami, nocami 

Zmieniało się moje oblicze na coraz surowsze, kamienne w dotyku 

Taki był ze mnie nowoczesny faraon, wielki złodziej w nocy śniący 

Dokumenty zawierały coraz dłuższe listy do rozstrzelania 

ich podpisywanie, charakter pisma, ciężar ostatniej pieczęci 

Nacisk mej dłoni na papier czerpany ze skóry i włosów z kwiatami 

Armia coraz głodniejsza, bardziej wściekła podbijała dalekie krainy 

Pochody na moją cześć wydłużały się, wzbogacane były w pieśni 

W usta wpływały miody pozyskiwane z uzurpacji pszczelarzy 

Złoto sklejało mi palce i lutowało me dziury w słabych zębach 

Pszenny brzuch pęczniał i coraz bardziej gniewny byłem 

Z wielką zapalczywością paliłem świątynie dawnych bóstw 

Ołtarze ich roztrzaskiwałem, ciąłem w bloki kamienne dla Seta 

Gdzież są one milczące i zamyślone, niech zejdą i toczą spór 

Niech schodzą z krzyżów, niech z komór gazowych się uwalniają 

Niech wybiegają w panice z kolorowych glorii, co je otaczają 

Zostawcie swe hula-hoopy mieniące się tęczami, bijcie się ze mną 

Statuy wasze przerabiałem na swoje pomniki zalewane kwiatami 

kadzidłami różnymi ubłagiwany jestem, jestem tym złotym cielcem 

z fałszywymi wymionami, mleka nie wydadzą ni bogactwa nikomu 

Mój wzrok pada właśnie na ciebie, czy czujesz jego szorstką surowość? 

Padaj na kolana podcięte przeze mnie, wołaj, wołaj do nowego boga 

Set obwieszcza swe imię, które jest już złą nowiną nazywane 

na wszystkich odrzwiach, na wszystkich powypisywane 

Wielkie strategie gniecenia ludzkich ciał wobec innych 

Wybrałem sobie dobrze wroga nazwałem go, dla nich 

Nie potrafiłem i nie chciałem z nikim się dzielić władzą 

Jabłka władzy zachłannie jadłem, nie pozostawiając nic 

Nawet ogryzek nie został z niewidocznym mym zgryzem 

po którym można się zorientować, że jestem ludzki i zły 

Pęczniały me złowrogie usta zapalczywe, cyniczne 

Oni słuchali i gotowali się, by zanieść innym śmierć 

Śmierć przysyłana, jeszcze tego samego dnia ją dostaniesz 

nie musisz się niecierpliwić, na pewno ją dostaniesz od nich 

Otaczałem się wokół dziećmi, można je ścinać bukietami 

z ich ściętych łodyg ambrozja, nektar bez dodatku cukru 

otoczony szczelnie, wyciągałem swe dłonie do nich 

głaskałem po jasnych głowach i karciłem za brak dyscypliny 

pouczałem ich właściwie, opowiadając przypowieści o sile 

Me podium liczyło tysiące pilastrów zawiniętych w sobie 

Tylko ja wygrażający niebu i skarżący je za zbyt jasne noce 

za zbyt trzeźwe poranki po bitwach 

Nad małymi, skarłowaciałymi pochodami widnieję rozciągnięty 

Ochraniała mnie gwardia milczących, mroźnych morszczuków 

która często się zjadała wzajemnie, zachowując dynamikę nocy 

Wielokrotnie próbowano mnie zabić eksplozjami komet 

Pewna trajektoria meteorytu zawarła się we mnie, zahaczając 

Przejeżdżałem swym wozem, gdy wpadliśmy w zasadzkę 

Widziałem twarz młodego chłopca celującego, zdenerwowanego 

ledwo utrzymywał karabin, rozdawany za darmo na pochodach 

Strzelił mi w twarz zupełnie amatorsko, celując za 10 punktów 

Rozerwało się me oblicze niepoświęcone, krwawe relikwie 

Żołnierze zastrzelili go szybko, próbowali ratować wodza 

tamować mą krew, która uwolniona z użylnienia kipiała 

Umierałem może pięć minut, skuwany mój wizerunek 

tłuczony mój pomnik, moja statua 700-metrowa zniszczona 

tak można zabić boga ze złotą twarzą Seta na polnej drodze 

Ukryłem tętniące ranami oblicze w tkaninach, dłoniach 

Odchodziłem od swojego ciała jakoś tak daleko, niespokojnie 

Usłyszałem ryk, przyrost wielki mej drobnej figurki 

Lustrzane drzwi do piekła zwabiły mnie swym odbiciem 

Czerwone dywany witały Seta, w tle słyszałem ich głosy 

kłaniające się nisko, uznające mą zwierzchność nad nimi  

Jednak gdy bramy się zamknęły, zrozumiałem ich odwrócenie 

łowiły mnie z dna i pożerały moje resztki, śpiewając hucznie  

Pieśń dwudziesta siódma. Nowy Pochód

Wydłubano mnie z wielkich pomników, z głuchych muszli 

Zrośnięty z ich masami zostałem ostrym nożem wyłuskany 

Ogołocenie wielkie, obdarcie boleśniejsze i ciężarne 

wokół mnie zaczął się nowy pochód potępienia 

z daleka usłyszałem te odgłosy, zobaczyłem je w sobie 

jak przenikają mnie warstwami, jak gnieżdżą się w mym zbiciu 

Na miliony części zostałem podzielony, każda intensywna 

Byłem niesiony w Ich kwiatach, w Ich ustach me kawałki 

na butach przylepiony, pod paznokciami Ich, we włosach 

Rozszarpanie zwiększyło się bardzo, zostałem rozdany na talerze 

słowa i dźwięki, obrazy w pochodzie płynącym przez me żyły 

w ciągłym, nigdy nie męczącym się sznurze silnym, zwartym 

Uszyte mieli ze mnie swe falbany świadczące o ich potępieniach 

Ze mnie mieli szyte flagi, proporce młodzieżowe dygoczące z lęku 

Krzyczą do mnie, śpiewają ochryple ze złości, chcą mnie zabić 

jak mnie spotkają w jakimś sklepie z nabiałem, to wepchną mnie 

wepchną mnie do tysiąca jogurtów z trującym wsadem z jeżyn 

Może ci się trafi spróbować mnie, może trafisz akurat na mnie 

Wpychają mnie do najbardziej bolesnych zakamarków, w dziury 

Wciskają mnie do kretowisk ślepych, które skrywają w sobie coś 

Potwory te nie mają żadnych portretów ni wizerunków, ni imion 

nie pojawili się jeszcze fundatorzy zamawiający takie portrety 

raczej nikt obrazów ich nie uczyni, z lęku przed takimi paletami 

Teraz śpiewam jako kawałek najsłabszy, zdolny do pogłosu 

Lękam się wszędzie, gdziekolwiek mnie niosą One — łapczywe 

Moje Greatest hits ciągle na listach przebojów w bibliotekach 

Me portrety w piwnicach czekają jeszcze na ponowne odkrycie 

Nieskończona możliwość dzielenia jednego, w gorączce mojej 

Pochody pełne gimnastyki artystycznej, rozciągania mnie 

Jestem chrząstką łączącą ich kości strzaskane i skarłowaciałe 

Wykonywany pochód przez zawodowe wizerunki chybotliwe 

Na podobieństwo moje, na obraz mój czynione morszczuki 

w zalewach octowych zawijane, wokół mnie owinięte  

usłyszany fragment pieśni z pochodu na cześć seta

gdzie się skrywasz przed kwiatami z krepiny, o królu wojny 

w jakiej gęstwinie map zjełczałych, zaginiony wśród nas kompan 

każdy z nas ma dla ciebie laurkę z dedykacją osobistą i wierszem 

chcemy cię teraz wydrapywać, pozyskiwać z rudy miedzi twoje imię 

formy do odlewania wydrążone tak głęboko, że nic ich nie wypełni 

set wyciąga swe gardło na wierzch z bólu przemówienia wydrążonego 

które kieruje, jako zawsze ostatnie słowa, do oprawców w łuskach 

oj, czarne i głębokie są paszcze morszczuków, które chwytają cię 

bawią się w wojnę, taką udawaną, tanią w ciągłym utrzymywaniu jej 

i udają w tej wojnie, że jesteś królem setem, który ciągle ginie na końcu 

Pieśń dwudziesta ósma. Antypieta

Bruna śpiewa

Wycieram tobą się, podcieram się tobą poprzecznie 

Swą strzaskaną głowę na mych kolanach ułóż 

Resztę o tobie będę musiała sobie wyobrazić 

to tylko półtusza, półdusza, ćwierć wygięta leży 

Leżysz, o mój adoptowany wrogu, w mym zgnieceniu 

w poprzek ułożony, wijący się, cały w lęku skąpany 

Na kamiennej twarzy rysuje się wielka wzgarda 

Nienawidzę twego umierania i tego, że inni umierają 

umierają za ciebie, za twoje imię, wyznawcy władzy 

przelewając cudzą krew, dają ci ofiary na ołtarzach 

na stołach potępionych i prowizorycznie stawianych 

Leżysz mi na kolanach, konając i bluźniąc wyraźnie 

Połamane kości wrzucone na mą suknię potarganą 

mogę z nich teraz wróżyć, układają się w rebus 

Król wojny na moim łonie wygnieciony spoczywa 

Wychudzone, sine dłonie wbijam, zaciskam 

byś trzeszczał i chrzęścił, i odsuwał wzrok z bólu 

w mym cmentarnym łonie poprzecznie ułożony 

Wyrywasz się, bo nie chcesz tej kary ode mnie 

To taki prezent dla mnie, że mogę teraz patrzeć 

choć me oblicze skrzywione wepchnięciami 

Oświetleni cieniem takim, nic go nie może dać 

układamy się w kompozycje razem wygięci 

gwałceni przez wzajemną bliskość i oddalenie 

Długie włosy Bruny włażą ci do ust ślepych 

ich falowanie powoduje twą sprofanowaną śmierć 

żaden konserwator nie uratuje naszej antypiety 

nie ma takich środków chemicznych 

przerywających 

proces wzajemnego niszczenia dwóch figur 

do jednej pieśni zmuszonych, wepchniętych niedbale 

w siebie  

Pieśń dwudziesta dziewiąta. Fenrir schowany śpiewa

Czy mogę się dołączyć do tej grupy rzeźbionej? 

Będę w tle, jako cherubin nadmiernie owłosiony 

Wzbogacę ten układ nierytmiczny ślinotokiem mym 

Zawsze ten dodatkowy aspekt i tajemnicę zawrę 

byście tym bardziej byli zagubieni w szelestach 

Wysiewam wam nowe słowa, które będą suszone 

przechowywane na piecach kaflowych z boku 

Pełznę do ciebie jako Fenrir wzywany przez siebie 

Schowane jest wszystko we mnie, pod plandekami 

pozwiązywane, nigdy przedtem nierozłożone 

Podzespoły przewożone, niepołączone w całość 

tajnie przechowywane, nocami przenoszone w dal 

Choć nigdy nie byłem autorem śmiercionośnym 

w głowie torturowałem stada tłuściochów pączowych 

często przymykałem oczy, bym zaspy trupie widział 

Zbierałem do mojej duszy wszelkie niegodziwości 

Oto ja, nowy misjonarz, nowy Fenrir zmartwstańczy 

unicestwię cię językiem, przykrościami nadziewanymi 

unieszczęśliwię cię sobą słownie sto tysięcy razy 

Fenrir mieszka w wynajmowanym wiecznie pokoju 

jego głównym zadaniem jest niszczenie dookoła 

Pulchne, różowe twarze niszczone są przeze mnie 

Autor scenariuszów tragicznych objawiony wam 

z misternie planowaną intrygą zaskakującą zawsze 

To ja dobieram odpowiednie role plączące aktorów 

Plączę ich kwestie narzucone tak, że się łamią 

wpadają w depresje harmoniczne, leczą się mną 

wpycham w nich mój jad w kształcie drogowskazów 

po to, by na wieki zaginęli w odstępach leśnych 

przywiązani przez siebie do drzew przy drogach  

Jako drugie dziecko chłodnych rodziców tliłem się 

Od początku, od kiedy pamiętam jedyne uczucie 

nienawiść do wszystkiego dobrego 

Cynicznie wykorzystywałem osoby bliskoznaczne 

szybko zostałem z domu wyrzucony bezpowrotnie 

Pracując w teatrze jako sztukmistrz reperujący 

dorabiałem nowe elementy ze starych scenografii 

manipulowałem ich starymi znaczeniami w nowych 

w nowych premierach występowały historie dawne 

Bardzo skomplikowaną i wyrafinowaną grę tworzyłem 

Stół, na którym zapija się bohater, przerabiałem na kołyski 

szubienicę zamieniałem na krzyże, a je na deski wychodka 

Nikt mnie nie lubił, ale byłem bardzo oszczędny w pracy 

potrafiłem detali używać setki razy, modulując, klejąc 

Pozwalałem sobie z czasem na manipulacje aktorami 

Przynosiłem im fałszywe informacje na patenach 

oni wsysali je nieświadomie ode mnie, padali ofiarami 

Ofiary nowego scenariusza, co ma ciemny grzbiet 

W głównych rolach u mnie grały niegodziwości 

Niektórzy wpadali w alkoholizm, inni się rozwodzili 

aktorka odeszła na leczenie psychiatryczne na zawsze 

Wtedy poznałem dziewczynę, posiąść ją chciałem siłą 

Ona bała się mojego oblicza pełnego złości malowanej 

uciekała ode mnie pełna histerii, nerwowości jakiejś 

Nauczyłem się ją tak nienawidzić, jak nikogo wcześniej 

myśląc o niej, spijałem leki uodporniające mnie na nią 

gdy cały sczerniałem z gniewu w sobie, byłem gotów 

Ona była śmiertelnie zakochana w jakimś jasnookim 

Uknułem misternie tę historię tak, że ona nie wiedziała 

Przez listy, przez przypadkowe rozmowy i oszczerstwa 

powoli, konsekwentnie, przez dwa lata mych strategii 

doprowadziłem ją do samobójstwa w zapomnieniu 

Ma księżniczka nawet nie wiedziała, jaką rolę zagrała 

na pewno by dostała masę głównych nagród za grę 

Złoto za rolę pierwszoplanową u takiego reżysera jak ja 

Drugoplanową rolę teraz miał zagrać mój brat rodzony 

który zawsze był do mnie porównywany jako lepszy 

Pewien czas mieszkał u mnie, miał kryzys z żoną 

Przez tygodnie szczepiłem go nienawiścią i gniewem 

ostatecznie zrezygnował z pracy, zaczął pić dużo 

Widziałem, jak leżał zarzygany pod moimi drzwiami 

prosił mnie o radę i wskazówki, o didaskalia 

Starałem się jak mogłem operować go amatorsko 

Zgodnie z przewidywaniami, planami, zabił żonę 

w szale, w zazdrości wpadł do domu i udusił ją 

tak jak mu to wcześniej ktoś szeptał do ucha, ktoś 

Oskarżony o zabójstwo został skazany na 15 lat 

Jego więc odłożyłem do mych zapasów na zimę 

gdy wyszedł, nie zapomniałem o nim, zapił się 

Tak mój byt niewidoczny, acz nadrzędny trwał 

Doczekałem późnej, samotnej, dobrej starości 

Na półkach mej biblioteki stały scenariusze 

zwijały się ich strony z bólu, do brzuchów zwijane 

Imionami je nazywałem, rozpoznając w nocy 

Czytałem te albumy ze zdjęciami, podziwiając się 

Fenrir skryty, Fenrir szary, już nie zapomnisz mnie 

Do końca zachowałem wielką trzeźwość umysłu 

Niewłaściwe narządy w niewłaściwych funkcjach 

w trakcie operacji woreczka żółciowego, burego 

niewłaściwe detale w nieodpowiednich miejscach 

spowodowały całkowitą katastrofę w mym ciele 

Mój uśpiony oddech się wytrącił, zbudziłem się inaczej 

Czułem jakieś zagęszczenie spersonifikowane i wielkie 

dałem się wszyć w smycz Jego, ciągnął mnie teraz 

za te nici, których kiedyś używałem, niewidzialne ciągnął 

zaciągał mnie z tego przydługiego spaceru do domu 

Fenrir haftowany w detalach bolesnych zaczął się pruć 

coraz boleśniej pozbywany swej ukrytej, bogatej sierści 

Mój nowy właściciel wołał już do mnie w gniewie 

Do nogi, głupi psie, gdzieś ty się podziewał, Fenrirze?  

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń trzydziesta. Waruj nam zawsze i wszędzie

Schowany, wkopany do najmniejszej skrytki 

do budy powleczonej mą wściekłą śliną i włosiem 

zaprawa cementowa z tak trwałych składników 

Znalazł się właściciel, woła mnie po imieniu 

Zawszony i zbity leżę, liżąc otwartość mą teraz 

a mój język tylko drażni szorstkością najboleśniej 

Oglądają mnie w klatce haftowanej ze smyczy 

a nad nią napisane w czterech językach me imię 

„Potwór Fenrir⁸, któremu się wydawało, że jest wielki, 

że pisze oryginały, niszcząc swych tanich aktorów 

A to wszystko były tylko adaptacje starego piekła 

już wszyscy tak dobrze je znają, oglądali tysiąc razy 

teraz to wszystko się nie liczy, a już haftować nim można 

jego dusza włóknista jest i ciągnąć można nici z niego 

możemy z jego sierści bolerka tkać, rękawice śniegowe 

Kłębek w nim ściśnięty, więc wyrywajmy mu jego nici 

tnijmy na długości włóczki do zawieszania nisko 

bombek, cacek szklanych w kształtach nieznanych 

Łańcuchami go złotymi obwiążemy, niech błyszczy 

niech nam robi nastrój, niech będzie nastrojowo” 

To wszystko w mym imieniu zapisane na wieki 

z regularnością przychodzi sam właściciel, zbija mnie 

bym nie zajmował swoim bytem zbyt dużo miejsca 

Tutaj jest mieszkań przygotowanych jeszcze wiele 

Będę coraz mniejszy, gęstszy, coraz bardziej unerwiony 

niepodobny do żadnego człowieka ani zwierzęcia 

Śmieją się teraz ze mnie, wskazują palcami mą dzikość 

Oto cyrkowa atrakcja pod namiotem nieprześwitującym 

Chodźcie, oglądajcie me potępienie, chodźcie i oglądajcie 

Przez kraty tych słów wystawiam swój pysk gotowy was gryźć 

Przez gęstą siatkę zdań się nie uwolnię, aby was pożerać 

Ostatnie zdanie musi ostrzegać tabliczką przyczepioną do pieśni 

na wszelki wypadek tabliczka, gdybyście ręce wyciągali do mnie 

jest na niej nakreślone, że jestem zły Fenrir warujący w piekle 

Pieśń trzydziesta pierwsza. Pejzaż wewnętrzny

Z głębokości swojej wołam do siebie, ni nawet echa 

bruna trwająca w sobie sama oducza się już śpiewać 

Już nigdy nie będę śpiewać, już nigdy nie będę mówić 

już nigdy nie będę śpiewać, już nigdy nie będę mówić 

Moje pejzaże wewnętrzne mnożą się niezwykle regularnie 

niszcząc drobne odrosty, narośla tęskne i miękkie 

Kształty zdają się wykrzywiać, układać w drastyczne chichoty 

Żadna farba w paletach, żaden pędzel ni szmata, bez podłoża 

Maluj się, maluj, bazaltowy wielkoludzie, idą po ciebie 

maluj się w ostatnich pejzażach wewnętrznych, bo za chwilę 

za chwilę nie będziesz mógł już nic mówić, z bólu układać 

Twój język się zmiesza bardzo, język się zmiesza ze wstydu 

Ostatnie to płótna, ostatnie obrazy malowane przed śmiercią 

gdy drzwi się domkną, ścisną się one wokół ciebie na zawsze 

zawiną się wokół, kneblując twe ujścia bramami piekielnymi 

porosty będą się już tylko tobą odżywiać i gnuśnieć z bólu 

będą tęsknić za niemożliwościami, za niespełnieniami słonymi 

Dawne figury płyną teraz w koktajlach nieprzebranych 

nie mieszają się ze sobą tak, że wyczujesz poszczególne smaki 

Masy lodowcowe niosą ze sobą wielkie ilości śmieci i błota 

Widzę jeszcze, rozpoznaję cyprysy szeleszczące, ścięte w sokach 

Ulice nazwane imionami mych smukłych ofiar skręcają bardziej 

Wielkie, puste ruiny zaglądają we mnie ciekawie, szukając nicości 

lecz we mnie tylko przepełnienia zakończone moimi porządkami 

Żywot tych materii portretowanych przedłużony przeze mnie 

gniją one bez światła, bez wyciągnięcia się i drżenia na wietrze 

gniją we mnie, nie znajdując pokoju, karłowacieją, burzą się pianą 

Schody w głębiny zapraszają, wiją się, kruszeją pod stopami 

W przymkniętych okiennicach pląsa lęk tłusty, wygląda z okna 

oglądając mój pejzaż wewnętrzny, wykrzywia mocniej panoramę 

Liguryjskie czerwone drogi powinny przecież prowadzić do celu 

Wiodą mnie jednak na punkt obserwacyjny, na Punta Corvo 

Czerwienie zagubione w błędzie uciekają po bokach 

sklepieniami się one zamykają wiecznymi, zasłaniając nieba 

zasłaniając nieba nienamalowane w mym pejzażu wewnętrznym  

Pieśń trzydziesta druga. Punta Corvo

Sztuczne kwiaty czarnym plastikiem pachnące 

schowam się w nich jako bruna i tam będę spijać 

z ich rozżarzonych pręcików szafran krokusowy 

Stąd będę obserwować panoramiczne niszczenie 

Wyrzucają tu mnie padlinożerne, przyglądając się 

Biegnę wciąż do tyłu, do tyłu uciekając przed nimi 

tam gdzie są czarne wybrzeża i plaże rozszarpane 

Dawne ujście rzeki Magry do morza jest wyschnięte 

Punta Corvo nad przepaściami, ostatni kawałek ziemi 

we wspomnieniu jej pylistości próbuję się zakopać 

usypać sobie jakąkolwiek mogiłę, byle jak przykryć 

Wleczona na pogubionych szczeblach kości swoich 

wznoszę swój wzrok z wysiłkiem nieludzkim 

Widzę z daleka miejsce dawnego połączenia wodnego 

Koryto rzeki szerokiej wkopane odwrotnie 

brzegi zakleszczone dawnymi okowami kalcytu 

antykaniony imponujące na tle ciągłego zachodzenia 

Zwapnione, zwątpione skały gną się w kierunkach oddolnych 

Są prehistoryczne dowody na to, że kiedyś tutaj były granice 

Wielkie katastrofy geologiczne oddzieliły tamami ujścia 

Rzeka tłusta, kiedyś czerpiąca z morza, miała tu swoją deltę 

te małe i większe dopływy miały swe imiona pradawne 

Magra zawróciła swój kierunek, rodząc ziarno bolesne 

od środka zatamowana, utracona z woli, w gniewie 

kanał wyschnięty, w nim tylko szkielety udawały dawny nurt 

Jakże to dawne czasy, w których jej dal rozpływała się w toni 

Głębokie koryto wskazuje na dawne, odrzucone zależności 

Pozostały jednak ślady w dawnych połączeniach wodnych 

Teraz sztuczna substancja płynie, lustrami odbija kanciastymi 

najtragiczniejsze szczątki po historiach rozsypane pod stoły 

Zasłaniam swe oblicza z przerażenia tymi powidokami 

Bagna wyrzucające z siebie nieprzetłumaczalne odchody 

Nie da się o nich powiedzieć w żadnych językach poplątanych 

Nie ma już tłumaczy, żeby tę starożytność zaklętą pojąć 

Widzę w ostrości wielkiej wyciągające się plaże w dole 

rozgrzane nienawiścią do oświetlenia nawet sztucznego 

Szukają ofiar, zazwyczaj spadają one spychane z Punta Corvo 

spadają one jak kwiaty wiecznie nieżywe i trwające 

na dywany spadają, pod stepujące, pod jaskrawe stopy 

tych, którym się udało zbudowanie tamy wiecznej 

Odwrócone imiona strumieni, kiedyś wpływających 

Dziś kanałami gnilnymi się zwą i ciągle się rozkopują 

kosztem nadających się do tego dostatecznie twardych narzędzi 

i w wiecznym, przekornym udawaniu swych głębin wabią 

A tam jest tylko parę minimetrów płynu, a reszta to szlam 

stoi, nic nie wytrąca jego chemii zawiązanej w sobie 

Pływają w nich nieżywe istoty zatkane wiecznym tłuszczem 

z przerażeniem obserwujące te dziwne pojemniki od środka 

Wiem, że zostanę zrzucona zaraz pod ich stopy z tej skały 

Będę leżeć na plaży wyłamana, gnieciona przez ich paradę 

Będę leżeć na ich betonach, malowanych emulsją światłoczułą 

Misterne to kłamstwo spowodowane odległością, że to nie plaża 

w której zanurzasz swój ciężar, w miękkości jej odpoczywasz 

To wszystko malarstwo iluzjonistyczne, wrażenie perspektywy 

Te odległości też są niewielkie, wszystko ściśnięte w sobie 

gnieżdżące i włażące na siebie, i rozpychane ostrymi łokciami 

Jak to wszystko może się mieścić w tak małym punkcie? 

Jego granice nierozszerzalne, tkane z włóczki ciernistej 

Jeszcze wokół tych skorup wydrążonych boleścią i śmiercią 

podąża wieczna procesja, pochód z wieloma uczestnikami 

dawnymi głowami roztrzaskują się o nisko założone stropy 

Rysują kontury, ściągając swym wzrokiem wszystko w pobliżu 

wszystkie resztki wyobrażające sobie zbyt wiele 

Rozciągane na krosnach niewyobrażalnych barwią sobą tkaninę 

Spadam na kawałek mej twarzy, na beton, słyszę już ich tupoty 

gęste, zbite w jednorodny pokaz siły, militarnych możliwości 

w milionach egzemplarzy powielane, odbijane boleśnie 

W kalcytowych zębach kruszą śmietanową porcelanę 

z dawnej rodzinnej zastawy wytłukiwanej regularnie 

Pieśń trzydziesta trzecia. Procesja

Widzisz, jak z dala posuwa się owe wygniecenie jednolite? 

Robótki ręczne, szatańskie puszczanie oczek w szlakach 

120 wzorów, by dekorować w procesji sztandary poprzerabiane 

po nocach niszczone, w zakładach sztandarów liturgicznych 

Nici drogocenne wywlekane, w nowe znaczenia je zaprzątające 

Kradzione poduszki, obrazy przemalowywane na inną modłę 

Guma spalona z opon zdartych bardziej pod naszymi stopami 

Już trzymają wstęgi czarne od proporców wklejone na siłę 

Oto występ, oto pokaz największych zbiorów kolekcji prywatnej 

oświetlanej spontanicznie żyrandolami z kryształowymi łezkami 

Rzeka Magra znowu wypełnia swój sztuczny, betonowy brzeg 

Polarna malina na ustach śpiewaczek zgnieciona w mękach 

Na dawnych strunach głosowych grają już inni, dostosowując się 

Otwarte na roścież złamania kurtynami się kłaniają przed Wijem 

Trzaskają nieznanymi instrumentami, ni z dźwięków, ni z nazwy 

Trzymają proporce połamane, sklejane klejami kostnymi 

Niosą sztandary prześmiewcze na wymiętych kręgosłupach 

Tańczą, wykrzywiając swe dusze kolorowe, ludowe, osty 

Zakreśla procesja kręgi siedmiokrotnie, zawracając szybko 

Należy przecież uzewnętrzniać uwielbienie dla Albinosa 

zapewne jest on bardziej pociągający w grubych szatach 

Oni są z obrazów pociętych, ze słów, ze zdań ściegiem skręcanych. 

jeszcze bardziej skołtunione, pełne warkocze wiszą, brzemienne 

Nie chciałbyś ich wziąć w ręce, oceniając ciężar zaraz po śmierci 

one z Jego skórą się łączą, zwinięte w sobie cierpienie noszą 

Związane są z nim jak gumką do włosów, on ich splot utrzymuje 

W klatkach niesione potwory mogą swe dusze pokazywać w procesji 

rozciągane przez te, którym zawdzięczają pokusy nieodparte 

Wyciągają je teraz jak szarfy czarne w szeregach, szturchając się 

każdy chce je przez chwilę ponieść i pochwalić się zdobyczą tłustą 

którą można dopasować, uświetniając adorację mistrza ceremonii  

To jest ta część procesji, która skręciła w niewłaściwym kierunku 

samozwańczo ogłosiła swe centralne uroczystości wokół siebie 

Ludowe karykatury wyciągały się w przekłamaniach liturgicznych 

Szli pielgrzymujący pod przewodnictwem samego grotowłaza 

a uczniowie jego, podczas procesji wykonywali śpiewy orientalne 

deklamowali, wygłaszali biblijno-dogmatyczne kwestie, dialogi 

Można na nich wiecznie pasożytować, czynić ich sobie poddanymi 

Przebierani za aniołów czy świętych, nieśli insygnia królewskie 

formowali żywe obrazy z historii potępień, zniszczenia, łamania 

Udział w procesji, pełnienie określonej funkcji było powodem bitwy 

posiadające imiona grzeszne, walczyły ze sobą zaciekle 

Do procesji włączyło się wojsko, ono zawsze wieńczy uroczystość 

Wypluta hostia znów stała się waflem o smaku rybnym 

Baldachim tkany z włosia arystokratek i urodzonych szlachetnie 

wyrywany im siłą, gwałtem zdobywany od tych bóstw wyniosłych 

niesiony w szaleńczym tańcu przez sześciu pojawiających się 

To wszystko miało monstrancję w czekoladzie rozpuścić 

ciągle deformować jej ślady, kształty, dawną pamięć 

Te niewypały miały straszyć wybuchami pirotechnicznymi 

litanie, aklamacje, psalmy, hymny, antyfony, responsoria niszcząc 

tępiąc wszelkie ślady po morskich i podwodnych wędrówkach 

Bojówki faszystowskie zadbają o wszelki szczegół obchodów 

obiją wszystkich, że jęcząc, będą chórami zastanymi w tłumie 

Ze mną leżą inne kwiaty wysuszone pod ich stopami szerokimi 

Nie znam ich, lecz wydają się przypominać mój układ dawnych żył 

Czarną gerberą jestem teraz, zmiażdżoną przez maskarady 

Procesja ich jedyną rozrywką w małym, przyciasnym miasteczku 

gdzie miliardy gwiazd giną razem z kwiatami rzucanymi im 

przez tych, co zwiędniętymi łodygami ciągną ciężary własne 

Mielone kwiaty tysiąckrotnie, by zniknął zapach kadzidła świętego 

którym kiedyś były napełniane, którym pachniały, kusząc piekło  

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Pieśń trzydziesta czwarta. Wij

Przed tak strasznym sakramentem padajcie wszyscy wraz 

Wije się ten najdłuższy, ściągając do siebie wszelkie prucia 

Wszelkie zło mu się przynależy w medalach właściwie 

osnową to jego trzonu, ciągle snującego się wokół swej osi 

Straszliwe to jedwabniki snują jego zapętlenia wygodne 

Ciągle się nimi obwija, by swą dawną tuszę odzyskać 

Ściąga ze świata włóczki wielobarwne, posiadające grubość 

siniacząc nasze tyłki, krwotokami nadziewając pożegnania 

Ma w posiadaniu wielkie skarby i konta multiplikujące się 

Gardząc wszystkimi, wychodzi z torebką, w której ma złoto 

w kieszonkach najdrobniejszych kradzieże dawne 

Wije się, wije, ściągając swe fałdy po dawnym duchu 

Teraz zbiera i zmiata wszystko skrywane i grzebie w tym 

z zegarmistrzowską precyzją wydłubuje z nich, chrupie 

Jego pusta twarz odbija tylko najstraszniejsze wizerunki 

jest wśród nich cała galeria postaci, gestów do przymierzenia 

Wielkie wypukłe lustro wkuwane w niego, błyszczy innymi 

Wielkie cielsko jaka futrzanego z soplami po bokach nadciąga 

Z daleka ściąga najstraszniejsze filmy wideo, oparte na faktach 

Chce każde sekundy rozciągać w nieskończoność skończoność 

Wygrzebany wędruje ciągle przez świat, posyłając mrówki 

Zmielony chochoł nadciąga burzami, krzykami w wyładowaniach 

Diagonale go zapowiadają w swych złamaniach i zatraceniach 

kierunki błędnie wyznaczone po to, by wpaść w doły 

Słyszysz, jak szoruje swymi stopami, płaty skóry opadają 

Wielość jego naskórków niezmierzona, w głąb tylko szelesty 

Pozostawia po sobie zawsze te same ślady pachnące utwardzaczem 

Zbija zeszpecone, dawne piękności, twarze podrzucone mu pod 

Jego rozpacz skryta pod głębokimi szatami, szatanami narzuconymi 

Pewnie najlepsi krawcy zszywają mu te silikonowe odlewy cierpienia 

w jedne masywne, kinetyczne stroiki, brzęczące wokół jak kastaniety 

Co za zręczność ciągłego przeskakiwania wobec regularnej krytyki 

to chyba jednak są ruchy w tańce zakluczone, a choreografia tajemna 

Bogactwo niezliczone obciąża jego tren ciągle gubiący się, zjadający się 

W koszykach z supermarketów mu przywożą nowe ciężary z karmelu 

ciągle w nowe formy roztapiane na podwieczorek dla kolegów 

na posiedzenia rady zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością 

gdzie rozsiada się w fotelach zestawionych z ławek kościelnych 

Drzwi dwuskrzydłowe trzeba poszerzać dla niego na trzy skrzydła 

Asystentka jego, wielka nierządnica — ma napisane na wizytówce 

Wszystkie narzędzia biurowe drżą, zwiastując nadchodzenie 

dusze skulone jeszcze bardziej odwracają się od niego 

szepcząc zapomniane paciorki, na które za późno w środku nocy gęstej 

Omota wszystko swą architekturą z najtańszej blachy falistej 

skręcane rdzewiejącymi śrubami deformującymi do oporu 

Witaj nam, wielce nieurodzajny, skradający się powłóczyście 

w najgłębszych jaskiniach zdobywałeś swe liczne blizny 

lecz wśród brudu i futer zdzieranych masz tylko tanie drobiazgi 

Oto śnieżne rękawiczki na przydługie palce, uszyte na zamówienie 

Śnieżne uśmiechy, które jak guziki trzymają tłuste warstwy ze sobą 

zwijają się ciągle, utrudniając jego chód, czyniąc go strojnym 

Któż odpowiednio przywita takiego niespodziewanego gościa? 

Bajaderowy jego bałagan, zalewany wielokrotnie Cointreau 

w końcu jest on wybitnym specjalistą od organizacji tego typu eventów 

W scenografiach piekielnych cateringi z jego łojów odzyskiwanych 

w formie koreczków podawane, szczelnie się można nimi zatykać na zawsze 

Niewierni słudzy w gnilnych wieńcach, zabierający sobie jego skrawki 

łamią się nimi jak opłatkami, z jego skór wężowych, sezonowych 

wkładają je potem do wisiorków i niosą jak medaliki bluźniercze 

Przed tak strasznym sakramentem padajcie wszyscy wraz 

marszcząc swe twarze w loki na podobieństwo do splątanego sobą 

splątanego swymi niezwykle skomplikowanymi fryzurami 

kształty wieży Babel, murów dzielących, krat więziennych układanych 

Solidne są te sztuczne włosia, bardziej wytrzymałe niż naturalne 

Przesuwając się prawie majestatyczne, drąży za sobą koryto rzeki 

w której morskie tętniło życie, które zmarło wskutek oszustwa 

i wycieku ropy skrytej pod jego powiekami przydługimi 

On spowodował katastrofy tankowców, dryfujących kiedyś 

żeglowały po morzu jako możliwe li tylko ładownie nieoclone 

Z ich czarnych dziur wylały się nieczystości na odcięte tereny 

po których Wij przechadza się jak w dawnym raju, podziwiając się 

ciągle od nowa podziwiając swój wlokący się czarny masyw górski 

Spod T-shirtu wychodzi mu kark owłosiony krecim futrem 

woskowanym wielokrotnie, wielostronnie  

Pieśń trzydziesta piąta. Pieśń Wija

chóralnie ludzkim głosem

Padnijcie na kolana, pozdrówcie z piekła Pana, w pląsach 

Z tłustą falą me ćwierkanie zalewa wasze gardła pąsowe 

Czyż ktoś jest większy z was ode mnie, niech teraz wystąpi 

Wszystkie dusze wasze nie potrafią pełzać tak jak ja, uroczo 

Pan wielkiego majestatu, król nad króle wasze, nad królowe 

Na wszystkich scenach świata mam przystawione mikrofony 

wzburzając tłumy do pieśni wojennych oraz ekstatycznych 

Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy spragnieni mych gron jesteście 

ja was przyjmę i dam wam władzę na ziemi, nad latyfundiami 

nie wymagając od was żadnych męczeńskich gimnastyk, rozdaję 

Chcę zarobaczyć te wasze mleczne spojrzenie, różowe policzki 

zanim poznacie mą wijącą się naturę, opisującą się na sobie 

Pulchne cherubiny ludzkie, zniszczę te nóżki przebierane 

W czerniach, szarościach lub tęczach barwnych, przyjdę do was 

Znam ja te wszystkie wyrażenia nagradzające i usypiające 

aż raz niespodziewanie zdarzy się wam śmierć jak deszczowa pora 

Posypani proszkiem do pieczenia wzrośniecie wysoko, potem w dół 

strzepnę te wasze sztucznie wyciągnięcia, och, zakalcami będziecie 

Podziwiajcie, jakże wielką nienawiścią was darzę w systemie ratalnym 

Ja także, jak bóg, rozlewam się, żerując na waszym rozgnieceniu 

Na waszych zemdlałych, zaśluzionych pyskach karpiowych składam całusy 

szukające powietrza, łapcie rytmicznie śmierć w swe oskrzela płaskie 

Pan wielkiego majestatu głosi dziś całemu światu śmierć 

W mych ustach wieczna wzgarda, a w środku lepiej się nie pytać 

Lepiej o to nie pytać mych ministrantów i padlinożernych dostojników 

Oni nawet nie podejrzewają, z jakich głębokości nigdy nie zawołam 

tylko antypsalmy wyśpiewuję, bawiąc się ich odwracaniem 

Widocznie jestem nowym typem psalmisty, Dawida charczącego 

wzbudzając w sobie Saula gniewnego, niszczącego instrumenty 

Śpiewam po to, by niweczyć śpiewanie, to taka błyskotliwa gra z poezją 

Któż za to mi wręczy nagrody doroczne z okazji dożynek wojennych? 

Któż mi wypisze dyplomy uznania dla mych innowacyjnych rozwiązań? 

Cóż mi dacie na pamiątkę waszej śmierci, wazony kryształowe 

bombonierki zapakowane w wasze nekrologi ze wstęgami 

wieczny odpoczynek racz mu dać, czarny Panie, będziecie śpiewać? 

Sami wbiegacie w me pachy kudłate, uciekając od Niego 

Poczęstuję się waszymi bombonierkami, zjadając wszystko 

i was 

Oto królestwo uczynione na znak rozliczenia administracyjnego 

Jaskinia Sezama, gdzie tysiące rozbójników ciągle się tutaj chroni 

Głazy-płazy pilnują wejścia do tego pałacu, tylko ja znam hasło 

Na hasło te uchylają się szczeliny i można skraść coś z ziemi znów 

porywać was do worków jutowych, przewozić nocami zaklętymi 

Przed oblicze przychodzicie sami, szepcąc w lęku swe imiona dawne 

nadawał wam inny te imiona, emanuele męskie, nutelle żeńskie 

Ja was wytapiam, na me płaszcze, na jesionki w słodkich odcieniach 

potem przejdę się w nich po centrach handlowych, powodując zazdrość 

Po centrach świata przechadzam się, dzieląc was 

jaśnie oświecony, faszystowski gla-mór 

prawie morelowy  

Pieśń trzydziesta szósta. Piesń Wija do bruny

solo

A któż tu leży pod naszymi stopami? Tak, tak, już cię rozpoznaję 

Czyż to nie jest brudna bruna i cóż, me dziecię, powiesz mi teraz? 

Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie bardzo nie żałuję? 

Klęknij, szepcz, szepcz mi, coś złego uczyniła, o niebiańska córko? 

Przybliż się do mnie, niechże cię zobaczę, niech cię trochę poznam 

Wezmę cię na ręce i rozgrzebię od środka, zobaczymy, cóż jest 

Odkryjmy jeszcze, cóż za pozostałości masz w swym gardle 

w śladach twych dawnych oczu rozczytuję pokrewieństwa inne 

skryły się one za bruną, za tym kawałkiem rozpryśniętym w dal 

Więc jak to tam było z tym pryzmatem na początku, gdzie reszta 

czyżby się dostały w szpary wiekuiste inne niż nasze arkady? 

Dawna bruna uciekała przed oblubieńcem w drodze na Miąskowo 

najmocniej odpryśnięta, zawlekła się do grobowca rodzinnego 

ponieważ za życia była pieprzniętą królewną, dzierżyła władzę 

to teraz trzeba ją w odpowiednie szaty ubrać, w płaszcze purpurowe 

Ten zestaw z płaszczem udręczonym podoba mi się, mój ulubiony 

Zawijam cię jak ochłap po reszcie, która jeszcze pachnie w tobie 

Nawet nie wiesz, jak żałosne jest używanie tak słabego języka pieśni 

Gdzież jest twoje rodzeństwo, gdzież są Blu i Bianca skruszone? 

Dlaczego nie przyprowadziłaś ich do mnie, dlaczego nie oszukałaś ich 

wabikami, drzwiami wiecznie uchylonymi do mych komnat z ciepłem? 

Och, jakże ja nienawidzę tych kolorowych kształtów ludzkich główek 

Błękitne, białe i brunatne wzory podzielone wobec niego, no, no, no 

A gdzież jest ta nasza piejąca pieśni, ja także chciałbym się jej ukłonić? 

Została mi z polowania tylko bruna, już ja ją odpowiednio nauczę 

Chce śpiewać, niech śpiewa, oto włożę w jej usta wielkie ciężary 

Po cóż mi taka gerbera pod me łożysko, na co mi ten śmieć brunatny? 

Widzicie, jak muszę wachlować się cytatami, jak uczony w piśmie 

Myślałaś, że nie dostrzegę ułamania po innych w tobie? 

Będziesz więc potrójnie po nieobecnych częściach cierpieć 

jeżeli możliwe jest trzykrotnej mocniej cierpieć tutaj 

a tu mi właśnie znajomy podpowiada, że jest dawka trzykrotna 

czeka właśnie na ciebie, oczywiście, że jest możliwe dla ciebie 

wszystko jest możliwe, nie ma rzeczy niemożliwych dla mnie 

doprawdy, co za brawura czynów, do prawdy od prawdy 

Jak widzisz, mam zacięcie do muzyki i słowa, niezwykle uzdolniony 

Towarzyszy mi ciągły nadmiar kropek zakańczających te białe wiersze 

Pozwól więc, że zlepię cię mocno w zakończenie interpunkcyjne 

zatrzasnę cię w tobie z okazji tego niespodziewanego finału 

ciągle zakończając się, pozostaniesz na zawsze znakiem zamazanym 

w środku zamazanym swoim własnym kolorem, który tak lubisz 

Arriwe’ derczi, bru’ na 

Pieśń trzydziesta ósma. Pieśń interpunkcyjna bruny⁹

rondo 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek 

na końcu nie ma kropki 

na końcu jest przecinek  

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Pieśń trzydziesta ósma. Rysunek III

Zagadka rysunku trzeciego przed nami 

którego punkty nie tworzą żadnej całości 

Wszystkie linie rysunkowe zwiędły 

jak je połączyć ornamentami w czytelny rysunek? 

Poprośmy, może ktoś z widowni nam pomoże 

może komuś uda się to, uda się to uczynić ręcznie 

zgadnąć cokolwiek z domniemanego rysunku 

Trzy szkice w teczkach woskowych noszę 

spoglądam sobie na nie czasem nerwowo 

Próbowałam łączyć te paprochy, te zabrudzenia 

w solidne całości, ale umyka wszystko śpiesznie 

Tych gwiazd w żadne gwiazdozbiory nie złożysz 

umieralność ich największa w przestrzeniach 

Z trzecim rysunkiem były same problemy 

wpierw został zgnieciony, potem zapomniany 

Kryję w spoconych dłoniach jego przechowywanie 

Oto rysunek niemożliwy, lękliwie uciekający 

uciekający samochodami dalekobieżnymi w dal 

Rysunek rwie się, napinany do granic nieprzekraczalnych 

lepi się do wszystkiego, pieczętuje swoją obecnością 

Me pisaki są tu porzucone, wielki śmietnik ustników 

W ogniu pieśni zakrywają swe śpiewne oblicza przed sobą 

wobec tego brunatnego nowotworu tu ulokowanego 

Paczki dobrze sklejone dochodzą do piekła w trzy dni 

Mamo, prześlij mi, proszę, te ciepłe kapcie uszyte z wełny 

do grobu prześlij mi je, bym mogła szurać po parkietach 

woskowanych na wysoki połysk z okazji śmierci wiecznej 

Rysowanie rozpada się mi w rękach, one też się rozpadają 

Nic tu nie bywa odcinkami, odległości uciekły zawstydzone 

Już w sumie próbowałam ciężki rysunek nanosić na ziemię 

za pomocą schodołazu, chodzików dziecięcych, starczych 

za pomocą swych niewidocznych podpórek szkicować jakiś kres 

wszystkie były pokryte białym aksamitem i czekoladą 

tym bardziej były luksusowymi materiałami plastycznymi 

Patrzę przez ich nieszczelne struktury na mą słabość 

na moje potykanie się, czołganie ze wzrokiem ku ziemi 

Chodzę z głową gniecioną do dołu, przyglądając się wykopom 

Te linie prowadzone na końce jak zagony gnilne, zmrożone 

rytmicznie i równo rozkopywane ze znikomymi śladami pulchności 

Zagony rytmiczne umykają teraz już pomału, w zaciemnieniu 

zachodzą z blaskiem słońc schowanych za horyzontami 

liniami się w nas wrysowują, dzieląc nas ozdobnie w okolicach zera  

Pieśń trzydziesta dziewiąta. Domknięcie Piekła

Zasklepiane odwierty kiedyś będą powłokami niebieskimi 

Nigdy nie roztopi piekła morska fala, nie zmyje jej gęstości 

W naszym DNA same dna stukające posadzkami śliskimi 

Rozwleczeni jesteśmy między smakiem curry a rozmarynem 

peklowani suszonymi psalmami, one ułatwiają trawienie nasze 

Potępienie dusz schowanych pod kamieniem zostanie na koniec 

zakleszczą się wtedy wszystkie zamki samozatrzaskujące się 

Gdzieś w bielach będzie więc krążyć ziarnko maku słodkiego 

ziarnko piasku wulkanicznego z lawy gniewu spływającego 

Ziemia rozpadnie się na brzegi, połamana różnie wobec morza 

Pozostaną również odpryski ostre, odrzucone przez falochrony 

Rzeźby dekoracyjne w miał się roztopią, kolory spłowieją 

ustąpią kłaniając się niewyrażalnemu, nadchodzącemu 

Będą mu tańczyć zupełnie nowe tańce, on je nauczy 

Wszelkie cukry roślinne i zwierzęce zostaną skarmelizowane 

Świat znów pachnieć będzie nowością, jeszcze opakowaniem 

Będziemy podziwiać pieśni tak piękne, że dzięki nim nie będziemy 

Wtuleni w ich kołyszące łona, oddychając sobą wzajemnie 

Uszczelnione piekło sklei swe dziury, nie ucieknie żadne ciepło 

Już nie będzie męczenników, jak warzyw na rynku wildeckim 

Nie potrzeba będzie poświęcających się ludzi, jak selerów 

Leżą oni wygrzebani z ziemi, zmarznięci z przylepioną ceną 

ceną zawsze w jaskrawym kolorze zdradzającą ich zemdlony odcień 

Płacz zostanie zniweczony płukanką z leczniczych ziół święconych 

Znów spojrzymy na siebie, nie patrząc na naszą nagość niezgodną 

na nadrzędność zdań wielokrotnie złożonych, na ich podrzędność 

Rozbiory gramatyczne światów prawidłowo ułożonych w bukieciki 

rozwiąże je cicho spokojny rytm przypływu, którego nikt nie zauważy 

Niektórzy, zapomniani prorocy jedzący szarańcze jak chipsy, zrozumieją 

Będą podnosić nieco swe głosy i narażać się na śmieszność wobec tłumu 

Nikt nie uwierzy im w ich śmierdzące morzem słowniki 

w kieszeniach mają owoce morza, ostatnie daniny na ołtarz ofiarny 

Będą wyrzucani poza bramy miasta, a tam zajmą się hodowlą 

agroturystyką z możliwością kąpieli w słonej wodzie 

w parkach jordanowskich oblewanie się chrzcielną wodą 

Wokół nich zwierzęta kręcące się, spokojne ich obecnością 

wtulone w siebie, cicho pomrukujące ze szczęścia 

Nie spotka ich wstyd ukryty, głowy zanurzać będą w miskach 

W tej wodzie nie słychać odczytów i prelekcji dydaktycznych 

tylko szum jednostajnie potencjalny w dźwięki dochodzące 

Kwitnięcie inne nastąpi, nieskalanymi pąkami będziemy 

Wszyscy święci wtedy powiedzą: no nareszcie się kończy świat 

całe szczęście, że kończy się świat przed filmem o 20.00 

Załóżmy więc okulary przeciwsłoneczne, teraz porażeni będziemy 

te światła nawigacyjne mają niezwykle silne, krągłe pola rażeń 

Finalnie podnoszę wzrok ponad siebie, wspierając się na łokciach 

Znów te refleksy, wyznaczające mi początek, pojawiają się w kątach 

te światła zwiastują zagaszanie mych śpiewów przed porankiem 

Jutrznia już niedługo, dnieje mleczne światło w ciemnych ujściach 

gdy przebudzę się, w mych ustach pozostanie kwas mlekowy po śnie 

wiecznym 

Pieśń czterdziesta. Końce końców

Chodźcie do mnie wilki szaleńczo szare 

nakarmię was pomyjami po ucztach trzech 

Wpychajcie w swe pustki wielkie kęsy 

ja będę was głaskać, korzystając z nieuwagi 

Na koniec zawsze jest najwięcej jedzenia 

na mych obrusach tak wiele pozostaje 

Przyjdźcie do tej, co ciągle się rozdrapuje 

Rozdrapuje swe zrastające się usta do śpiewu 

z nieśmiałości zrastające się, z lęku, z pychy 

Oto przechodziłam między podwojami tajnymi 

twarz może przez to bardziej blada i wysuszona 

Teraz unikam swych odbić w szkłach dekoracyjnych 

w ich połamanych ornamentach widzę potępienie 

Oblubieniec za górami i lasami brzozowymi 

a ja palę papierosy, stojąc znów na trzech nogach 

Stoję w oknie nad brzegiem morza, wypatrując powrotu 

Wszystkie trzy nogi już mi drętwieją przez me pozowanie 

Ciężarna jestem wobec pieśni pęczniejących w przełyku 

Po cóż przechodzić szlakami mglistymi przez lasy? 

Po cóż przechodzić szlakami mglistymi przez siebie? 

W pojedynku pojedynczo ciągle jesteśmy zagubieni 

między kopytami porzucamy się na chwilę, na momenty 

Świadoma relacji barwnych i praw kontrastów jestem 

ciągle rozstrzygana, rozstrzygająca się w wielobarwności 

Przebiegając przez przebieralnie mnogie, w pędzie pochwycę 

w pędzie pochwycę werdykty w kopertach, skradnę je 

W najświętsze wedrę się, ukradnę te werdykty potępienia 

Mój śliniak już cały mokry od opowieści uciekających 

Pogubiłam me wdzięczne diademy, dostojne dodatki 

całą biżuterię wyjściową na błądzenia ślepe 

Czyż nie jestem piękniejsza, bo potłuczona i naga? 

Wytańczę sobie kształt grobu 

będę w nim mogła się pomieścić z mymi zapasami 

ze zbiorami słów i obrazów zupełnie bezcennych 

Nie kładź więc na moje oczy monet dla przewoźnika 

dla tego niewidocznego taksówkarza z czarnym uśmiechem 

Chomikowe policzki napełnię pieśniami, będę je jeść 

gdy chlebak pozostanie pusty i bidony wystygną 

Wtedy złożę z nich kadzidło, złoto, mirrę dla przestrzeni 

dla przestrzeni pytających, zostających w wolnym oddechu 

Teraz szukam swego podobieństwa znów, lecz trzy echa słyszę 

milkną z wolna dźwięki wysokie, niskie 

wyskakują jeszcze przede mnie, bym sobie laurki sama sprawiła 

Laury pachnące na wieczną pamiątkę śmierci moich potakujących 

Potakujące śmierci zgadzające się na datę i godzinę zgonu 

Ja, Lacrimosa wątła, wychodzę więc z mroku głębokiego 

może jakaś barwa wychyli mój kształt z czerni i zabierze mnie 

w kolejne długie historie, ciągle wijące się fraktalami, winem 

Pomyśl, jakże przedziwne są smaki tych koncentratów 

koncentratów z niemotyli z pierwszego, z drugiego tłoczenia 

które wylewają się, burzą, rozwalają wszelkie pojemniki 

do przechowywania naczynia rozwalone na trzy części 

Rozwalają się porcelany z dożywotnimi gwarancjami trwałości 

Jakże to wszystko niepraktyczne i najpiękniej niedokładne 

lepienie z niebytów piętrzących się, przy bytach rozrzucanych 

Kimże jestem teraz, gdy siedzę na kanapie, spijając ostatnie nuty 

kokosowym starcem, karuzelą made in Purgatorium malowaną? 

Może jestem w brunatnym wbiciu ciast ciągle się przypalających? 

Segregując odpady do trzech koszyków, ciągle przymrużam oczy 

Mrużę je, by być sędziną zaprawdę sprawiedliwą i litościwą 

Jakże niepurpurowe są me szaty, lekka biel łasi się do mnie 

Wszystko znów zabiorę do siebie, zlepię grzbiet zbioru pieśni 

Musi być on tłusty, chroniący przed wiecznością uczulającą 

mało ciągle na jej temat w miarę szczegółowych przewodników 

Nikt nie wskaże nam odpowiednich linii autobusowych, nazw ulic 

Nie przeczytamy na miękkich okładkach, jakie są ich przywitania 

jak należy mówić i jakie gesty wykonać, nie obrażając ich? 

Nieśmiało spoglądam, wychylam się na palcach, chcąc dojrzeć więcej 

bujam się w mej niepewności, pewności dalszych panoram 

bujam się w sobie, balansując, przekornie wychylając się na boki 

bujam się, wyśpiewując pieśni poranne, zlepione jeszcze z nocą 

Wtedy me oblicze znów się rozjaśni, znów rozpoznam kształty 

które umiem dobrze nazywać po polsku i włosku i je rysować 

Potrafię je jeszcze narysować swym spojrzeniem, więdnącym 

Rebusy przywrócą swą rozpoznawalną treść schowaną 

Roślinność na parapetach systematycznie odżyje 

całkowicie zdziwiona mą pamięcią i troską nagłą 

W głębokich tłach scenografii będę jednak dostrzegać te niebyty 

wycofają się, ustępując temu imiennemu, foremnemu 

Ruszę na zamorskie wycieczki przepełniona ekwipunkiem 

Zatęsknię do brzegów oddalonych i pójdę na plażę się skremować 

Chłodne rozmycie opłucze mnie i pochwyci mnie dla siebie 

Teraz rozrzucam wam kropki na końce jak confetti czarne 

Cieszmy się więc, posypujmy nimi na zakończenie piekła 

tam tkwią wszystkie zakończenia, same końce właśnie tam 

spalone ich lonty, kruszące się ciągle na obrusach odświętnych 

płaczliwy wosk zaświadcza o ich winie i wysokim płomieniu 

nie pozwoli im na jakąkolwiek restaurację dawnych pomników 

Znów zęby się pokrywają zniszczeniem wyśpiewanym 

Trudny jest ten śpiew odepchnięty, kłócący się ze sobą jednocześnie 

śpiewać już nie chcę tak straszliwego udręczenia wypluwanego 

Zamykam piec nastawiany na temperaturę ciał ich własnych 

Odchodzę, łapiąc swój oddech znów w naturalną rytmikę 

Zamorskie krainy wabią mnie swymi smakami nieznanymi 

Powinnam się więc pożegnać ze wszystkim słowami znajomego 

Arriverderci, brunatni z chwilowymi przebarwieniami ku Bogu 

Kazalnicę mą żelazną ominęłam z daleka, nie wznosząc głosu ponad 

gdyż moja brunatność oczywista, zęby połamane na pieśniach 

co je licznie przed wami wywlekałam, ich kwiecistości zawiłe 

Moja ucieczka przed detergentem zaczyna się dopiero 

Znów rozgorzeje bitwa na śmierć, na życie, o światłocienie 

bitwa o przynależność do zbiorów, określających się wciąż na nowo 

Układy współrzędnych z osiami, z ościami, on znów będzie zerem 

Podmywa stopy, jasność gruntu i uzębienia spłukuje 

Przedostaje się tajemnie przez przerwy między wyrazami 

aby podczas nieuwagi głaskać mój biało-czarny grzbiet. 

Nadchodź więc i zakończ mnie, zakończ mnie sobą 

wyznacz mi wielość nowych początków, na końcu.  

Pieśń ostatnia. Czarne confetti

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

............................................................................................................................... 

...............................................................................................................................  

Przypisy:

1. Pieśń przekreślona — w druku cała strona przekreślona jest skośną kreską. [przypis edytorski]

2. unde malum (łac.) — skąd [pochodzi] zło. [przypis edytorski]

3. czerwony olbrzym — nazwa gwiazdy będącej na schyłkowym etapie ewolucji. Nazwa pochodzi od ich barwy i zwiększających się rozmiarów/ [przypis autorski]

4. czarny karzeł — hipotetyczny końcowy etap życia gwiazd. Gwiazda przestaje świecić, stając się w ten sposób zimnym czarnym karłem. [przypis autorski]

5. katalog Kehla — spis dzieł Wolfganga Amadeusza Mozarta. [przypis edytorski]

6. zgubione loki — w druku od tego miejsca tekst jest wyrównany do prawej. [przypis edytorski]

7. głosem Rosy — w druku dalsza część tekstu jest wyrównana do prawej. [przypis edytorski]

8. Fenrir (mit. skand.) — olbrzymi wilk, który ma zabić Odyna w dzień Ragnarök. [przypis edytorski]

9. Pieśń interpunkcyjna bruny — w druku wiersz ten przyjmuje kształt koła o 32 szprychach, ktore stanowią wersy, pustego w środku. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-biala-ksiazka-pieklo

Tekst opracowany na podstawie: Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-05-23.