Bianka Rolando

Pieśń druga. Między

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pieśń druga. Między

Czarna, brudna królowa, to ja, płaczliwa madonna 

Mam drobne jeszcze błyski dobroci, można je zauważyć 

jak przechylisz głowę trochę w lewo 

to może dostrzeżesz we mnie ten zabłąkany odcień dobroci 

Oto jestem Rozszczepiona pryzmatem twojego wzroku 

Twoje spojrzenie na mnie prawie miłosne 

złożone z tysięcy zaczepnych kryształków 

Twoje spojrzenie i wiem już wszystko 

Twoje spojrzenie i nie wiem już nic 

A mój drugi kawałek rozszarpany, rozszczepiony 

Jego krawędzie są ostrzejsze, można się skaleczyć 

pokaleczyć język, podniebne podniebienie 

W głębokich warstwach zostałam podzielona między 

Powoli składam się, oceniam, czy jeszcze jestem 

wyczyszczona z Blu i Bruny, czy jestem Bianca 

Druga część mnie pomiędzy nie jest ani dobra, ani zła 

na dwie nieregularne części pęknięta 

Ich wewnętrzny skrzyp, walka błędnych rycerzy 

Nic tu nie jest samym w sobie, wszystko odnosi się 

to są ciągłe powtórzenia, powtórzenia, powtórzenia 

po to, aby sędzia dokładnie przeanalizował 

za pomocą mikroskopu elektronowego, kto skusił 

które słowo skusiło, skacząc na oślep 

To druga liga, Jemu nie chce się oglądać 

Jest tu więc sytuacja nieskończenie pusta 

Nie chce rozstrzygać, że coś się zmieni w grze 

więc wszyscy czekają napięci jak struny 

żeby zmiany zewnętrzne zmieniły ich constans 

Zmierzcha już, zimno jest już, na zewnątrz 

Idę skryta przez zmęczenie i mam słodką ślinę 

Co rano czyszczę medale doskonałości 

odznaczenia człowieka roku albo pół roku 

taka łagodna, empatyczna, wszyscy lubią mnie 

Promienne spojrzenie pieczołowicie mydlę, czyszczę 

Te moje wyrestaurowane fasady to jedyna nadzieja 

W kącikach ust i oczu, uszu tkwią wielkie czernie 

wielkie apetyty niespełnione, głodne, ciągle by się spełniały 

apetyty na wszystko, na wszystkich, mieć w sobie wszystko 

Czym bardziej odświętne wznoszę jasne spojrzenia 

tym grubsza warstwa narasta we mnie jako bunt skryty 

Nie umiem być pokorna wobec uczuć dobrych, okazywanych 

tych uśmiechów szczerych, tych lekkich skinień głową 

Cóż za perfidna zależność wrzucona w moje istnienie 

za fasadą jaśnie oświetloną, za fasadą ciemnością pokrytą 

tkwi świątynia buntownika, skrycie odmalowywana na nowo 

Bianca moje imię spisane, by wysoko i nisko 

spoglądać, by znaleźć coś poza uczuciami, poza gramatyką 

ciągle pomiędzy przebywać, doznawać rozkoszy 

i goryczy bycia ani tu, ani tu 

Niemożliwość zlokalizowania mnie za pomocą systemów 

nawigacji satelitarnej i teologicznej 

gdzie się aktualnie znajduje między 

Lubię ten własny brud sklejający moje słowa, obrazy 

Kreować od początku te klejące się do siebie spoiwa 

z niczego 

żeby tak było cicho i czysto 

by móc według jakieś logicznej metody rozumieć 

odzyskiwać wiarę w jakikolwiek sens mierniczy 

podpisywać się jeszcze Bianca albo Chiara¹ 

Białe rozcieranie rzeczywistości, do dna 

do głębszych warstw, do konstrukcji pierwotnej 

Moje zawzięte drapanie, prawie alergiczne 

podrapać się do końca świata, do granicy 

gdy się ściera już wszystko, nie ma już podłoża 

Moje poszukiwanie sensu za cenę wszystkiego 

za cenę połamanych paznokci, nieświeżej cery 

O jad kiełbasiany, o drobnoustroje, o nieświeże oddechy 

Sunę, oto ja, zachodząca gwiazda chińskich wyprzedaży 

z bardzo dumnym wyrazem oczu, z bardzo dumnym 

Prostuję się nerwowo, wyglądając lepiej zdecydowanie 

Robię sobie ciągle samodzielnie operacje plastyczne 

nadając mojej twarzy ciągle zdziwiony wyraz 

nacinając skórę w odpowiednich miejscach 

Wszyscy się podśmiechują ze mnie, widząc te zmiany 

widząc ślady, blizny po moich rozciągnięciach 

między słusznością i niesłusznością 

Zbyt biała na popołudniową porę z ciepłem w tle 

Zbyt chłodna, spokojna na zbawienną kochankę 

Zbyt cicha, by jej głos ktoś pochwycił i się przewrócił 

z przerażenia, z przerażenia, z przerażenia 

Mój byt był zawsze zbyt, zawsze ta nawiązka zostawała 

Dzielenie, po którym zostają dwa kosze ułomków 

Te pozostałości, nie wiadomo, co z nimi począć 

Zbyty, zbyty ciągnę za sobą, wyginając się mocno 

Mój tren ślubny z szeleszczących ułamków 

które po jedzeniu, miłości i snach pozostają 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. Chiara (wł.) — odpowiednik imienia Klara bądź przymiotnik: jasna, przejrzysta, jednoznaczna. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-druga-miedzy

Tekst opracowany na podstawie: Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-05-23.