Bianka Rolando

Pieśń dwudziesta. Lukrecja nuci na bezdechu

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pieśń dwudziesta. Lukrecja nuci na bezdechu

Podnoszę swój głos nisko, za nisko podnoszę znów 

spod czoła gniewnego i zachmurzonego Lukrecji 

noszącej w sobie same trucizny w ustach, w języku 

Ona w sukienkach przewiewnych nosiła paczuszki 

Moja pieśń ma smak fałszywy, trujący śmiertelnie 

Pocałuj mnie namiętnie w usta, a dam ci ich smak sobą 

Spróbuj, zasmakuj tych związków we mnie chemicznych 

Mojej cierpkości wonie zagubione degustuj swobodnie 

Mając dwadzieścia parę lat urodziłam zgniły owoc 

Córka, zakradła się do mego brzucha i tam spała 

Ja wtedy studiowałam medycynę w białym kołnierzu 

Ona przerwała mi swym krzykiem wszystko, me plany 

Urodziłam ją, choć marzyłam o aborcjach kwiecistych 

Całoczerwony potwór, ciągle domagał się mnie bardziej 

Rosa, tak ją nazwała moja matka, ja jej nie chciałam 

nie chciałam jej nazywać, wołać po imieniu do siebie 

Nie przytulałam jej, nie karmiłam, nie patrzyłam na nią 

nienawidząc jej najbardziej na świecie, za tę jej niewinność 

za uzależnienie od Lukrecji zwaną dalej Potężną 

Nie przerwie mi planów jej byt jasny, złożony do łóżeczka 

w te pościele, w ubranka dla najmniejszych, tkanych 

Dziecko nie lubiło mej obecności bliskiej i dalekiej 

Unikała mnie, płakała, gdy przychodziłam z pracy, z apteki 

Praca sprzątaczki, wycieraczka po nocach, po nogach 

Miałam być królową, królową cennych skarbów ukrytych 

szmaragdowych buteleczek, odważników miedzianych 

Wracałam do sutereny, gdzie była ona czuwająca 

Spoglądała na mnie coraz rozumniejsza, wiedziała wszystko 

jak bardzo jej nienawidzę, jak bardzo jej nie chcę i nie kocham 

W cichości swego serca wymyśliłam pewnego dnia śmierć 

Zatruję swą córkę najjaśniejszą Rosę, zabierającą mi władzę 

orędującą, taką nieskazitelną, pewną swej obecności 

Zaplanowałam to w szczegółach, obmyśliłam skład 

Znałam się trochę na tych substancjach, na ich brzmieniach 

Postanowiłam wyśpiewać nową pieśń głosem pewnym 

Plan dawał mi energię do życia i radość wielką 

Tego wieczora nie było mej matki stróżującej cierpliwie 

Przygotowałam kaszkę z morelami, z dodatkami skrytymi 

Skradłam je z apteki cichutko, niezauważalnie w nocy 

Nakarmiłam jej twarz, nie chciała jeść mi z rąk 

Wykręcała główkę na boki, nieświadomie się broniąc 

przed nieznanym smakiem matczynej ręki, z dzikimi owocami 

Za mamusię jeszcze pięć, łyżeczkę za mamusię, ta ostatnia 

Umyłam ją pierwszy raz, z pewną dozą uczucia dla odchodzącej 

ceremonialne, tkliwe obmywanie prawie że trupa 

Spoglądała na mnie prawie ciepło, głaszcząc mnie po policzku 

Ułożyłam ją do łóżka i czekałam z niecierpliwością na jej sen 

W głowie plotłam już nowe historie bez dwuletniej córki 

Próbowałam ją budzić, a gdy nie usłyszałam oddechu 

owinęłam małe ciało kocem i zawiozłam na działkę 

Zakopałam ją pod zwiędniętymi porami, z zimna umierającymi 

mrucząc kołysanki, uśmiechając się do siebie w nocnej aurze 

W mieszkaniu zaaranżowałam włamanie nieznajomego i zniknięcie 

Nie odkryto intrygi skrytej, przez lata córka była poszukiwana 

Pogrążona w fałszywym żalu cieszyłam się spokojem i ciszą 

tylko matka spoglądała czasem tak samo niepewnie 

tak, jak kiedyś spoglądała ona, ten okropny bachor zaginiony 

Już śpij, kochanie, Lukrecja założyła własną firmę kosmetyczną 

o nazwie Rosa, widzisz osiągnęłam sukces rynkowy i medialny 

Zaprawdę powiadam wam, świetna nazwa firmy produkującej róż 

Wyszłam za mąż za chłodnego człowieka, on umiał liczyć 

za człowieka, którego nie kochałam, a on nie kochał mnie 

Nie posiadałam dzieci, Lukrecja się wysterylizowała na zawsze 

W wielkich, chłodnych wnętrzach o różanych odcieniach trwałam 

Odpoczywałam, nakładając tłuste kremy na mój rozkład powolny 

Ostatecznie zginęłam tragicznie, w wypadku samochodowym 

mając niecałe pięćdziesiąt lat i doczekawszy bajecznej fortuny 

W zimowy wieczór jadąc swym luksusowym autem lustrzanym 

wpadłam w poślizg, rozbiłam wóz o drzewo olbrzymie 

Poczułam wielki huk i ból, ostatnie, co zobaczyłam w lusterku 

to były gałęzie tego drzewa, wyglądały jak pory zziębnięte 

takie rosły kiedyś na owej działce, gnijące i martwe już 

od niespodziewanych przymrozków 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-lukrecja-nuci-na-bezdechu

Tekst opracowany na podstawie: Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-05-23.