Blanka Rolando

Pieśń dwudziesta trzecia. Badb Catha kracze

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pieśń dwudziesta trzecia. Badb Catha kracze

Krótkie włosy zachodzą mi na oczy 

nie widzę nic prócz ich ostrych końców 

Badb Catha wspaniała, groźna niezwykle 

kracze w dalekich krainach nieznanych 

Wykształcona w dobrej rodzinie przyzwoitych 

Pani kruk, panienka z dziwnym spojrzeniem 

Studiowałam fotografię z ocenami celującymi 

Lubiłam fotografować w czerni-bieli reportaże 

Potem młodziutka, pachnąca wyjechałam do Afryki 

dokumentować narastającą tam wojnę diamentową 

Dzięki dostępnym mi stale pieniądzom żyłam dobrze 

Poznałam go na wytwornym, cukrowym przyjęciu 

tamtejszego króla plemienia morderczego, wężowego 

Zaoferował mi wielkie złoża kokainy i wina 

Zostaliśmy przyjaciółmi, szanował mnie jak siostrę 

spoglądał w me zaczernione, przekontrastowane oczy 

Mówił, że widzi w nich śmierć, którą on kocha 

Podczas jednego z seansów, gdy oblepieni złotem 

bielusieńkie, magiczne mączki z puzderek 

wpadliśmy razem na zły pomysł, przekrzykując się 

Może podał go nam równocześnie jakiś demon 

ta nasza wspólna zgoda, jednomyślność wtedy 

Wiedział on od dawna, że lubię fotografować śmierć 

niby to przypadkową, to zwierząt, to kwiatów dzikich 

Zajmował się narkotykami oraz ich dystrybucją 

był właścicielem paru magazynów z słodyczami 

miał też żelazną czwórkę zajmującą się zabijaniem 

Śmierć drobnych narkomanów, zbyt głośne prostytutki 

rodziny konkurencyjnych handlarzy i niecni klienci 

wioski nie współpracujące z nim, na śmierć skazane 

Ustanowiliśmy układ, utkwił on w nas, mocno związał 

On mi dozwalał robić zdjęcia tym zamordowanym 

w których jeszcze życie się tli, bym mogła oglądać 

napawając się widokiem ich odchodzenia i cierpienia 

Tę noc spędziłam z Tym, co dał mi władzę oglądania 

W mych nozdrzach już czułam wielką tajemnicę 

Me podniecenie, me drżenie było wielkie, niezwykłe 

Pierwszy raz zdarzyło się to w niedalekim porcie 

podczas przeładunku miał być usunięty jeden oszust 

Jechałam w samochodzie, prawie frunęłam jak kruk 

zobaczyć ciepłe pole bitwy, napawać się widokiem 

Strzelanina była krótka, wyszłam, spoglądając na niego 

Błagał mnie o litość i ratunek, powoli i dostojnie 

ustawiłam aparat, zaczęłam go fotografować cicho 

Modlił się chyba, zasłaniał się przed mym uśmiechem 

Podniecenie ogarnęło mnie wielkie, bo Oto Jestem 

Bogini wojny syci swe kontrasty w skali szarości 

jak walczy się ze śmiercią, jak śmiesznie się ucieka 

Innym razem mój ukochany postanowił wybić wioskę 

Pojechałam wraz z nimi, czekałam w furgonetce 

aż zakończą przygotowania do mej uczty wieczornej 

Krzyki kobiet, wrzaski dzieci i męskie płaczliwe głosy 

podniecały mnie do tego stopnia, że cała piałam 

Nie byłam w stanie zapanować nad euforią 

uśmiechem mego wielkiego spełnienia i radości 

Gdy już otworzyli drzwiczki, kaci całowali mnie po rękach 

Nikt się przede mną nie schroni, zabiorę jego duszę 

do mych skrzynek czarnych i tajemniczo zamykanych 

W fotografiach pozowali zmuszeni do ostatniego uśmiechu 

Widziałam te twarze popaprane, anatomiczne konstrukcje 

Dzieci skulone, wyciągające dłonie do skrzydeł kruka 

Kroczyłam między ich ciałami, ja, królowa ich umierania 

Jakże dziwne kwiaty pokrywają tę łąkę, jakże dziwne pole? 

Setek zdjęć, ujęć z różnych śmierci i cierpień wielu 

Me suknie w czarnej krwi umoczone jak opłatek łamany 

Mogłabym ratować ich przed odchodzeniem, tamować 

ich krwotoki, sklejać tętnice przerwane w jednej chwili 

ale białe oblicze wyniosłe unosiło się nad nimi 

Tylko na pamiątkę zachowywałam ich wizerunki, portrety 

portrety trumienne nieznanych żołnierzy, cichych rodzin 

W zielonej, soczystej wilgocią dżungli schowana śmierć 

której i tak nikt nie zauważy, nie osądzi, bezkarne me hobby 

Król koki sprowadził mi nawet chłopca umiejącego wywoływać 

zdjęcia w żółtych kuwetach, suszył je na ciepłym powietrzu 

Wisiały te zdjęcia na sznurkach jak prania, drżały na wietrze 

Zefir muskał je, kołysał te wizerunki, co litości nie doznały 

Mój techniczny wkrótce sam się powiesił na tych sznurkach 

Na którejś z fotografii rozpoznał swe dziecko i żonę dawną 

Wisiał wraz z tymi zdjęciami, kołysał się na ciepłym wietrze 

Nadużywałam słodkich narkotyków, pod rzęsami je nosząc 

Zwycięska w czarnych sukniach u królów afrykańskich 

Sprzedawaliśmy im najlepsze wyroby cukiernicze w okolicy 

wraz z bronią do wojen krwawych i potępiających rzesze 

Nad czarnymi łepkami płynęła biała królowa, język maczająca 

przygryzając z podniecenia do krwi oczy zachodzące mgłą 

na wspaniałych wypoczynkach sprowadzanych z mediolanów 

Mój wielki król zawsze prosił mnie o podjęcie decyzji 

strategiczne było me krakanie głodne śmierci i krwi 

Opowiadałam mu często, jak odchodzą jego wrogowie 

Pokazywałam mu zdjęcia dawnych niepodporządkowanych 

Śmialiśmy się wtedy, pijąc szampan wyborny, kochając się 

na tych zdjęciach, jak na niebie czerwonym bóstwa razem 

a ludy prymitywne odczytują to z konstelacji gwiazd 

Mordowaliśmy wzajemnie swych kochanków z dziczy 

przygodnych, obustronnych, śmiejąc się, ćpając 

Biała jak kokaina królowa nocy rozkoszą i towarzyszem 

Miałam parę tysięcy zdjęć z różnymi trupami pozującymi 

w ekstazach cierpienia, bólu zatrzymanego na papierze 

Śmierć zdarzyła się porą deszczową, gdy odpoczywaliśmy 

po nocnych eskapadach na dachach świata bezkarnego 

Do naszego pilnie obserwowanego pałacu wjechała armia 

Byli wśród nich zbójcy wyszkoleni do przerywania uczt 

W pałacu wszyscy zostali zastrzeleni, nawet psy w ogrodzie 

Gdy wtargnęli do sypialni byłam nieprzytomna, naga 

Podszedł do mnie sędzia, strzelając z hebanowego pistoletu 

w głowę jasną, całą w lokach z dawna zapętlonych w kołtuny 

Zdążyłam usłyszeć tylko krzyk zdziwienia króla mego 

Eksplozje nabojów w mej głowie zapukały krzykiem 

Leżałam jeszcze chwilę na polu bitwy, słysząc swój ból 

napełniając się obficie krwią, dławiąc się nią histerycznie 

Me oczy zamarły i odzyskałam świadomość, znów byłam 

Poczułam wielką moc, mój lot kruka znów był uwolniony 

Poczułam obecność innego boga niedaleko stąd za rogiem 

Uciekłam od niego jak najdalej, moje spojrzenie było przesycone 

Uciekłam do jakiegoś ciernistego gniazda 

gorycz się w nim lęgnie na wiosnę 

Rozbiłam się o bramę, na której rozpoznałam dawne wizerunki 

dawnej świetności, boskości nurkującej w bólu 

Pióropusz został mi zabrany, nagość też została zabrana 

Badb Catha, kiedyś nasycająca się widokiem bitwy 

ucięte ma skrzydła i dziób, i wszystko ucięte 

jestem kadrowana 

skadrowana idealnie 

do ostatniej fotografii 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-trzecia-badb-catha-kracze

Tekst opracowany na podstawie: Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-05-22.