Bianka Rolando

Pieśń siedemnasta. Rugewit nabrzmiewa

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pieśń siedemnasta. Rugewit nabrzmiewa

Me słowa przenoszone są w lektyce zbutwiałej 

Ostatni raz je przenoszę, ich wątłe brzmienia 

na mych plecach odciśnięte są po nich ślady 

między przerwami wciśnięte i rozkładające 

Oto jestem — zawołam rozdartym otworem 

lecz nie jako sługa nasłuchujący do rana 

lecz jako Pan wyróżniony i alabastrowy cały 

Mało znane bóstwo znalazło bowiem sposób 

na wielki powrót do słynniejszych i silnych 

Chowałem się w dziuplach szarych wiewiórek 

Me dzieciństwo było idealnie świetlano-miodne 

gdy zmężniałem, zacząłem pracować, wyjeżdżając 

na wakacje do kurortów dla tych najbogatszych 

Któregoś dnia, widząc młode kobiety, zrozumiałem 

W kostiumach kąpielowych się śmiały, smarowały 

Margaryną pachnące, głaszczące się, całujące się 

Widząc mnie podglądającego, drwiły ze mnie 

Zuzanny w kąpielach obfitych z kwiatami, z winem 

do których nigdy nie pozwoliły mi dołączyć się 

Zrozumiałem, że mogę je skraść w ciemności nocnej 

że mogę skraść te napoje niebiańskie z nich wytłoczone 

bardzo drogie, niedostępne w tanich marketach 

Przygotowałem się do tamtego dnia starannie 

latami oglądając przewodniki po wielkich miastach 

oglądając rozkraczone łona, co tam zamieszkują 

Zapuściłem w mym sercu gęste ziarno bluszczu 

obrosło mnie w środku, zakrywało mój strach 

Wszystko dzięki temu było jeszcze bardziej tajemnicze 

Rugewit wzrastał w domu jaskółek lęgnących się 

Na starym strychu się lęgły, a ja z wysoka spoglądałem 

Tak namacalne były me ofiary przechadzające się 

Wiłem się bardzo blisko terenów mieszkalnych i osiedli 

Pierwsza ma ofiara złożona na ołtarzu była dziewicą 

taka jak ja, na wakacjach z rodzicami odpoczywająca 

Opowiedziała mi to przy szklance gorzkiej lemoniady 

Ona wypiła lemoniadę przed tym, jak ją zgwałciłem i zabiłem 

Muszą mi podlegać te wyszarpywania się gołębi ofiarnych 

ofiary jaskółeczek składanych, bym był spokojniejszy raczej 

Nikt nie usłyszał jej wtedy, nawet ja jej nie usłyszałem 

W wielkim uniesieniu mord rozkoszy i nieprzyzwolenia 

Orałem jej ciało gładkie, poczułem się bezkarny w szale 

trzaskając w jej morskie loki młotkiem remontowym 

Zakopałem ją cichutko, uciekłem do swojej skrytki 

Rugewit nadchodził we mnie z hukiem, drżeniem ziemi 

nikt tego nie czuł, tylko ja znałem dziwne wibracje 

Podsycałem w sobie te pragnienia unhappy endów 

podniecając się tą wielką gromnicą na zigguracie wetkniętą 

Śliskie były ryby wielokolorowe, ciągle na nie polowałem 

Miałem władzę nad ich ławicami parskającymi śmiechem 

Drugi raz udało mi się zabić młodą studentkę prawa karnego 

Zadźgałem jej ciało nożem ostrym, z dalekich krain zdobytym 

Trzecia to była sprzedawczyni mięsa i podrobów z okolicy 

Zgwałciłem ją, zatłukłem kijem stalowym w norze lisa 

Strzaskałem jej golonki, noszące jej ciężar na spacery 

Czwarta zabita, dziewczyna w parku z pieskiem lękliwym 

Poleżeliśmy chwilę po miłosnym uniesieniu na trawie 

Choć ona już wtedy wielkimi oczami spoglądała martwo 

na sosny wysokie, zupełnie jak żywa, odpoczywająca 

Piąta była bardziej tłusta, w seksownych dodatkach 

Była prostytutką tanią, dostępną w każdej chwili, nawet tej 

Żywcem zakopałem tę kruszonkę słodką z nadzieniem 

Szóstą goniłem długo, aż me zmęczenie było wielkie 

zdążyłem rozbić jej czaszkę kamieniem, jak goliatce 

Miała być ta siódma, która miała być zwieńczeniem 

Mieć mitologicznych siedem głów niezniszczalnych 

Ja, wielki Rugewit, pan życia najpiękniejszego 

Jednej mi brakowało, by zyskać ten szlif brylantowy 

na ostatnim polowaniu ofiara zbiegła w busz 

okazała się odważną dziewicą Joanną d’Arc, postępową 

Znała jakieś wschodnie sztuki walki i motywacji 

Nie zdążyłem zdobyć jej białego ciała jeszcze chłopca 

Uciekając przed mą histerią, wydała mnie w ręce policji 

Sprowadziła armię rewolucjonistów, oni nie chcieli boga 

któremu składa się takie drogocenne podarki w święta 

Oskarżyciel wpadł na ślady mej konstrukcji bolesnej 

odkrył te wcześniejsze, zużyte materiały budowlane 

Wszyscy wykrzywiali swe twarze surowe, wyniosłe w ocenie 

gdy oglądaliśmy zdjęcia, ich portrety w ramkach, z wykopalisk 

Jakże się zmieniły od naszego spotkania w leśnych zaułkach 

Jednak brak miłości nie wpływa dobrze, zaniedbują swą urodę 

Prychnąłem śmiechem, widząc ich zdziwienie okrucieństwem 

Rugewit musi składać sobie ofiary, takie jego przeznaczenie 

Gdy wyrok przeczytano, byłem z siebie dumny, zachwycony 

Te tytuły i osiągnięcia małego człowieczka — wiewiórki 

Zostałem skazany na krzesło elektryczne, które sprowadzono 

ze stanu Nebraska, krzesło stalowe, na lekcję niby-dyscypliny 

pożyczone od kolegi, który akurat go nie potrzebował teraz 

Oto krzesło — to mój tron Salomonowy, ma sześć stopni i pół 

W gazetach było me zdjęcie powiększone jak portret papieża 

Przysłali mi księży w różowych podszewkach, w koroneczkach 

katolickiego Anglika, islamskiego pastora, nawet rabina czarnego 

Wobec nich ogłosiłem nową religię, której byłem wyznawcą 

Całe me królestwo rozkoszy mieści się między literą J i A 

Potem było wnętrze sterylnie niebieskie, chłodne w nastroju 

Troszkę obawiałem się bólu rozkosznego w natłoku 

Za szybą widziałem rozwścieczone twarze rodzin mych ofiar 

Zabrałem ich córy do łoża leśnego i rozgrzebanego, ha 

bóstwo wylosowane, teraz odchodzę w obłoku 

w błyskach glorii, w chwale na tronie, ponad słabymi 

Przywiązany, w kapturze czarnym ustawiony król 

Według żelaznych zasad ustawiony do zdjęcia 

Ono rozjaśnić ma boską twarz z mroku 

Przez me ciało przeszły wielkie fale i huki 

Głowa opadła 

lecz poczułem nieśmiertelność 

uzyskaną w dziwny sposób, miałem siedem głów 

znów nieuchwytnie dziki, wielki niebotycznie 

zbliżałem się do miejsca mej nowej świątyni 

Czy o tej porze będzie jeszcze otwarty kościół 

poświęcony memu straszliwemu orędownictwu?  

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-siedemnasta-rugewit-nabrzmiewa

Tekst opracowany na podstawie: Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-05-22.