Adam Mickiewicz

Do D. D.

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Do D. D.

Elegia¹

Gdybyś ty na dzień jeden była w mojej duszy... 

Na dzień cały? Nie — takiej nie życzę katuszy. 

Gdyby godzinę tylko... szczęśliwe stworzenie, 

Poznałabyś natenczas, co to jest cierpienie! 

Myśli me na torturach, w uczuciach mych burza: 

To mi gniew serce miota i czoło zachmurza, 

To mię smutek w ponure zadumanie wtrąca, 

To nagle oczy zaćmi żalu łza gorąca. 

Ty albo od mych gniewów uciekasz ze wstrętem, 

Albo lękasz się nudy z żałośnym natrętem. 

Ty mię nie znasz, namiętność zaćmiła me lice: 

Ale spojrzyj w głąb duszy! Tam znajdziesz skarbnice 

Czułości, poświęcenia, łagodnej dobroci 

I wyobraźni, która ziemską dolę złoci. 

Dziś ich nie możesz dojrzeć. — Wszak i na dnie fali, 

Kiedy ją wicher zmięsza², kiedy piorun pali: 

Czyż widać kraśne³ konchy⁴, perłowe jagody? 

Nim mię osądzisz, czekaj słońca i pogody! 

O, gdybym zyskał pewność, że jestem kochany, 

Gdybym z serca na chwilę wygnał bojaźń zmiany, 

Którą mię straszy nieraz doświadczana zdrada! 

O, niech będę szczęśliwym, będziesz ze mnie rada! 

Jak duch, przez dzielnej wróżki zaklęty wyrazy, 

Żyłbym twoje wypełniać, zgadywać rozkazy; 

A jeżeliby czasem duma rozdąsana 

Kazała poddanemu udać humor pana: 

Śmiej się luba! Choć duma przyznać się zabrania, 

Sługą będę; cóż miałbym do rozkazywania? 

Abyś raczyła chwilą dłużej⁵ ze mną bawić, 

Podług mej woli suknię i włosy poprawić; 

Abyś drobnych zatrudnień odbiegła domowych 

Słuchać starych oświadczeń i piosenek nowych: 

Wszystko byś niewielkimi dokazała trudy, 

Godziną cierpliwości, półgodziną nudy, 

Albo chwilką udania. Kiedy będę mniemać, 

Że słuchasz rymów moich, ty mogłabyś drzemać; 

Choć oczy twoje będą co innego znaczyć⁶, 

Ja chcę w nich dobro czytać, na lepsze tłumaczyć. 

W twe ręce powierzywszy moją przyszłą dolę, 

Na twym złożyłbym łonie mój rozum i wolę. 

Pamiątki nawet serce głęboko zagrzebie, 

Aby nigdy nic nie czuć oddzielnie od ciebie. 

Wtenczas by dziki zapęd, co mną dotąd miota, 

Wypadł z duszy, jak z łodzi miotanej niecnota⁷, 

Który burze sprowadza i bałwany pieni. 

Płynęlibyśmy cicho po życia przestrzeni, 

Chociażby los groźnymi falami powiewał, 

Jak syrena bym nad nie wzbijał się i śpiewał. 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. elegia — utwór liryczny o tematyce żałobnej, pożegnalnej. [przypis edytorski]

2. zmięsza — dziś popr. 3 os. lp.: zmiesza. [przypis edytorski]

3. kraśny — piękny, ładny. [przypis edytorski]

4. koncha — muszla. [przypis edytorski]

5. chwilą dłużej — dziś: chwilę dłużej. [przypis edytorski]

6. znaczyć — tu: wyrażać. [przypis edytorski]

7. niecnota — osoba lekkomyślna a. złośliwa (postępująca niecnotliwie). [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://www.wolnelektury.pl/katalog/lektura/sonety-odeskie-do-d-d-elegia

Tekst opracowany na podstawie: Adam Mickiewicz, Poezje. T. 2, Wiersze z lat 1825-1855 (Pieśni - Sonety - Poezje patrjotyczne, religijne i filozoficzne - Wiersze okolicznościowe - Bajki), Wyd. 2 poprawione, Krakowska Spółdz. Wydawnicza, Kraków 1928

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Katarzyna Dąbek, Marta Niedziałkowska, Aleksandra Sekuła.

Okładka na podstawie: Summer's sass, t r e v y@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-05-23.