Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

Nenia i inne wiersze

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Nenia i inne wiersze

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

I

w moim małym domu zamieszkała niewiara  

jak nierządnica zamieszkała w moim małym domu niewiara 

bardzo zła kobieta z którą mamy jednego Pana  

powiedziałem jej moje ciało męskości 

jak i moje ciało zniewieścienia  

wszystkie moje ciała 

których jest co niemiara mają jednego Pana 

więc po co do mnie przychodzisz wciąż naga 

II

przysięgam schizofrenia jest jak pies bez kości  

który z żołądkiem moim ma do czynienia  

i z żołądkiem moim czyni sobie zadość  

co to jest samotność 

jak schizofrenia samotność zamyka mnie  

przysięgam ona zamyka mnie kiedy jestem ze Zbigniewem  

Ingo i kiedy nie jestem ona mnie zamyka  

w domu Zbawiciela a potem wyprowadza z domu 

nieskazitelności ona mnie zawsze prowadzi  

z domu nieskazitelności popod czyjeś okna 

III

w moim małym domu zamieszkała skrucha  

myślałem że płacze we mnie dziecko a nie starucha  

przecież ona nie zamieszkała w domu starców  

która może odmłodzić jednym grzechem mniej 

powiedziałem ty mnie możesz 

jeszcze odrodzić w moim pustym domu 

ty mnie możesz jeszcze uczynić 

dzieckiem w zmarszczkach dzisiejszego grzechu 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

IV

schizofrenia to ten ptak wczoraj 

i ten ptak dzisiaj niejasnego upierzenia 

jaki jestem jaki będę jeżeli pokonam tę śmieszną przestrzeń  

między jednym a drugim niejasnym słowem 

które wypływa albo nie wypływa z ciemności 

najpierw zachorowała matka jaka jesteś  

pytałem się wczoraj i dzisiaj  

czy jak ten ptak oszukany pod niebem 

przez wszystkie płazy ziemi. 

V

Panie ja nie odbiegłem 

ja nie porzuciłem Twojego domu 

we mnie tylko wilk Dobry Pasterzu wbił swoje zęby 

a ja mu powiedziałem to nie są zęby które się na mnie zawezmą 

Panie ja nie usłyszałem 

bo byłem głuchy Twojego głosu 

nie wchodź w paszczę zwierzęcia bez jednego 

zęba abyś nie był samotny 

VI

1 

gwiazdo niespełna rozumu ziemskiego 

zacznij od nowa czerpać w ciemnościach świata tego 

gwiazdo niespełna rozumu ludzkiego 

zacznij od nowa w ciemnościach mojego ciała marnego 

najjaśniejsza gwiazdo niespełna rozumu i niespełna zamętu 

zacznij na nowo od chaosu moich wnętrzności  

a potem od swojego wozu  

i pociągnij mnie w przepaść 

najjaśniejsza gwiazdo niespełna rozumu  

czy ty byłaś matką czy ty byłaś matką odebraną komuś  

gwiazdo niespełna rozumu gwiazdo najjaśniejsza 

za którą idziemy do domu obłąkanych 

2. 

czy ty byłaś zamknięta jak Dycka  

w oślepiającym świetle schizofrenii  

gwiazdo przeklęta czy ty się wzięłaś  

z mojej matki Stefanii 

o światło prosząc 

czy ty się uskarżałaś na nią ze mroczna 

to tylko my nie rozumiemy 

co ona pragnie nam przekazać nie przekazując 

owocu z pestek treści 

co ona pragnie nam ofiarować nie ofiarowując  

ona nam Pana Boga niosła  

i w drodze osłabła jakby zobaczyła diabła 

gwiazdo najjaśniejsza czy ty się wzięłaś  

z mojej matki w ciemnościach  

czy ty byłaś zamknięta jak Dycka  

w oślepiającym świetle schizofrenii 

VII

moja matka kościół innowierczy  

niech będzie pochwalony Jezus Chrystus który cierpi  

innowierców a nie zsyła na nich śmierci  

innowiercą jest kto matczyne opuścił serce 

moja matka kościół bluźnierczy 

bluźniercą nie jest kto imienia Pana nie znajduje 

lecz który się chełpi że posiadł 

imię nowe i że się zowie nowo narodzony 

niech będzie pochwalony Jezus Chrystus który cierpi 

bluźnierców a nie zsyła na nich śmierci 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

VIII

krzyk jest powrotem do matki  

choćbyś nie chciał  

krzyk jest powrotem do matki  

pierwszym źródłem macierzyństwa 

i choćbyś nie chciał ostatnim zakorzenieniem  

krzyk jest po to ażeby nie opuścić siebie  

żeby w łonie matki nie było skonania i ust  

zaprzepaszczenia w ciszy zawiązującego się poranka 

IX

piasek to sypkie ssące usta śmierci 

ustom tym nie wymkniesz się choćbyś z deszczem spadał 

choćbyś z deszczem w głąb innych ust  

obsuwał się szczęśliwy że piasek nie istnieje 

powiadam wszakże piasek to usta  

śmierci nie zacieśnione na deszcz i kamień  

szczęśliwy kto uwierzył w piasek i usta  

napełnił swe a potem jeszcze raz zapragnął 

piasek to sypkie ssące usta śmierci  

które wciągają w drżenie martwych  

powiadam wszakże ani deszcz ani kamień  

nie spocząłby w nas wątpiących w samotność 

X

mój przyjaciel jest chory  

i otoczył się jak niemowlę bólem rodzenia  

jego ciało w którym jest nadzieja na moje ciało  

jest już w drodze jak kwitnąca gałązka jabłoni 

daje o sobie znać i jak gałąź owocująca nic nie znaczy 

mój przyjaciel jest chory i drży ciało jego  

mój przyjaciel jest umierający i niosę mu zmęczenie 

sen nie odparty żadnym tchnieniem 

XI

w niedzielne popołudnie pracowało trzech półnagich żołnierzy 

Pan Bóg w ich ciałach nie ukrywał swojego roztargnienia  

i na nowo tworzył kosmos początku i końca podczas gdy oni 

oślepieni słońcem wypoczywali na wznak 

Pan Bóg myszkował w ich ciałach zdziwiony swojskością potu  

Pan Bóg myszkował w ich ciałach złakniony  

wracał do swoich źródeł i stawał się  

kroplą brudu bez której nie bylibyśmy sobą 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

XII

moja siostra Wanda przynosi ze spaceru lilię  

a ja piszę wiersz o śmierci  

a ja znowu ten wiersz piszę od początku 

i nie umiem skończyć 

ani przerwać w połowie tak żeby się zachwiał  

jak lilia śmiertelnie kiedy szukam dla niej  

najodpowiedniejszego słowa  

zamiast garnuszka wody 

XIII

lilia zepsuła się w garnuszku wody  

pytam się oczu co widziały i gdzie były  

lilia zepsuła się jakby zniechęcona po ludzku sobą  

pytam się swoich oczu gdzie sczerniały 

lilie za którymi poszłyby do grobu  

a one nie wiedzą i jak cudze na mnie patrzą  

więc znowu piszę ten stary wiersz o śmierci  

i wciąż jeszcze nie wiem od czego zacząć 

XIV

moi przyjaciele piszą wiersze 

a woda nad którą stoją nie czeka 

tylko słowo istnieje które jest początkiem stworzenia 

rzeczy niewymownych źródłem rzeczy niemych 

przepływających obok nas własnym drążonym krzykiem  

mówią że istnieją słowa przed którymi  

zamykamy się do nadspodziewanych objęć wierszy  

i w których prosimy żeby nam wybaczono milczenie 

albowiem słowa przepływają obok nas własnym drążonym krzykiem 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

XV. Do A(...) N(...) pod jego bytność w przemyskiem

powiem ci że cmentarz lubaczowski nie ma granic  

wprawdzie ma swoich zmarłych ale nie ma granic  

pokażę ci groby Argasińskich Dyckich Hryniawskich  

ale nie zakreślę granic których od nich oczekujesz 

mogę cię zaprowadzić do ich przeszłości z której wyrosłem 

nieco skostniały w ogóle zauważ jakaż ta teraźniejszość z kości 

zmarłych Dyciów i jakaż przyszłość z naszych prędzej z naszych 

kości aniżeli z naszego dzisiaj zapomnienia 

jak ci powiedzieć że cmentarz lubaczowski ma swoich zmarłych 

nawet w tobie który wszedłeś do rzeki ażeby wynurzyć się innym 

nie ma granic ałe ma swoich zmarłych 

nawet kiedy stanąłeś na brzegu Sołotwy ażeby do nich nie wrócić 

XVI

w lubelskich domach publicznych moich przyjaciół 

nikt nie zapyta skąd się wziąłem w ten czas  

i skąd się wezmę jutro z jakich wypłynę ciemności  

i w jakie ciemności na powrót pokracznie 

ach mamo w ciemnościach bez ciebie pokracznie 

jak i w oślepiającym świetle dnia 

zarówno do ciemności jak i do oślepiającego światła dziś 

dołóż drwa choć naręcze dołóż swoich ust tchnij 

XVII

w lubelskich domach publicznych moich przyjaciół  

materace na których spał Leszek i wielu innych  

których jeszcze pamiętam i już zapominam  

jeszcze pamiętam wilgoć w miejsce języka 

oczu myśli a już zapominam  

a nagość ich była jak dziwna bajka  

już zapominam z kim spał Leszek z kim spałem  

zanim przyszła śmierć Leszka 

i jeszcze pamiętam chłód jego ciała  

kiedy jechaliśmy z trumienką za miasto  

jeszcze mnie pamięć nie myli chłód jego ciała 

drzemał we mnie jak styczniowe słońce 

XVIII

w lubelskich domach publicznych moich przyjaciół  

materace jak dawniej gdy byliśmy tu z Leszkiem  

dla potęgi nocy oto jest śmierć 

mówił Leszek gdy po nocy nastawał dzień i w naszych oczach 

krzątały się kości wirowały jak wiatr 

któremu dawaliśmy niekiedy chwilę wytchnienia 

materace do których przyciskaliśmy wiatr naszych członków 

i wnętrzności Leszek mówił 

rano znowu znajdziemy się w szczerym polu  

oto jest śmierć mówiłem gdy po nieprzespanej nocy  

wdrapywaliśmy się na szczyt naszych członków  

i wnętrzności jeszcze pamiętam 

trumienkę z którą wyruszyliśmy za miasto  

chłód jego ciała uderzył mnie zaraz w domu  

kiedy pomagałem go ubrać kobietom spoglądającym  

niedorzecznie w swoje ciepło 

skisłe jak kluski 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

XIX

znienawidziliśmy miasta do których przyjeżdżaliśmy  

w piątek po południu albo w sobotę rano  

a zwłaszcza dworce na których spędzaliśmy resztę dni  

ludzi z którymi nie zamieniliśmy słowa 

na pustych zakazanych placach 

choć to oni pieścili nasze ciała w swoich szeleszczących skórach 

choć to oni pochylali się nad nami w zmarszczkach  

bez cienia intymności 

niekiedy bardzo śmieszni a zawsze bardzo starzy  

w szeleszczących skórach którą zatykaliśmy sobie uszy  

ażeby nie słyszeć ich dalekiego oddechu  

i którą jak zielskiem przykrywaliśmy swoje oczy zielone 

jak bielmem 

XX

umyśliłem pisać wiersze o twojej śmierci 

i o tym jakie są teraźniejsze dzieje 

wyszedłem na łąki na których zawsze byłem dzieckiem 

ażeby początek wiersza tchnął mleczem 

zamknąłem się we wszystkich twoich listach  

wysłanych i nie wysłanych nigdy do mnie z daleka  

w widokach wiedeńskich postkarte przecież pisałeś  

jak wtedy z Placu Karola 

że dzieli cię dzień od samobójstwa od urzeczywistnienia  

rzeczy przyszłych i żebym przyjechał przeżyć przestrzeń  

jakiegoś nowego ładu którego jeszcze nie rozumiesz i pozostał 

z tobą aż po wypełnienie się chaosu w moich przerażonych kościach  

XXI

zamykanie oczu to kłamstwo  

bowiem od widoku samobójczej śmierci Recki  

Ruszkowskiego nie uratuje cię czarna powieka  

zatem patrz jak wtedy gdy zatriumfowały w nim 

wszystkie furie powietrza naraz  

czyniąc zeń igrzysko  

pakułę gdzieś poza ludzkim kręgiem  

albo w ludzkich wnętrznościach 

i kiedy dźwigałeś tę pakułę a jeszcze bardziej  

kiedy nie mogłeś dźwignąć niczego  

oprócz wymiotującego brzucha 

wymiotującego z przerażenia iż jest 

i że starcza za wszystko  

XXII

zanim odkryłem twoją śmierć w pokoju  

na dziesiątym piętrze i ujrzałem ją w zdziwieniu  

twojej nagości i zanim odkryłem śmierć jako coś  

co następuje po śniadaniu obiedzie i kolacji 

przekonałem się że ten który leży przede mną  

w zeszłonocnej pościeli i ten który leży w lilijkach  

to mój przyjaciel to moja fizjologia to nade wszystko  

mój przyjaciel i moja fizjologia 

coś co jest święte 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

XXIII

od nocy do świtu ćwiczenie pamięci 

jak czarnej skóry niewolnika 

w dniu w którym umarł ćwiczenie pamięci 

i w dniu w którym przygotowywaliśmy się do pogrzebu 

ćwiczenie pamięci jak czarnej skóry zbiega  

a potem raz po razie  

ażeby umarły był wciąż jak żywy  

ażeby żywy był jak umarły 

i nie ważył się przychodzić z widownią ciała  

ażeby przychodził jak pustelnik tylko  

do swojej duszy pełen miłości ku niej  

i pełen zwątpienia że miłość do jednej rzeczy 

jest związaniem przy rzeczach wielu 

ażeby przychodził jak pustelnik tylko  

przesiąknięty wiatrem i piaskiem 

przełamać się ze mną codziennym chlebem 

XXIV

gdybyś choć otworzył oczy zobaczyłbyś  

jeszcze nie wiem co ale ujrzałbyś jako my widzimy szkielet 

może gdybyś uniósł powieki wszystko byłoby  

jasne jak pierwszy dzień narodzenia 

a tak stoję oślepiony przenikaniem świata  

nawet myślę że przenikanie świata jest wszystkim  

co potrafię może gdybyś język wyplątał  

z otchłani mowy przemówiłbyś 

błogosławiony który idzie ku mnie a nie ociąga się 

na widok słońca jakie zabiega mu drogę  

błogosławiony albowiem dnia pewnego znajdzie go ciemność 

w wielkich mękach widzenia 

XXV

jeszcze nie dzisiaj jeszcze nie jutro  

przyjdę do Ciebie wiem zgasisz światło  

ażeby droga nie była wypełniona szukaniem 

po próżnicy jak wtedy gdy błądziłem na osobności 

przyjdę do Ciebie nie wcześniej aniż skończy się dzień  

i nie później aniżeli nastanie noc która wyda z siebie jad  

tylko mnie uchroń aniele mój gdy będę spał  

przed wężem który obudzi się na moich ustach 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

XXVI

przyjaciele nie umierają w ramionach obcej kobiety  

którą widzieli raz w życiu powiadam ci chłopiec  

jakiemu było na imię Leszek nie mógł odejść z kobietą  

tylko dlatego że nigdy dotąd nie spotkał jej na swojej drodze 

to prawda że wtedy kiedy umierał byłaś ze mną  

a ja nie umiałem ci dać tego co on umierając  

teraz jesteś zazdrosna o czyjeś ramiona w których umierał 

kiedy byłem blisko ciebie tak blisko że to mogłaś być ty 

XXVII

oto złożyliśmy trupa do trumienki  

i ponieśliśmy przez chore miasto  

w którym mężczyźni uprawiają nierząd  

i nikt jeszcze nikogo nie uzdrowił 

pocałunkiem a przecież  

pocałunek jest od Boga  

który nie rozstaje się z ludźmi  

więc co czynią twoje usta 

pośród setek tysięcy chorych 

ani jednego do którego by przyszedł 

i ani jednego którego by opuścił 

choć wielu z nich będzie miało otwarte rany 

XXVIII. Pan Gemlaburbitsky

4. 

śmiejesz się że jestem nagi  

śmieję się choć w to nie wierzę  

nie wierzę że obok mnie leży  

dżdżownica na łodyżce kwiatu 

uważasz że łodyżka kwiatu nie pochodzi ode mnie  

śmieję się choć w to nie wierzę  

łodyżkę kwiatu masz od boga nicości  

który cię dotknął gdy byłeś jeszcze czysty 

5. 

śmieję się że przychodzisz do mnie jak robak  

który znikąd przychodzi i zostaje na wieki  

wracasz w nocy i pewnie myślisz  

kim jestem że czekam 

śmiejesz się że czekam jak robak z tym ciałem dla ciebie  

z ciałem o którym Leszek mówił że jest od Boga na przeszpiegi 

potem biegnę do księdza Horocha wypytać się o ciało  

które jest od Boga na przeszpiegi kiedy człowiek idzie górą doliną 

XXIX

znowu przyjechałem w przemyskie  

pełne bogów polskich i ukraińskich  

rodzina kurczy się coraz bardziej  

a ja rozrastam w samotności 

jestem jak poganin który nie ma  

domu pośród swoich zmarłych  

dzień rozpoczynam od krzyku  

nieodrodny syn tych co poumierali 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

XXX

w domu naszych matek była miłość  

mleko było miłością najpierwszą i najpełniejszą  

gdy wyrośliśmy na chłopców nasze matki jak wiedźmy  

wyszły z domu i nigdy już nie wróciły 

wyrośliśmy na pięknych chłopców i bardzo nieszczęśliwych 

nasze matki wyszły z domu i nigdy nie wróciły 

do pełni władz umysłowych ktoś je widział 

jak uciekały w kaftanie bezpieczeństwa unosząc nas z sobą 

XXXI

młody mężczyzna idzie przez cmentarz  

gdy tak idzie nie spiesząc się ma coś ze zmarłego  

ma coś z ciebie który umarłeś  

i gdy za nim patrzę wcale nie tracę cię z oczu 

myślę że właśnie wtedy mogę z twego ciała 

czerpać gdy idzie na spotkanie swojej zmarłej  

i nazbyt starannie dobiera słowa modlitwy  

to właśnie wtedy mogę do ciebie zagadnąć 

wyzbyć się języka dziecka i przemówić 

po męsku jak zmarły do zmarłego 

jak być powinno wyzbyć się śmiesznej obawy 

że nie zrozumiesz gdy zamilknę 

XXXII. Na pogrzebie A(nny) S(uchożebrskiej)

to tak wyglądają palce 45-letniej nieboszczki 

a tak usta jej 22-letniego syna 

jakże pogodzić dwa obce i zmęczone sobą ciała 

i jakże odejść od ust chłopca do trumiennych szczelin 

to tak wyglądają palce 45-letniej nieboszczki  

a tak usta jej 22-letniego syna 

któremu jeszcze dzisiejszej nocy zechcesz powiedzieć 

to tak wyglądają palce zmarłej 

drapieżne od niemożności zabrania się stąd 

Kamień pełen pokarmu

XXXIII. Oczy

mogą poprosić o miejsce pod martwymi powiekami 

a kiedy odmówimy bo podobno nie jesteśmy  

martwi pójdą przodem nas a kiedy 

w drodze zbłądzimy wezmą do siebie 

jak dwoje samotnych staruszków 

spodziewających się śmierci  

nawet ciało jest im dane inaczej aniżeli nam  

poruszającym się niby to po swoim a jednak 

a jednak boimy się że weszliśmy w szkodę  

Panu Bogu na tych kilkadziesiąt lat nie więcej 

a oczy mają wgląd we wszystko i poświadczą  

że weszliśmy daleko w szkodę jak świnie 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

XXXIV

i nic nie pozostaje pewnego z nas  

może właśnie jedna niepewność  

jak kość kiedy mówimy że nie będzie  

kości na panowanie długie 

i krótkie tylko nie wolno zasnąć  

albowiem śpiącym ubywa snu a panowanie  

ciąży jak zmiażdżenie rzeczywistością o świcie  

nawet tobie który wziąłeś za królestwo kamień 

i nie pomyliłeś się nigdy 

i nie pomyliłeś się wówczas gdy kamień poszedł  

w niewolę innego kamienia i gdy dopiero wtedy  

poczułeś ból 

XXXV. Szpital św. Klary

1. 

w rzeczach czystych niechaj będzie Twój dom  

a w rzeczach nieczystych moje umieranie  

do Twojego domu przyjdą pokłonić się Tobie 

a w moim dobrze uczyni kto pozna się na kościach 

i wyda o mnie sąd jako o zmarnotrawionym  

a w rzeczach nieczystych moje umieranie  

tak wielkie w nieczystości moje umieranie 

że gdybym miał z martwych powstać 

to tylko przez człowieczy brud 

3. 

nie wiedziałem że w nieczystości chodzę 

od domu do domu a zawsze wygnany  

kto mnie opatrzył ten się zlitował  

bo tylko litość godziła się na mnie 

kto mnie owrzodził ręce umywał  

i rozpowiadał że owrzodzonego widział na mieście  

jak szedłem za nim do domu jego wnosząc owrzodzenie  

w samych już powiekach nie wiedziałem 

XXXVI

ludzie obnażają ciało i mówią  

a to jest brzuch doskonały na każdą  

okazję głodu a tamto są genitalia  

doskonałe na każdą okazję zaspokojenia 

zbliżają się do siebie i powodują 

miłość białą kruszynkę  

która nie wytrzymuje z bólu  

i rodzi nikt nie wie po co 

XXXVII. Inskrypcja

na lubelskim cmentarzu  

jest tak 26 listopada  

1985 roku zmarł młodzieniec  

młodzieniec ten miał imię 

ze snu a kto  

ma imię ze snu  

temu się nie dłuży  

rozmowa z Panem 

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tkaczyszyn-dycki-kamien-pelen-pokarmu-nenia-i-inne-wiersze/

Tekst opracowany na podstawie: Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki, Kamień pełen pokarmu, Świat Literacki, Izabelin 1999.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł.

Okładka na podstawie: Pejzaż z wodospadem, Allart van Everdingen, domena publiczna

Plik wygenerowany dnia 2024-05-23.