Tadeusz Miciński

Lucifer

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Lucifer¹

Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży, 

lecący z jękiem w dal — jak głuchy dzwon północy — 

ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy 

iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy.  

Ja komet król — a duch się we mnie wichrzy 

jak pył pustyni w zwiewną piramidę — 

ja piorun burz — a od grobowca cichszy 

mogił swych kryję trupiość i ohydę.  

Ja — otchłań tęcz — a płakałbym nad sobą 

jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach, 

jam blask wulkanów — a w błotnych nizinach 

idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą.  

Na harfach morze gra — kłębi się rajów pożoga — 

i słońce — mój wróg słońce! wschodzi wielbiąc Boga.  

*

Mój duch łańcuchem skuty do ziemi 

zwisa się w przepaść piekielnych łon, 

a kiedy targnie skrzydły dźwięcznemi 

głuche się echo ozwie jak dzwon.  

U stropu mego gwiazda się żarzy 

[serce me niegdyś kochało ją] 

w przeanieleniu złotych witraży 

ona się moją syciła krwią.  

I znowu płynie gwiaździsta rosa 

pocałunkami morderczych zórz — 

oh, duszo moja, — oh, me niebiosa 

rzućcie swe płomię w toń zimnych mórz.  

Nie pragnę słońca — osamotniony — 

z krzykiem złowieszczym upiornych snów, 

bogowie mogił — jam był pojony 

jak wy — ambrozyą — i mlekiem lwów.  

Organy grają Requiem żalu, 

organy grają Centaurów zgon, 

jak Damajanti płacze po Nalu, 

tak burze, wichry, grady i szron — 

wieczne są we mnie, jak łzy w opalu.  

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Melancolia

Żyje we mnie jakiś głuchy płacz — jakiś szloch i płacz żyją we mnie —  

niby w grocie kropel wieczny szmer, monotonnych kropel tajny jęk.  

Ach, to pewno przez zbójców zamkniona ze złotymi włosami królewna,  

(kasztelanka lub może pasterka) — z pól słonecznych, zielonych porwana,  

zapomniana i w grocie zamknięta i na ostrych się głazach krwawiąca 

złotowłosa mej duszy królewna.  

Łzy jej płyną jak zimne opale — łzy jej płyną wśród nocy bez końca 

i w kryształy się lodów zwisają — w zamyślenia wiszące kryształy.  

Raz przypełznął za szmerem do groty — wąż kusiciel tych głuchych podziemi,  

usta chciwie przyłożył do zdroju, lecz się wzdrygnął przed blaskiem nieznanym.  

A wtem ujrzał w szafirach królewnę — i swe oczy głębokie, zielone —  

swoje oczy widzące w ciemnościach utkwił w bladą płaczącą królewnę —  

i mądrymi oczyma pocieszał i prowadził ją w otchłań głęboką —  

fosforycznie oczyma przyświecał — i prowadził ją w otchłań głęboko.  

Aż pod ręką skrwawioną, co szuka w mroku oparcia 

grać poczęły jak dzwony bólów zamarzłych kryształy:  

chór wyklętych pielgrzymów nuci pieśń grobu świętego,  

tarcze błyskają, miecze — wśród kolumn czarnych bazaltu —  

wstają z grobów olbrzymy — szał rozpędzonych rumaków 

niesie ich w ogniach kłębiących przed gniewny w piorunach Majestat.  

Nagle śpiewy zamilkły — głucha rozwarła się otchłań —  

widać wśród ścian obślizgłych mgłą wirujące jezioro.  

I na zwilgłym grobowcu drżąca spoczęła królewna 

w otchłań patrzy bezgwiezdną — w świątyń zagasłych jezioro.  

Wtem ją mocne ramiona objęły w krzyku bezdźwięcznym 

i uniosły nad otchłań skrzydeł sześcioro 

i ujrzała cudowną w blasku miesięcznym — twarz Lucifera.  

*

Oto mej duszy świątynia — z czarnych, jak miłość, marmurów,  

gdziem lud spiżowych posągów zaklął nad głębią rozpaczy.  

Niech wicher morski gra, niech strąca lwów — Poskramiaczy 

w płynny wulkanów żar — w ogniowy pałac Ahurów.  

Tu napowietrzny most z bolesnych krwawych stygmatów 

między górami na morzu, jakoby nici pajęcze —  

i tu Cię będę niósł, jak chmura porwaną tęczę,  

na ten najwyższy cypl — w zorzy polarnej dwóch światów.  

I Tobie oddam regiony, co w skalnych zboczach mej duszy,  

jak ametysty lśnią: sny prerye; sny jak miesiąc w borze,  

i tę ścieżynę modlitwy, ktorą szedł Chrystus raz w mroku.  

A dla mnie to bezbrzeżne kraterów gasnących morze,  

upiory świateł, wieczność, której już nic nie poruszy —  

chyba ten Bóg — co przyszedł mię potępić — w Twoim wzroku.  

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. Lucifer — utwór Micińskiego Lucifer bywa traktowany jako kwadryptyk, którego część pierwszą stanowi utwór o tym właśnie tytule, drugą fragment poetycki o incipicie Mój duch łańcuchem skuty do ziemi (...), część trzecią wiersz Melancolia, a czwartą fragment zaczynający się od słów Oto mej duszy świątynia — z czarnych jak miłość marmurów (...). Dwie pierwsze części kwadryptyku znajdują się już w bibliotece, również pod tytułem Lucifer. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-lucifer

Tekst opracowany na podstawie: Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Okładka na podstawie: padlock, DavideGorla@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-05-22.