Tadeusz Miciński

Zatoka tęcz

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Zatoka tęcz

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Droga Mleczna

Idę wśród gwiazd — i snów mych trybularzem 

zimne stęgłe płanety rozżarzam w ognia kościoły.  

Słowiki nucą radośnie,  

by umrzeć w marzeń wiośnie —  

ze swą kochanką wśród kwiatów 

błądzić na przełęczy światów.  

Płomień wybucha, szaleje — nad uczuć krwawym ołtarzem,  

w tryumfującej pieśni konają z harfą anioły.  

Ja Cię powiodę, mój młody 

witeziu na lepsze — na krwawsze gody:  

Twój okręt wśród mgieł i zawiei 

w kraj zórz popłynie Medei —  

a tam w głębinach jej oczy —  

zapomnisz, że krew dziatek broczy.  

Hej maski! lodowym wśród gwiazd kurytarzem 

w królewskich szatach — do uczty wesołej!  

Ścigajmy lśniące 

komet hurysy —  

a jako lampy mdlejące 

oświetlą nam miesiące 

grobów cyprysy.  

Z morza wyłowim barweny —  

tęczową śmierć Heliosa —  

wam oddam bogów niebiosa —  

mnie zamek martwej Gehenny.  

Precz widma! zostawcie króla na jego pustyni —  

sam jestem — w mroku się kłębią złe oczy Erynij —  

ktoś zemną czuwa —  

ha, z gór się osuwa 

czarny lodozwał —  

sumienie!  

Meduza

Z grot czarnych, które rzeźbi sen i obłąkanie,  

z podziemi, gdzie wśród ognia żyje płaz —  

potok łez moich w zamęcie i pianie 

zapada w głuche bezdźwięczne otchłanie,  

gdzie Bóg się wyparł nas.  

Zębate wieże i skaliste grody,  

księżyce krwawe, zatopione w mgle —  

miraże świateł, lodowe ogrody 

i widm okropnych wyjące narody,  

co szarpią mnie.  

Ty żyjesz w raju, ja mrę na Golgocie —  

na kresach duszy, gdzie Magog i Gog —  

grudę Twej ziemi rozbijam w tęsknocie,  

by Twoich świątyń iskrzyły się krocie —  

i pełznę w mrok.  

Ja matka bogów — niosę Ciebie w łonie —  

choć nad mą głową syczy wężów gniew 

i patrzę w zimne ołowiane tonie,  

serce mgłą krwawą jeszcze Ci wyzionie 

łabędzi śpiew.  

Bo Cię tak wielbię, żeś mnie bardzo zmęczył,  

i smagał grzechem i pędził mnie wzwyż —  

a nad przepaścią Anioł się roztęczył —  

i gwiazd obłędem serce me uwieńczył —  

i wzniósł na krzyż.  

Własne królestwa rozwaliłam w gruzy,  

by cię nie straszyć bezmiarem mych mąk —  

ale się spojrzeć strzeż w lico Meduzy,  

gdzie z obłąkanych oczu płyną czarne śluzy 

na gwoździe rąk.  

W zimnym Tartarze — ja posąg antyczny,  

z torsem bez kolan i oczyma z dziur —  

uśmiech na twarzy mojej sardoniczny,  

a w piersiach źródło miłości mistycznej,  

jak tęcza z chmur.  

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Wyspa Gorgon

Wonny srebrzysty kwiat orchidei —  

miłość zbłąkana w czarnej zawiei —  

skrzydła rozpuścił nad nią krwawy sęp —  

biedna królewna, gnijąca wśród kęp!... 

Tęczami śniegu migoce ten kwiat,  

ale się rdzawy w nim przesącza jad —  

w słońca uściskach motyl drga leciuchno,  

w mroku się jarzy zielonawe próchno.  

— — — — — — — — — 

— Wielu młodzianów legło u mych stóp —  

mroźny, głęboki zapadał się grób —  

księżyc się wznosi nad górą pustyni,  

pałac samotny jak serce bogini.  

Wśród nocnej ciszy miedziane Centaury 

płyną w cieśninach i grają w litaury;  

chrapliwym dźwiękiem swych poczwórnych płuc 

świadczą, że kona ich z miłości wódz.  

Syczącą głownię rzuciłam do nóg —  

inny mię pojął — tam w podziemiach — bóg!  

....................................... 

Centaurze młody, sercem obłąkany,  

na dno kraterów zwiedli Cię szatany.  

Wiatr zimnej nocy dworzec mój zapalił,  

bór się w gałęziach opalonych żalił,  

i poszłam w ciemność — czerwoną od łun 

— — oczy objawień pełne i run.  

Słońce, gdy skrzydła swe opuszcza w mrok,  

tygrys raniony, gdy się pręży w skok —  

taką ma krwawość i taki ma wzrok.  

A śpiew na falach łamał się wśród burz.  

— Tam, gdzie już słońce nie odwiedza krain,  

— lecz harfiarz ciemny — starzec Wajnemain 

— przyciąga z głębin ciche światło mórz —  

— płynę wygnaniec, zabójca ojczyzny,  

— [czasem mi tylko pachnie zagon żyzny] 

— okręt steruję na złowrogi prąd,  

— aby ominąć Gorgon śpiewnych ląd.  

— Orki, Meduzy, czarne Kaszaloty,  

— i wód miraże i tęczowe groty 

— [fale mi szumią jakby pokos traw 

— i śnię — mój dworzec z jodeł pośród raf].  

— Na trąbie wodnej Norny mi zagrały 

— okręt wirując poleciał na skały...  

Gościu! Gorgony ty się boisz łon?  

słuchaj, jak bije Ci wieczorny dzwon. 

Tam nad jeziorem błękitnych lotosów 

gwiazdę Twych natchnień przypnę do mych włosów —  

kogo ja dotknę — ten nie wstanie już 

z sennego łoża moich czarnych róż.  

W jedwab Cię miękkiej otulę niewoli,  

serce mi oddasz, które jeszcze boli —  

słuchaj — rzuciłam je w świetlaną toń —  

teraz na skrzydła moje pochyl skroń.  

Hymn Twój poniesiesz umarłym narodom,  

ja nieśmiertelną jestem, w śmierci młodą —  

nie drżyj — to ramion moich tuli chłód —  

na Eleuzyjskich polach jest Twój lud.  

Zaklnę Cię w kamień i poświęcę bogom,  

skrzydeł anielskich będziesz tlił pożogą,  

patrząc na morza, nie czekaj nikogo,  

wsłuchany w gwiazdy — idź Samotną Drogą.  

Jam jest Gorgona, — kochanku mych łon —  

słyszysz — wieczorny znów Ci zagrał dzwon.  

Przy grobie Medyceuszów — W. Dyzmańskiemu.  

Kochankowie bogów

Tam — w noc gwiezdną wypłyniem! i będziem na falach 

marzyć — nas dwoje; my Astarty 

zbiegając świątyń — jak nurek na skałach rozdarty,  

zaświecim perłą bólu w lesistych koralach.  

Byłeś mi czarnym bóstwem, co krwi i ofiary 

żąda, w roztęczy lśniąc się i opalach.  

I Ty z Awernu przyzywałaś mary 

i serca dumne ważyłaś na szalach.  

Tam — w noc modrą — gdy fosforescencye 

morza otoczą nas w pióra dyamentów —  

ziół księżycowych wypijem esencye 

i jako ptaki z tonących okrętów 

do tajemniczych wysp zlecim w ogrody,  

pod berło Wieszczki cichej — wiecznie młodej.  

Izis

Purpurowe ciepłe słońce 

zapadało w morza toń,  

śląc w bezmiary złote gońce,  

co pieściły moją skroń;  

a ja leżę rozmarzona,  

zasłuchana w szmery fal —  

w głębiach płacze, w głębiach kona 

miłość moja, duma, żal.  

Oh, te czarne skał dyamenty 

poszarpały stopy me —  

płyną dni me, jak okręty,  

w coraz gęstszą zimną mgłę.  

Wtem zadrżałam: w boskiej krasie 

stał przedemną bóg —  

tęcza była mu przy pasie,  

księżyc obok nóg.  

Jego oczy dwa szafiry 

w ciemni moich grot —  

szał mistyczny płynął z liry —  

orłów gwiezdnych lot.  

I ujrzałam w kolumnadzie 

marmurowy dwór — —  

ale cień się czarny kładzie 

odemnie — jak z chmur.  

I poślubił moje łono 

pośród Mlecznych Dróg —  

tę pieśń mroków potępioną,  

mocniejszą — niż bóg.  

I on zgasnął — a ja płynę 

z trupem u mych łon —  

a pod łodzią mam głębinę,  

gdzie gwiazd leci szron.  

Wiem: przedrzekły mi Charyty,  

iż przy dźwięku harf 

Horus wzejdzie — syn kobiéty,  

już pogromca larw.  

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

O nocy cicha...

O nocy cicha, nocy błękitna 

u stóp Twych leżę, całując Cię —  

warkoczy Twoich gąszcz aksamitna 

po wzgórzach gwiezdnych w niebo się pnie.  

Srebrzą się stawy, szumią potoki 

i tylko serce w płomieniu burz —  

idę w puszcz leśnych ciemne wyroki —  

nocy błękitna — żegnam Cię już.  

(Moja tęsknota...)

Moja tęsknota 

do niewidzialnej kochanki, 

jak lilia złota 

marznąca w zimne ranki. 

Lecz żaden duch z zaświatów 

skrzydłami nie oprzędnie — 

oh, tyle więdnie 

kwiatów...  

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Wodne lilie

Znam wszystko w życiu, co poznać jest warto:  

puszcze i stepy, wulkany i morza —  

znam drogi proste i kręte bezdroża,  

a na Tarpei mą duszę rozdarto —  

znam krwawe zemsty i proch przed kościołem 

i bramę piekieł, na którą się wspiąłem.  

Wierzyłem Panu. O i dzisiaj wierzę —  

lecz Bóg mój nie jest już Bogiem zbawienia —  

błąkam się w cichym podworcu więzienia,  

patrząc, jak walczą dwaj czarni szermierze 

o czyjeś serce; patrząc w mgławicowe 

światy — i starca wiecznego — Jehowę.  

W pałacu lilii krąży bóg miłości —  

złoto-zielony świetlak; nad jeziorem 

latają jętki — w wonnem lazurowem 

przestworzu, bo jabłoń dziś przyjmuje gości.  

Lecz w kielich krople spadają goryczy —  

węża zdeptałem — on zwinął się — syczy.  

Pani K. Zielińskiej — chodząc nad stawem w Ż....  

Anamnezis

Kwiaty pną się tęczowe wśród kościołów milczących —  

rosa w czarach się zbiera — kryształowych i lśniących.  

Na szafirów ocean księżyc złoty wypłynął,  

jęk się ozwał derkacza i za lasem gdzieś ginął.  

Grają chóry aniołów — nie, to w sennych szuwarach —  

korowody mar płyną — niosą ciało na marach.  

I wstecz za się spojrzałem — na czarne kurhany,  

lico widzę przecudne Pani mi nieznanéj.  

«Czy pamiętasz? jak przy kolumnie Memnona 

ty mię wziąłeś kapłankę w królewskie ramiona?» 

— Ja Cię nie znam. —  

«Z dolin Hiamawatu 

uniosłeś mię — zapach błękitnego kwiatu».  

— Nie pomnę. —  

«A w czarnej Tartaryi 

tyś mię nawrócił rycerz — do imienia Maryi».  

— Nie wiem. —  

«I jeszcze — ujrzałeś na balu 

moje oczy — szafiry — stopione w opalu».  

— I łódź moja płynęła w te zamarzłe morza —  

dziś dbam więcej o rosę karmicielkę zboża,  

niźli sny szczęścia. — — — — — — — — 

— — — — — W chmurach żarzą się łyśnice,  

jak pożar spalający wysp mych czarownicę.  

— Przebacz! szepce mi jabłoń kwietna przetowłosa —  

— przebacz nam! szepcą niwy, gwiazdy i niebiosa.  

Karolowi Drac — Καλῷ Κἀγαϑῷ.

Minotaur

Śniłem sen dziwny: żeśmy klęczeli oboje 

w kościelnym zmroczu lip — 

a z rozsrebrzonych ołtarzy 

sypał się kwiat — anielskich pełen twarzy — 

a na powietrzu brzęczą złote roje. 

I klęczeliśmy przed sobą oboje 

i usta nasze spoiły się łzami 

i nie było już świata przed nami — 

i tylko jedna świętość: serce Twoje. 

Ponad borami 

krwawiło się zorze 

i słychać szum! 

tak chrzęszczą zbroje, 

lub do księżyca wzbierające morze, 

a my słuchając, klęczymy oboje. 

Potem — uniósłszy mą dłoń — 

z licem płomiennem Ariadny 

wwiodłaś mię w grobów zamkniętych podwoje, 

a w głębi huczał Ten co mrokiem władny 

i pod kopyta zabrał serc oboje. 

I po wykutej z bronzu wężownicy 

przez gąszcza maków i modre powoje — 

ciała nam złocił blask różanolicy 

— to księżyc, 

wschodząc — żegnał nas oboje. 

I już na wieki — w kolumnowej sali — 

pojrzałem w morskie lśniące oczy Twoje. 

Jakby mię w grobie ziemią osypali, 

uczułem wiew, co gasił serc oboje. 

Ale się jeszcze roztliło zarzewiem, 

osamotnione w głębiach serce moje. 

...Jeziora białym okryte modrzewiem 

i gór dymiących napowietrzne zwoje. 

Wir mię unosił do skalistej groty, 

gdzie króle w złotych maskach i heroje; 

przez loch w sklepieniu widzę gwiazd obroty 

— błyska mi oczu fosforycznych dwoje. 

A były drżące, jak noc przed obłędem, 

wicher w nich szalał, gniew i niepokoje. 

Wbiłem miecz z rozpędem — 

miedziana jękła pierś — 

on błogosławił krwią swą 

nas oboje: 

— Ja 

— duchy z głębin mroku 

— wywiodłem, biorąc ból i wieczne znoje. 

— Z gwiazd niedosiężnych 

— umieram wyroku, 

— aby rozpalić 

— męką serc oboje. 

— — — — — — — — — — 

Nad pustym błądzę brzegiem Acheronu, 

gdzie z pęknięć 

płyną law czerwonych zdroje. 

I gwiazdom śpiewam hymn 

podobny dzwonu. 

A w dzwon ten bije śmierć. 

Znów nas oboje — 

ja — 

i Śmierć. 

Widzącemu umierających i zmartwychwstałych Dr. Krajewskiemu 

Szpital Dzieciątka Jezus r. 1891. 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

(Powiało na mnie morze snów...)

Powiało na mnie morze snów —  

ruiny tajemnicze —  

w sosnowych borach Anioł-nów 

zapala krwawe znicze.  

I już na głębie porwał mnie 

błękitnym wichrem lśnień —  

o Matko Boża — weź me dnie —  

za jeden wieszczy dzień.  

A. Tyszce — amar despues de la muerte.

Witeź Włast

Wśród nocy głuchej zagrał dzwon,  

nikt nie wie skąd przychodzi on —  

kościół zamknięty, proboszcz w śnie —  

a cóż tam w mroku leci — mknie?  

pogrzeb? lecz co te mary konne 

znaczą — i jęki — i śpiewy studzwonne?  

Zawrzyjmy drzwi i okna chat —  

będzie to dżuma albo grad,  

ale upiory gonią w las —  

sznur niewidzialny wlecze nas —  

i my za nimi — połą kryjąc 

twarz — idziemy nawpół żyjąc.  

Przez wądół leśny, grzęzaw ług,  

gdzie się nie wrzynał nigdy pług,  

przez bór, gdzie szumi skrzydłem strach,  

jak dusze błędne idziem w snach.  

Stare zamczysko, drzewiej gród,  

ponoć olbrzymów był tu lud —  

czepia się mszały z głazem głaz —  

płomień wybuchnął i zgasł.  

O czem że gęślarz gra?  

w ciemnościach zejdzie Bóg —  

i w kim nie żywie skra —  

ten się obali z nóg.  

O, widzim otchłań już —  

stoi w łachmanach król —  

i krwią napełnia kruż —  

może to lek? a może ból?  

Na tronie Dziewa śni,  

chochliki w wieńcach róż —  

jak w one idziem dni 

do Chrystusowych zórz.  

Obudźcie, Panie, ją —  

obudźcie z onych mar,  

w których się dusze rwą,  

gdy je skamieni czar.  

I podchodzim mrący do zmarłej,  

i całujem gnijącą tę dłoń —  

sine wargi się bólem rozwarły,  

a robaki żłobią jej skroń.  

Odór — stęchlizna —  

na sercu blizna —  

żali morderce? że w pokutnych 

giezłach — do cieniów pielgrzymujem smutnych?  

Czemu na czole mym krew?  

a czemu w oczach Twych srom?  

a czemu łamie się śpiew —  

to w hymn, to w jęk — to w grom?  

Hej, hej! ze smoczych gniazd 

wypełza czarny gad —  

w koronie siedem gwiazd,  

kwitnący wokół sad.  

Dębowe grube pnie 

żelazną łuską gnie,  

płomieniem krwawym lśni —  

krótkie są człeka dni —  

serce zamiera nam —  

u śmierci stoim bram;  

w sercu się mroczy grób,  

węża jesteśmy łup.  

Nijak zmarznięte krzewiny 

ścięte szronem —  

prężą się lwie drużyny 

przed zaskronem.  

On jeden zwolna paszczę 

zwraca wkrąg —  

i toczy nas, jak praszczę,  

w mgliwie łąk.  

I grają nam, jak skrzypki,  

zielska pól —  

wije się przy nas hybki 

czarny ból.  

Aż tam gdzie w bagnach okno —  

bez dna toń —  

i gdzie rosiczki mokną,  

łamiąc dłoń —  

topią się i nurzają 

duchów ćmy —  

skrzypeczki śpiewne grają:  

tęskne — śmy!  

A duch w koronie gędzi 

niemą pieśń —  

i szlocha na krawędzi,  

patrząc w pleśń.  

I zepchnął go tam dłonią 

Witeź Włast,  

odziany złotą bronią 

z klętych gwiazd.  

I przeciw smoku dumnie 

zagrał w dzwon —  

a młoda pani w trumnie 

krwawi szron.  

A cały srebrem tkany 

śpiżów król —  

jak słońce — gdy tumany 

kurzy z ról —  

tak on roztęczył smoka 

aż do chmur —  

a noc szafirooka 

schodzi z gór.  

I tam na nieba morzu 

skrzy się gad,  

a my — jak na przestworzu 

bujny kwiat.  

A pieśń ogniami błyska —  

wichrem wiar —  

jakby przez uroczyska 

wionął żar.  

Orły! niechaj wam ukażą szlaki w błękitach —  

w lesie tur, w stepie sumaki —  

a potoki na granitach,  

a w morzu wiry Malsztromu —  

a w chmurach — śpiew gromu.  

Na poboju legło sto tysięcy 

młodzianów —  

każdy jęk — każda rana więcej 

mówi, niż mądrość brahmanów,  

bo umierał wszechświat w każdem łonie,  

a bóg — słońce szydziło na tronie.  

Oto wyschły w posusze las dębów —  

zapalę —  

i tryśnie z ożywionych zrębów 

ognia zachwyt, a nie żale —  

kto się dotknie mego mroku —  

wzleci jak Perkun w obłoku.  

Ja nie będę wam grał pieśni smutnej,  

o Cienie!  

lecz dam tryumf dumny i okrutny,  

co zawali błękitów sklepienie 

i zdruzgoce —  

waszych bogów tęskniących bezmoce.  

I powiodę was w kraj zórz polarnych 

z dźwiękiem rogów —  

i zakrwawię u kamieni ofiarnych —  

i przekuję was ludzi — w półbogów —  

dziką pieśnią serca wam zachwycę —  

a do ręki dam grom — i orlicę.  

Ognie! niechaj was wśród mroków rozżarzą,  

Ocean! niech was wichrami napoi —  

jak archanioł z łańcuchem w gwiazd zbroi 

zejdźmy się z Bogiem twarz z twarzą.  

I cały ogromny lud —  

jak w burzy lecący śnieg —  

rwał się na szczyty gór —  

w siedmio — płomieniu gwiazd.  

Pamięci rycerskiej Sewera.  

Bojan

Patrz, mój synu — kry płyną wśród bezbrzeżnej rzeki — 

nad nią drzewa z gałęzi obcięte — kaleki. 

Patrz, mój synu — nie wody szumią, lecz pacierze — 

nie kry płyną — lecz z sztandarów obdarci rycerze. 

Nie kamienie — ale maski tam grabarzy — 

nie jodłowych lasów drżenie — 

lecz śpiew budzonych pod ziemią cmentarzy. 

Nie sierpy dzwonią — ale noże — 

nie mgły czernią — ale się wali na nas czarne morze. 

Nie myśl, że Bóg nas rzucił wśród powodzi, 

jako szczenięta. Przy Tobie dwa duchy dziewicze — 

jedna Cię umarłego położy na znicze, 

a druga Cię, jak matka na nowo odrodzi. 

Jest Bóg maluczkich i tryumfatorów — 

Bóg tajemnic nad niebem Twej duszy 

i Bóg trzeci — okropny — Bóg pozorów — 

i On hufcem najedzie i pod kopytami skruszy. 

Ja stary umrę — a umarli rządzą 

w ogrojcach życia, jako pasieczniki — 

ptaki nie mają dróg — lecz nie błądzą — 

dusza ma własne gwiazdy i tajniki — 

a teraz idź, witeziu.  

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zatoka-tecz

Tekst opracowany na podstawie: Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, Kraków 1922.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Redakcję techniczną wykonali Paulina Choromańska i Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Okładka na podstawie: autumn sunset, tommy@chau@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-05-23.