# [Lecz jakże próżne są wszystkie nadzieje!...]

Karol Bołoz Antoniewicz

# Karol Bołoz Antoniewicz. [Lecz jakże próżne są wszystkie nadzieje!…]

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> Lonely my heart and rugged was my way
> Yet often pluck'd I as I past along
> The wild and simple flower of poesy.

Soathey.

Lecz jakże próżne są wszystkie nadzieje!
A czas okrutny, nie długo nam sprzyja,
I wiosna życia, i szczęście nas mija,
Gdy ostra burza słabą łódź zachwieje!

Słońce gorąco w obłoki się wzbija,
Tknięty płomieniem, kwiat smutnie więdnieje;
Młodzieniec stoi, patrzy, drży, truchleje,
Gdy tak odmiennie świat mu się rozwija!

Ostatnia nadzieja siły jego krzepi;
Choć łzy przelewa, choć jęczy głęboko,
W przyszłość niepewną błędne rzuca oko;

Ach! może kiedyś będzie sercu lepiej;
Może się rozpacz w czułą radość zmieni,
Może się życia młodość zazieleni!