# [Pod nieba dłoniastą palmą nie daj mi chodzić samotnie...]

Krzysztof Kamil Baczyński

# Krzysztof Kamil Baczyński. [Pod nieba dłoniastą palmą nie daj mi chodzić samotnie…]

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pod nieba dłoniastą palmą nie daj mi chodzić samotnie,
Agni[1].
Otwórz rzeki, a sosny krzykiem z ognia i wiosny
podpal i nagnij.
W jakie zimy prowadzisz, jakich kolęd słuchać
śmiertelnych?
Otom jest syn wygnany z ziemi niepoznanej,
niewiernej.
Obco mi niebo czarne i białe zawieszasz
nad czas samotny;
oceany z kamienia, w które się przemieniam
jak w lodach okręt.
Nad dniem ostatnim stawiasz mi długie, woskowe
świec rzędy,
które są stare drzewa, kiedy w portów brzegach
rżą argonauckie[2] okręty.
Odbierz mi ziemię, miłość rozumną oderwij
i porwij
spośród umarłych rzeczy, gdzie dojrzewa wieczór
o woni morwy.
Daj mi konia, o Agni, z żółtych, strasznych płomieni
i białych,
bo oto spadam — owoc w grób ziemi pod sobą
dojrzały.

> 3 grudzień 1940 r.

Agni (mit.) — bóg ognia w religii wedyjskiej. [przypis edytorski]

argonaucki (mit. gr.) — związany z argonautami, tj. bohaterami, którzy pod przewodnictwem Jazona wyprawili się do Kolchidy po złote runo; byli to m.in. Herakles, Tezeusz, Orfeusz, Kastor i Polluks. [przypis edytorski]