# Kulawy i ślepy

Ignacy Krasicki

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Niósł ślepy kulawego, dobrze im się działo;
Ale że to ślepemu nieznośno[1] się zdało,
Iż musiał zawżdy słuchać, co kulawy prawi[2],
Wziął kij w rękę: «Ten — rzecze — z szwanku[3] nas wybawi».
Idą; a wtem kulawy krzyknie: «Umknij w lewo!»
Ślepy wprost i, choć z kijem, uderzył łbem w drzewo.
Idą dalej; kulawy przestrzega od wody;
Ślepy w bród; sakwy[4] zmaczał, nie wyszli bez szkody.
Na koniec, przestrzeżony, gdy nie mijał dołu,
I ślepy, i kulawy zginęli pospołu.
I ten winien, co kijem bezpieczeństwo mierzył,
I ten, co bezpieczeństwo głupiemu powierzył.

nieznośno — dziś: nieznośne. [przypis edytorski]

prawić (daw.) — mówić. [przypis edytorski]

szwank (daw.; z niem. Schwankung: chwianie się, niepewność) — szkoda, strata, krzywda. [przypis edytorski]

sakwa — torba, worek. [przypis edytorski]