# Na greckiej fali

Władysław Bukowiński

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Błękitna Morza Egejskiego fala,
Wzburzona lekko, nęci jak kochanka.
Olimpu śnieżny szczyt majaczy z dala.
Odpędzam troskę, która, jak duch Banka[1],
Staje przede mną z szekspirowskim gestem,
I — modra falo — znowu twoim jestem!

Kochanko! Okręt czeka nas gotowy,
I dym z komina jak z wulkanu bucha…
Tesalonicki brzegu[2] bywaj zdrowy
Do statku łódka poniesie nas krucha,
A na parowcu tym… Ach! Świat szeroki —
Przed nami przestwór, nad nami — obłoki!

Wsiadamy. Nie czas żałować rozstania
Z obcym drobiazgu ludzkiego mrowiskiem.
Olimpu szczyty obłok już przysłania,
Słońce ostatnim swym żegna nas błyskiem
I ton liliowy rzuca na wybrzeża…
Godzina, wieki pragniona, uderza!

Świst jeden, drugi, przeciągły, chrapliwy…
Zazgrzytał łańcuch i okręt już rusza.
Z kajut na pokład wybiega kto żywy
I pod osłoną dymu pióropusza
Raz jeszcze żegna bliskich garstkę drogą.
Lecz my — na brzegu nie mamy nikogo.

Tym lepiej! Cały świat niesiemy z sobą…
Choćbyśmy nigdy nie wrócili z drogi,
Niczyjej duszy nie zmroczym żałobą,
Niczyjej drzemki spokój cenny, błogi,
Zniknieniem naszym zmącony nie będzie…
A więc — do śmierci razem, razem wszędzie!

Niby ptak młody, lotny, śnieżnopióry,
Przed chwilą z mrocznej wypuszczony klatki,
Okręt przez morskie szybuje lazury,
Drobne po drodze wymijając statki.
Helleńska[3] flaga w powietrznym przestworze
Igra — dziób statku głębię wodną porze[4].

Płyniemy. Przystań odsuwa się z wolna,
Zlewając kształty z zachodu liliami.
Tylko gromadka śnieżnych mew swawolna
Jak gdyby w pogoń wyrusza za nami
I za okrętem, jak chorągiew biała,
Ciągnie, na pokład wpadając bez mała.

Lecz już i one wydążyć[5] nie mogą.
Żałosnym krzykiem żegnają nasz statek,
Jakby nam stały w mrok, przed długą drogą,
Jakieś lamenty sióstr, kochanek, matek…
Zniknęły — tylko jedna z mew, uparta,
Czuwa nad nami wciąż jak wierna warta.

Patrząc tak na nią wśród powietrznej sieci
Gdy, niby gwiazda, blask rzucała z góry,
Myślałem, że to duch twój biały leci,
Przecudne ciała rzuciwszy marmury,
I że wnet, kształty przybrawszy anioła,
I mnie w powietrzny taki lot powoła…

duch Banka — z tragedii Szekspira Makbet. [przypis redakcyjny]

tesalonicki brzeg — port w Salonikach (dawne Tessalonika). [przypis redakcyjny]

Helleńska — grecka. [przypis edytorski]

porać (daw.) — pruć. [przypis edytorski]

wydążyć (daw.) — zdążyć. [przypis edytorski]