# Przy księżycu

Władysław Bukowiński

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Już lazury zapałały
Gwiazd tysiącem,
Tonie świat uśpiony cały
W mroku mgle,
Srebrny płomień z światłem drżącem
W me okienko księżyc śle.

Gdy wszedł gość ten promienisty
W progi moje,
Wnet umilkły wichru świsty,
Płacz i jęk…
Przyniósł z sobą marzeń roje,
Złotych snów i wspomnień pęk.

Przyniósł z sobą zapomnienie
Wiecznej troski,
Innych światów ciche tchnienie,
Innych pól,
Gdzie panuje spokój boski,
Gdzie już wszelki zanikł ból.

W srebrną ubrał mnie koronę
Przez okienko…
Wyciągałem w jego stronę
Drżącą dłoń
I mówiłem cicho, miękko,
Pieszczotliwym głosem doń:

«Witaj, witaj, gościu miły,
Druhu stary!
Czemuś blady, jak z mogiły
Duchów rój?
Jak grobowce, zimne mary,
Czemuś blady, druhu mój?

«Nie pojmuję twych promieni
Cichej mowy…
Czy ci tęskno tam w przestrzeni,
Że twój wzrok
Taki smutny i surowy?
Czy cię straszy ziemi mrok?

«Czy uderza o twe uszy
Skarga smętna?
Czy przemawia do twej duszy
Nędzy głos?
Czyś usłyszał bólu tętna?
Czy cię wzrusza ludzki los?»

Lecz księżyca tarcza blada
W przestrzeń płynie
I milczeniem odpowiada,
Słów jej żal…
W dal żegluje po równinie
Lazurowej, w mglistą dal…