# [Bursztyn, żyto dojrzałe...]

Charles Guérin

# Charles Guérin. [Bursztyn, żyto dojrzałe…]. tłum. Stefan Napierski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Bursztyn, żyto dojrzałe, blaskiem lśniące ule,
Których plastry tak szumią jak Fingala grota[1],
Porównane z splotami, którymi się czulę,
Ustępują w przepychu złota.

Niechby luba ma błogo usnęła koło mnie,
A nie zdrożę się nigdy, oglądając z bliska,
Jak włosy oplatają jej biel nieprzytomnie,
Niby słońca przestronna kołyska.

Gdy w niecce ramion, zgiętych przed policzkiem w pąsach,
Wyczesała cierpliwie ich miodowe pasma,
Odrzuca głowę nieco, kosami potrząsa,
Jak po skórze pochodnię, co zgasła.

Jej pierś naga pod smugi pieszczotą dygoce:
Trwa przed zwierciadłem, ludzka; a chłodne ukropy
Tleją ostatnim puklem, muskając w pomroce
Cień różany nieziemskiej stopy.

Grota Fingala — jaskinia na wybrzeżu wyspy Staffa należącej do Hebrydów Wewnętrznych w Szkocji, częściowo wypełniona wodą. [przypis edytorski]