# Cuda miłości (Karmię frasunkiem miłość i myśleniem...)

Jan Andrzej Morsztyn

# Jan Andrzej Morsztyn. Cuda miłości[1]

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Karmię frasunkiem[2] miłość i myśleniem,
Myśl zaś pamięcią i pożądliwością,
Żądzę nadzieją karmię i gładkością[3],
Nadzieję bajką[4] i próżnym błądzeniem.

Napawam serce pychą z omamieniem[5],
Pychę zmyślonym weselem z śmiałością,
Śmiałość szaleństwem pasę z wyniosłością,
Szaleństwo gniewem i złym zajątrzeniem[6].

Karmię frasunek płaczem i wzdychaniem,
Wzdychanie ogniem, ogień wiatrem prawie,
Wiatr zasię cieniem, a cień oszukaniem.

Kto kiedy słyszał o takowej sprawie,
Że i z tym o głód[7] cudzy się staraniem
Sam przy tej wszytkiej głód ponoszę strawie.

Utwór ten jest sonetem, czyli wierszem o specjalnym układzie rymów. Składa się z dwóch strof czterowersowych i dwóch - trzywersowych. Gatunek sonetu wykorzystywany był przede wszystkim przez poetów tworzących lirykę miłosną (por. Sonety do Laury Francesco Petrarki) i refleksyjną (por. Sonety krymskie Mickiewicza). [przypis edytorski]

frasunek — daw. zmartwienie. [przypis edytorski]

gładki — daw. ładny. [przypis edytorski]

bajka — pot. zmyślone opowiadanie, nieprawdziwa historia. [przypis edytorski]

omamienie — złudzenie. [przypis edytorski]

zajątrzyć — zaostrzyć. [przypis edytorski]

głód — tu: pragnienie czegoś, dotkliwy brak czegoś. [przypis edytorski]