# Człowiek i morze

Charles Baudelaire

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Człowieku wolny! Zawsze kochać będziesz morze.
Morze jest twym zwierciadłem. Ujrzysz w nim twą duszę,
W nieskończonych fal piennych[1] mgle i zawierusze,
A myśl twa niemniej gorzkiej ma głębi bezdroże.

Lubisz grążyć[2] się w własnych obrazów odbicia:
Pieszczą je twoje oczy, ramiona — a serce
Zapomina o własnej żywota rozterce,
Słuchając jego skargi, zawodzeń i wycia.

Równie dumni i mroczni jesteście oboje:
Człowieku, nikt nie zbadał dna twego tajnicy[3]!
Morze, nikt nie zna bogactw twych skrytej skarbnicy!
Tak zawistnie strzeżecie tajemnice swoje.

A przecie wieki przeszły w bezdennej otchłani,
Odkąd wzajemna walka na siebie was żenie[4] —
Takeście[5] ukochali ból, śmierć i zniszczenie,
O wieczyści wojowie — bracia niezbłagani[6]!

pienny (daw.) — tu: pienisty, spieniony. [przypis edytorski]

grążyć — pogrążać, zatapiać. [przypis edytorski]

tajnica — tajemnica. [przypis edytorski]

żenie (daw.) — tu: gna, popycha. [przypis edytorski]

takeście ukochali — dziś:tak ukochaliście. [przypis edytorski]

niezbłagany — nieubłagany. [przypis edytorski]