# Człowiek i suknia

Ignacy Krasicki

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Brał się pewien do pręta chcąc wytrzepać suknię;
Ta, widząc się w złym razie[1], żwawie[2] go ofuknie:
«A, takaż to jest pamięć na usługi — rzecze —
Bijesz tę, co cię zdobi, niewdzięczny człowiecze!»
Rzekł człowiek: «Ja nie biję, lecz otrząsam z prochu.
Zakurzyłaś się wczoraj, dziś trzepię po trochu,
Wybacz, z przykrych sposobów, kto musi, korzysta;
Gdybyś nie była bita, nie byłabyś czysta».

w złym razie — w trudnej sytuacji. [przypis redakcyjny]

żwawie (daw. forma przysłów.) — żwawo, szybko. [przypis redakcyjny]