# Człowiek i wilk

Ignacy Krasicki

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Szedł podróżny w wilczurze, zaszedł mu wilk drogę.
«Znaj z odzieży — rzekł człowiek — co jestem, co mogę».
Wprzód się rozśmiał, rzekł potem człeku[1] wilk ponury:
«Znam, żeś słaby, gdy cudzej potrzebujesz skóry».

człeku (daw.) — człowiekowi. [przypis edytorski]