# Nad morzem

Zdzisław Dębicki

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

### I

Kwitnącą gałęź[1] niesie z dala
Na srebrnym grzbiecie morska fala —
Gałęź, co kwitła kędyś[2] w sadzie,
Dziś na wybrzeża piasku kładzie
I, zostawiwszy ją, odpływa
Szumiąca fala srebrnogrzywa…

I oto zwiędnie tu i zginie,
A do swej ziemi nie odpłynie…
Skrzydłami wichru raz strącona
Na tej słonecznej plaży skona,
Od ojczystego drzewa z dala,
Gdzie ją zaniosła morska fala…

Czasem, jak gałęź taką — duszę,
Zwichniętą w losów zawierusze,
Wicher na smutku rzuca morze,
Gdzie dla niej szczęścia gasną zorze
I gdzie, powoli schodząc, blada,
Wieczna ponad nią noc zapada…

### II

Widzę ją zawsze… Tu przychodzi
Na wywróconej siadać łodzi
I patrzy w dal bezmierną, siną,
A hulający nad głębiną
Wiatr — skrzydłem swym jej czoło chłodzi…

I zadumana — godzinami
Wytęża wzrok swój i ze łzami
Spogląda w przestrzeń, a gdy nagle
Na widnokręgu ujrzy żagle —
Rękami je ku sobie mami[3]…

I nie wiem, kto jest ona? Po co
Przychodzi marzyć tutaj nocą?
I czemu tak jak widmo blada
Na wywróconej łodzi siada,
Kiedy się fale w słońcu złocą?…

I nie wiem, gdzie jej domu wrota,
Ani znam smutek, co nią miota —
Może to dusza jest mi krewna,
Może tych morskich wód królewna,
A może — moja to tęsknota?…

gałęź — dziś popr.: gałąź. [przypis edytorski]

kędyś — gdzieś. [przypis edytorski]

mamić — zwodzić, ogłupiać; tu: wabić pozorami, działać przyciągająco. [przypis edytorski]