# Płacz skrzypiec

Zdzisław Dębicki

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Słychać płacz skrzypiec, żałosny, żałosny,
Jak łzy, co z oczu ukochanych płyną,
Jak łzy po dawno minionych dniach wiosny,
Jak łzy nad smutną złotych snów ruiną…

Słychać płacz skrzypiec… daleko gdzieś kona
Wśród brzóz żałobnie rozchwianych warkoczy…
Błyszczy na niebie srebrnych gwiazd korona,
Mgły się rozsnuły po wodnej roztoczy[1]…

Słychać płacz skrzypiec… z sianożęć[2] woń płynie,
Kwiaty zemdlone w białych rosach stoją…
Skrzypce gdzieś łkają o cichej godzinie,
A smutek falą w duszę spływa moją…

Słychać płacz skrzypiec — daleki, daleki…
Dziwna tęsknica bierze mnie w ramiona — —
Bywaj mi zdrowa, dziewczyno, na wieki!
Płacz skrzypiec cichnie, urywa się, kona…

roztocz — tu: ogrom, coś co się szeroko rozpościera. [przypis edytorski]

sianożęcie (gw.) — sianokosy a. skoszona łąka. [przypis edytorski]