# Wizja

Zdzisław Dębicki

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Po tajemniczym chodzę sadzie,
gdzie z drzew spadają srebrne puchy,
gdzie śród mirtowych gajów błądzą
samotne, jasne duchy…

W jakimś marzeniu i słodyczy
przez pełne kwiatów stąpam grzędy,
i nie wiem, ile razy nocą
przeszedłem już tamtędy…

Nade mną gwiazdy złote płoną
i srebrnolicy księżyc świeci;
czasem mistyczny mi nad głową
z szelestem ptak przeleci…

A potem cisza, wielka cisza,
że serca swego słyszę tętno,
aż gdzieś śród mirtów pieśń zadzwonią
słowiki przenamiętną…

I wtenczas z gąszczy się wyłania
świetlista postać w blasku cała
i ku mnie idzie roztęskniona
powiewna, cicha, biała…

I w swe ramiona mnie zamyka,
jak w nieuchwytne dwie obręcze,
a na jej rozkaz w duszy mojej
cudowne wstają tęcze…

Ich łuki łączą siedmiobarwne
moją samotną jaźń z wszechświatem,
i wtedy w przestrzeń bezgraniczną
marzeniem mknę skrzydlatem…

I tak mi dobrze, cicho, słodko
w objęciach mojej wizji sennej,
która unosi mnie wraz z sobą
w kraj jasny i promienny…