# Do trupa

Jan Andrzej Morsztyn

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Leżysz zabity i jam też zabity,
Ty — strzałą śmierci, ja — strzałą miłości,
Ty krwie[1], ja w sobie nie mam rumianości[2],
Ty jawne świece, ja mam płomień skryty,

Tyś na twarz suknem żałobnym nakryty,
Jam zawarł[3] zmysły w okropnej ciemności[4],
Ty masz związane ręce, ja wolności
Zbywszy[5], mam rozum łańcuchem powity.

Ty jednak milczysz, a mój język kwili[6],
Ty nic nie czujesz, ja cierpię ból srodze,
Tyś jak lód, a jam w piekielnej śreżodze[7].

Ty się rozsypiesz prochem w małej chwili,
Ja się nie mogę, stawszy się żywiołem
Wiecznym mych ogniów, rozsypać popiołem.

krwie (daw. forma) — dziś: krwi. [przypis edytorski]

Ty krwie… — Ty nie masz krwi w ciele, ja nie mam rumieńca; kochanek jest pobladły, ponieważ z powodu cierpienia krew odpłynęła mu z twarzy. [przypis edytorski]

zawrzeć — zamknąć coś. [przypis edytorski]

Jam zawarł zmysły w (…) ciemności — kochanak jest odrętwiały, niewrażliwy na bodźce. [przypis edytorski]

zbyć — tu: stracić. [przypis edytorski]

kwilić — zanosić się płaczem. [przypis edytorski]

śreżoga — rozedrgane z powodu gorąca powietrze (np. w upalny dzień albo blisko źródła ciepła), sprawiające wrażenie mgły. [przypis edytorski]