# [Duch twój, gdy dzisiaj...]

Stefan George

# Stefan George. [Duch twój, gdy dzisiaj…]. tłum. Stefan Napierski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Duch twój, gdy dzisiaj w rok owy się chyli,
Pojąć nie może śródgwiezdnych przestrzeni,
Jakie dzieliły cię od ludzkich cieni.
Zdumienie czoło skłania k'tamtej[1] chwili:

Kiedyś budował dla runa świątnice,
Przewyższające blady przepych ziemi,
I urzeczony ciszą był port niemy
I złoty kolor snów, jak błyskawice;

Przez skalne piargi wonczas[2], ścieżką znaną,
Owocorodne zawiodło cię lato,
Stoki darzyły uśmiechu zapłatą
I przybysz w zjawach miał duszę skąpaną.

Otóż i łąka w aksamitach cała
I zwisające złoto-płodne kłosy,
Dzwonienie sierpów i żniwiarzy głosy…
Ziemia cię woła, która nas wydała.

k'tamtej (daw.) — ku tamtej, do tamtej. [przypis edytorski]

wonczas — wówczas, wtedy. [przypis edytorski]