# Dusza moja tęsknicą

Otto zur Linde

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Dusza moja tęsknicą[1],
W mrokach nocy blask,
Przytłumiony oddalą
Ptaka senny wrzask.

Skrzydło ptaka olbrzymie
Widne gwiazdy ćmi —
Zna noce świętojańskie
Dusza, i ciemne dni.

Dusza moja na czółnie
Księżycowym wśród mórz
Widzi stoki powietrzne
Odbitych wzgórz.

Płyną wygięte skały
Ku duszyczce, ku małej,
Trzepota[2] się w tęsknicy
Żagielek biały.

Moja dusza, ów żagiel
Na wietrze w skos,
Leciutko się przechyla,
Rozpuszcza włos.

Ach, ciężką kotwicą
Zapada w muł,
Bezdenna głębina
Łamie ją wpół.

Na srebrnych stopach biegnie
Ku mogile duszyczka, w świat
Na groby opadło giezłeczko[3],
Żal na murawę padł.

Wody spłynęły z grobli,
Zmętniały gwiazdy i dnie —
Czy jeszcze trzeba nam żagli,
Moja duszo, kto to wie?

tęsknica — tęsknota. [przypis edytorski]

trzepota — dziś popr. forma 3 os. lp cz.ter.: trzepocze a. trzepoce. [przypis edytorski]

giezłeczko, zdr. od giezło — długa, luźna koszula z płótna; strój do trumny. [przypis edytorski]