# Dziejba leśna

Bolesław Leśmian

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Wnętrze grobowca pogańskiego. Przez otwór z prawej strony — wchodzi święty Makary[1] z wiązką chrustu na plecach. Posuwa się w głąb grobowca, układa chrust na ziemi i roznieca ognisko. Zrazu drobny, a potem coraz większy płomień rozwidnia grotę światłem, które pełga[2] po ścianach grobowca wraz z towarzyszącą mu w bezładnym popłochu gromadą niepohamowanych cieni. Blask pada na leżące tu i ówdzie zwłoki, rozmaicie na ziemi rozpostarte. Święty Makary — odziany w szaty ubogie. Jest krępy — z czarną brodą. Ruchy ma pewne siebie, choć nieco porywcze i niespokojne. Układa płaszcz na ziemi i z chrustu robi jakie takie wezgłowie, aby spocząć.

MAKARY


Tu spocznę. Tu — mój nocleg — w pobliżu tych twarzy,
Z którymi blask ogniska tak źle się kojarzy, —
Tak mu obco po martwych bezwyrazach pełgać —
Tak się boi w sen wieczny zbyt złociście wełgać!


Rozgląda się po grobowcu.


Prześpię noc. Na noc całą dla świata — przeminę
I pomyślę, żem nabył śmierci odrobinę
Od tych zmarłych… A z taką odrobiną właśnie
Łatwiej mi już do Boga…


Przygląda się kolejno zwłokom.


Leżą tak grymaśnie…
Ten — na wznak, ów — na boku, a tamten — na brzuchu.
Coś w nich jeszcze się dzieje — pomimo bezruchu.
Może milczą — wsłuchani w podziemnych burz łoskot?
A może weszli w bezmiar tych pośmiertnych prostot,
Gdzie się wszystko tak spełnia, jak chęć szumu w lesie,
A cokolwiek się staje — jest tym, czego chce się…


Posuwając się w głąb grobowca, zatrzymuje się nad trupem o kształtach świadczących jeszcze o dobrobycie — tłustych i ordynarnych.


Więc i taki otylec — z mgłą zaświatów sprzeczny —
Karkiem śmiesznie rubasznym — pcha się w żywot wieczny?


Przygląda się następnemu.


A ten ma niesprawdzalną obojętność w twarzy
Na to, co się zdarzyło — lub jeszcze się zdarzy…


Spostrzega piłkę.


Piłka, którą poganin w swej bezbożnej chuci
Rzucił w zaświat i czekał, czy mu kto odrzuci?


Spostrzega trupa dziewczyny.


Trup dziewczyny. Trup świeży. Skóra jeszcze gładka.
Ileż to wiosen w kościach? Młodziuchna próchniatka.
I dłonie dołyszkami[3] odwróciła blada,
Jak gdyby próbowała, czy właśnie deszcz pada?…
Można całą jej duszę pomieścić w jaskółce!


Zamyśla się na chwilę.


Na niej, jak na upchanej nicością pościółce,
Głowę do snu utrwalę na dowód pogardy
Dla tych zgręzów[4] pogańskich! Sen będę miał twardy!


Układa głowę na piersiach dziewczyny i nogi przed się wyciąga.


I przez sen będę chwalił bezmiar Twej wszechmocy —
Śnij mi się, Boże wielki, śnij mi się tej nocy!


Szepce modlitwy i zasypia.

Z głębi mroku — z najdalszych zmierzchów grobowca — wyłaniają się nagle dwie, nieokreślone w swych zarysach postaci, które w miarę zbliżania się do śpiącego określają się coraz wyraźniej i pośpieszniej w swych kształtach. To — Amazarak[5] i Azaradel[6]. Obydwaj przyglądają się Św. Makaremu.

AZARADEL


Śpi.


AMAZARAK


I myśli, że właśnie sam Bóg mu się marzy
A śni mu się — nic z Boga — coś z człeka — twarz twarzy,
Złuda do powszedniego dla śpiących użytku,
Bóg prawdziwy dla świata jest przedmiotem zbytku.


AZARADEL


Nogi przed się wyciągnął — dość krępe w budowie.
Nicość ma za podnóżek, trupa — za wezgłowie.


AMAZARAK


I co to za karczemny do trupa stosunek!
Chrapać na zmarłej piersi, co śni pocałunek!


AZARADEL


I żywcem wstydliwości urągać trupięcej!
Płeć zmarłych jest ta sama!


AMAZARAK


A może — coś więcej!


Azaradel przyklęka nad trupem dziewczyny.

AZARADEL


Boże! Jeśli Twe oczy umarłą postrzegą —
Wwódź ją na pokuszenie, nie zbaw ode złego,
Nie daj jej spocząć w grobie! Niech zawsze się trwoży
O swój proch złotowłosy — o Twój uśmiech boży!
Niechaj nawet po śmierci dba o urok trwalszy,
Niech się w mroku boryka o szczęścia ciąg dalszy!


Wstaje z klęczków.

AMAZARAK


Amen! Szczera modlitwa wzrusza jak żałoba.
I ten «szczęścia ciąg dalszy» — dość mi się podoba.
Ty — ciał znawca. Zbudź trupa. Daj mu pląs i dreszcze.
Niech ciało samo siebie przeżyje raz jeszcze.
I niech święty Makary, gdy noc minie pusta,
Pokocha w ustach zmarłej nie tylko te usta.


Azaradel zaklinająco wyciąga dłonie nad trupem dziewczyny.

AZARADEL


Twarzyczko, zaniedbana w śmiertelnym uboczu,
Miej wiarę w siebie samą i w mus moich oczu.
Noc mi dała w ciemnościach zatajony urząd,
Bym się życia dobudził w zamarciu twych nóżąt.
Zbudźcie się, dłonie, zziębłe od lęku i chłodu —
Zbudźcie się, piersi, śmiercią zniszczone za młodu.
Zbudźcie się, usta, troską zbielałe nieżywą, —
By dać innym swych pieszczot ciepłotę i lgniwo[7].
I ty zbudź się, dziewczyno — ty sama, prócz ciała —
Prócz ust, dłoni i piersi — byś wszystka[8] istniała!


Dziewczyna otwiera oczy. Amazarak i Azaradel, unosząc się w powietrze, znikają w głębi mroku. W miejscu ich zniknięcia ukazuje się drobna, jak zabawka, łódź ze świetlistego złota i, płynąc gdziekolwiek, gaśnie w punkcie nieokreślonym; jakby dobiła do brzegu, gdzie istota łodzi staje się zbyteczna. Piersi dziewczyny wzdymają się najpierw próbnym, a potem coraz pewniejszym oddechem. Przez otwór grobowca przenika blada smuga świtu. Makary budzi się, nasłuchuje i zrywa się nagle na równe nogi.

MAKARY


Żyjesz?


DZIEWCZYNA


Żyję… wbrew życiu. Coś mi się wspomina…


MAKARY


A co robisz w grobowcu?


DZIEWCZYNA


Cierpię.


MAKARY


Moja wina,
Żem się w piersi zawczasu życia nie dosłuchał.


DZIEWCZYNA

wstając


Zły byłeś dla mej piersi! Świt cię udobruchał.
Gbur jesteś ze zmarłymi! Ze śmiercią — rubacha[9]!
Gdyś się porwał na nogi — miałam nawet stracha.


MAKARY

zamyślony


Czym byłaś dla mnie w mroku?


DZIEWCZYNA


Jest w mroku wygoda…


MAKARY


Czym byłaś?…


DZIEWCZYNA


Tak mi nagle samej siebie szkoda!
Łbem tkwiłeś na mej piersi — żywy nieprzytomnie,
Miażdżyłeś bez miłości — spałeś bez snów o mnie,
A teraz śmiesz mi patrzeć w zmartwychwstałe lico
I pytać, czym ci byłam? — Twoją przespanicą!


MAKARY


Boże, jeżelim zgrzeszył w niewiedzy godzinę, —
Przebacz sen mój przebiegły i noc, i dziewczynę!


DZIEWCZYNA


Korzysz się modlitewnie, a gardzisz mną z pańska.
Nie kochasz?


MAKARY


W oczach twoich mgła krąży pogańska.


DZIEWCZYNA


A usta?…


MAKARY


O, nie myślę o ust twych koralu!
Giniesz z nadmiaru grzechów!


DZIEWCZYNA


Ginę z samożalu!
O, weź mnie i w objęciach zanieś biedne ciało
Daleko — aż do szczęścia! zamyślona Szczęście mi zmalało…


MAKARY


Zmalało?


DZIEWCZYNA


Tak! Nic usta ustom nie pomogą!
Nikt nikogo nie kocha! Wiem, że nikt — nikogo!


MAKARY


Miłość — w Bogu! Z twej duszy uczyń mu ofiarę.


DZIEWCZYNA


Nie mam czasu na ciągłą w twego boga wiarę.
Wierzę w to, co się samo naprędce wywróży,
I w przemokłą od rosy — nieskończoność róży…


MAKARY


Tyle w tobie nicości, co skrzydeł w łabędziu…


DZIEWCZYNA


Twój bóg nazbyt jest nigdzie, mój — na podorędziu[10].


Wskazuje otwór, słońcem zalany.


Spójrz — światła już się burzą! W słońcu mi do twarzy!


Osłania z lekka piersi.


Lubię w nim się zazłocić! Niech się pierś pojarzy[11]!
I lubię kędziorami niepotrzebnie wstrząsać,
Śmiać się i nic nie wiedzieć, i na świat się dąsać.
I nim stało się właśnie to, co mnie pokładło
Na ziemi…


MAKARY


Co się stało?


DZIEWCZYNA


To, że wszystko zbladło!


Robi kilka kroków w głąb grobowca.


Było tak: dajmy na to, że las się kołysze


Uderza stopą w ziemię.


W tym miejscu — nie gdzie indziej…


Rozlega się szum leśny.


Słyszysz szumy?


MAKARY


Słyszę —
Choć brak lasu…


DZIEWCZYNA


Nic nie brak!… Zresztą brak mi czasu…
Z chłopcami szłam do lasu, z całych sił do lasu,
Aż zabrnęłam w gęstwinę, gdzie las się odmienił,
Wypodziemnił się nagle i wypodzielenił
I dział się tak pośpiesznie, że aż zbrakło czasu
I nie można już było iść dalej — w głąb lasu —
I nikt nie mógł zrozumieć i nie chciał zrozumieć,
Czemu trzeba tak istnieć, żeby łkać i szumieć?
A sęki i gałęzie, i liście przez liście
Działy się zieleniście, bardzo zieleniście —
I ja, gdym w dziejbę leśną wbiegła nieostrożnie,
Działam się wobec chłopców — bez płaczu a trwożnie!
O, chwyć teraz w ramiona dziejbę mego ciała!
To ta sama, co w lesie! Ta, co nie płakała…


MAKARY


O, Boże!


DZIEWCZYNA


Tak! O, boże! Okropną pomyłkę
Los mi zdarzył!… Z chłopcami bawiłam się w piłkę.


Podnosi piłkę.


To ta sama. A dłonie do piłki mam skore.
Pokochaj moje dłonie! Lecz serce mam chore!
Pamiętaj! Matka radzi, żebym oszczędzała
Serca mego staranniej, niźli reszty ciała.
Było tak:


Odsuwa go w prawą stronę grobowca i wciska mu w dłonie piłkę.


Tu w tym miejscu — mniej więcej — mniej więcej
Stali chłopcy, pieszczoty spragnieni dziewczęcej,


Sama się cofa naprzeciw — w lewą stronę grobowca i uderza stopą o ziemię.


A ja stałam tu właśnie! Tu była snu zaródź.
Las dział się.


do Makarego


Dziej się prędzej! Rzuć piłkę! Nie marudź!


MAKARY

rzuca piłkę


O, Boże!


DZIEWCZYNA

łapiąc piłkę


Jeden z chłopców wpatrzony niezłomnie
Zawołał: Jeśli kochasz — rzuć piłkę wprost do mnie!


MAKARY


I rzuciłaś?


DZIEWCZYNA

rzuca weń piłką


Rzuciłam, a on się zasmucił!
Nie dowierzał rzutowi i, blednąc, odrzucił.
No, odrzuć! Czemu zwlekasz?


MAKARY

odrzucając w zadumie piłkę


Coś we mnie się mroczy…


DZIEWCZYNA

łapiąc piłkę


Oczy masz takie trudne! Po prostu — nie oczy!
Rzekłam chłopcu: Jeżeli tę piłkę dla ciebie
Tak wysoko podrzucę, że aż zginie w niebie,
Czy uwierzysz, że kocham? Zaszeptał: Uwierzę!


Rzuca piłkę coraz wyżej i wyżej pod strop grobowca w pląsach i podskokach.


Rzuciłam zbyt miłośnie, zbyt mocno, zbyt szczerze
I w skok za nią i serce pękło mi na dwoje!


Chwyta się za serce.


Tak samo! O, tak samo! Biedne serce moje!


Pada na ziemię, Makary przyklęka nad nią.

MAKARY


I dlaczego ty właśnie?…


DZIEWCZYNA


Daj dłoń, bym się wsparła.


Makary składa jej głowę na swej dłoni.


Jeżeli spotkasz chłopca — powiedz, żem umarła.


Pociąga go ku sobie.


Usta moje ucałuj — dla ulgi konania…


MAKARY


Oto krzyżem cię żegnam zamiast całowania.


DZIEWCZYNA


Więc jeżeli nie w usta, to choć bliżej czoła…


MAKARY


Już twe czoło — niczyje…


DZIEWCZYNA


Las szumi dokoła…


Umiera.

Szum leśny nagle zanika.

MAKARY


Szum ustał. Tak bezleśnie teraz i bezziemnie,
Jakbym z lasu w nic wyszedł, lub las wyszedł ze mnie —


Patrzy na trupa.


Daj, Boże, tej pogance w otchłani cierpienia
Kąt taki, żeby miała choć pozór wytchnienia.


Azaradel i Amazarak zjawiają się tuż poza plecami Św. Makarego, który powierzchnią ciała i domysłem wyczuwa ich obecność.

MAKARY

oglądając się nagle


Kto tam?


AZARADEL


My…


MAKARY


Tak — poznaję…


AMAZARAK


Poznajesz nie wszystko.


AZARADEL


Jak spędziłeś noc z rudą na wznak wiekuistką?…


AMAZARAK


Już odtąd będzie tobie śnił się na wyprzódki[12]
To Bóg, to znów — dziewczyna, dwie mgły lub dwa smutki,
Dwie bliźnięce rozpacze — a może — dwa cienie,
Lub jedno w dwu osobach nieporozumienie!


MAKARY


Sen mój będzie posłuszny wolnej woli nieba,
A noc spędziłem z trupem tak właśnie, jak trzeba!


AZARADEL


Poskąpiłeś umarłej posługi ostatniej —
Skromnego pocałunku lub pieszczoty bratniej.


AMAZARAK


W zamian za to głosiłeś myśli dość rozlazłe…
Twój wspólnik to podkreśla i ma ci to za złe.


MAKARY


Mój wspólnik? Jaki wspólnik?


AZARADEL


No, Ten, co to w niebie
Myśli tylko o tobie i czeka na ciebie.


AMAZARAK


Wyznaj swoją ciemnawą na tle Boga winę.


MAKARY


Nic nie skrywam!


AMAZARAK


Żeś właśnie pokochał dziewczynę.


AZARADEL


Jej usta… Może w myśli spijałeś ich żale?


MAKARY


Jej usta… Wyznam Bogu te wszystkie korale,
Co z ust jej spadły na mnie, jak dotkliwa próżnia…
Kocham? Nie wiem! Bóg pewno już grzech mój wyróżnia…


Azaradel i Amazarak zbliżają się do zwłok dziewczyny.

AMAZARAK


Czas już zanieść umarłą do domu — bez domu.


AZARADEL


A poniesiem ją komu?


AMAZARAK


Już chyba nikomu…


MAKARY


Raz ożyła… raz drugi ożyć jeszcze może…
Pójdę w ślad, by ku Tobie nawrócić ją, Boże!


Podnosi piłkę.


Piłkę oddam, jeżeli obudzić się zdoła.


AMAZARAK


Zdarza się w mgle pozgonnej złocistość wesoła.
Zabawicie się w piłkę! Gwiazdy wam poświecą…
Trzeba tylko tak rzucać, jakby była nieco
Inna, niż jest… Bo zresztą nawet śmierci brama
Zawsze inna i nigdy nie bywa ta sama.


Azaradel i Amazarak podnoszą trupa — szum leśny rozlega się nagle.

AZARADEL


Nieśmy ją w którąkolwiek po drodze współciszę…


AMAZARAK


Las szumi.


MAKARY


Nie ma lasu.


AZARADEL


Słyszysz szumy?


MAKARY


Słyszę.
Jej — nie ma.


AMAZARAK


Las pozostał… Już ciału spać chce się,
A dziewczyna się dzieje w tym lesie…


AZARADEL


W tym lesie…


AMAZARAK


Przytul dziejbę pośmiertną dziewczęcego ciała
Do piersi — wprost do piersi, póki wie, że pała…


MAKARY


Ktokolwiek wyjdzie z lasu — ten będzie zbawiony.


AZARADEL


Nie wyjdziesz.


AMAZARAK


Pilnuj piłki.


AZARADEL


Potkniesz się o zgony…


AMAZARAK


Chcesz umrzeć?


MAKARY


Chcę…


AZARADEL


Dla Boga, czy ledwo dla siebie?


MAKARY


Chcę dla Boga! po namyśle i dla niej…


AMAZARAK


Kochasz na pogrzebie…
Może zmarłą pojmujesz jeszcze zbyt cieleśnie —
Zbadaj serce i powiedz: czy czas, czy za wcześnie?


Makary kładzie wolną rękę na sercu.

MAKARY


Czas już! Czas…


Azaradel rusza pierwszy — szum się wzmaga.

AZARADEL


Dalej w drogę. W głąb lasu, w głąb lasu…
I czemu mówisz: Czas już — kiedy nie ma czasu!


AMAZARAK


Twoja miłość bieżąca nas wiecznych nie zmami.


AZARADEL


Idziemy w nieskończoność.


MAKARY


Idę w ślad za wami.


Szum umownego lasu wzmaga się coraz bardziej, urastając jakoby w burzę wiekuistą. Azaradel i Amazarak ze zwłokami dziewczyny postępują przed się — w mrok grobowca. Makary z piłką w ręku posuwa się w ich ślady, aż wszyscy w mroku giną.

święty Makary — istnieje kilku świętych o tym imieniu, najbardziej znany jest Makary Wielki, zwany też Starszym lub Egipskim (ok. 300–ok. 390). Pasterz, od młodości czuł powołanie do życia pustelniczego, ale rodzice zmusili go do ożenku. Po śmierci żony i rodziców, w wieku 30 lat został mnichem i osiadł w pustelni Skete (dziś: Wadi al-Natrun w Egipcie). Tam zasłynął z surowego trybu życia, licznych umartwień i postów, a także z wymownych i pięknych kazań. Żyjąc w poście i modlitwie otrzymał dar proroczy oraz zdolność czynienia cudów. Pozostawił po sobie wiele homilii oraz liczne grono naśladowców, a jego pustelnia stała się ośrodkiem życia kontemplacyjnego na następne stulecia. W ikonografii przedstawia się go jako siwobrodego zakonnika na tle jaskini, często z trupią czaszką, symbolem przemijania, znikomości i śmierci, lub ze zwojem. [przypis edytorski]

pełgać — palić się słabo, świecić nierówno. [przypis edytorski]

dołyszek — wewnętrzna strona dłoni. [przypis edytorski]

zgręz a. zgręza — fus, męt; resztka. [przypis edytorski]

Amazarak — (znany również jako Amezjarak, Amazarek, Semjaza, Szamjaza, Szemhazaj) w tradycji judaistycznej i chrześcijańskiej upadły anioł, który nauczył rzemiosła czarnoksiężników i zielarzy. Jest jednym z przywódców dwustu aniołów, którzy zstąpili z nieba na ziemię i współżyli z ludzkimi kobietami, płodząc gigantów, co stało się jedną z przyczyn decyzji Boga o zniszczeniu ludzkości przez potop. Wg Zoharu Amazarak pojął za żonę jedną z córek Adama i Ewy i miał z nią synów. [przypis edytorski]

Azaradel — w etiopskiej apokryficznej Księdze Henocha Azaradel jest jednym z upadłych aniołów, którzy objaśniają ludziom bieg Księżyca. [przypis edytorski]

lgniwo — neol. od czas. lgnąć, tj. przytulać się. [przypis edytorski]

wszystka — cała. [przypis edytorski]

rubacha — tu: człowiek rubaszny, nieokrzesany, grubianin; być może przez skojarzenie z ros. rubacha, tj. koszula, aluzja do bliskości ze śmiercią i braku szacunku dla niej, jak w powiedzeniu bliższa koszula ciału. [przypis edytorski]

na podorędziu — pod ręką, tuż obok. [przypis edytorski]

jarzyć się — błyszczeć w jasnym świetle. [przypis edytorski]

na wyprzódki (daw.) — na wyścigi, na zmianę. [przypis edytorski]