# Zbój

Bolesław Leśmian

# Bolesław Leśmian. Dziejba leśna

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

### III

Przez śnieżycę, co wyjąc, powiększa przestworza,
Zbój się skrada — w nawianej puszyściejąc bieli…
Nie masz prawa sięgania do ludzkiej gardzieli!
Mam — prawo noża!

Pcha go naprzód w mrok pusty wicher i nadzieja…
Stanął nagle, jak gdyby z durną zmorą zszedł się.
I oczy, zaszronione nieściśle, rozkleja,
I patrzy przed się.

Z cieniem, który ułomnie zboczony na murze
Na przelewne ramiona wdział czapę bez głowy,
W sztywnym brzasku latarni piętrzy się w mundurze
Posterunkowy.

Księżyc na chmur czuprynę wyplusnął dzban mleka,
A Bóg żywcem uchodzi w śnieg, w chłód i w zawieję.
Zbój krzyczy: «Panie Chmura!» — i w nicość ucieka,
A on — olbrzymiejąc — poważnieje…