# Pogrzeb

Bolesław Leśmian

# Bolesław Leśmian. Dziejba leśna

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

### IV

Słyszę, jak deszcz po liściach coraz gęściej pluska.
Tak mnie nuży zwłok moich w zaświaty wywózka
Na kołach, co się kręcą, choć nie wiedzą[1] drogi!…
Dla mnie już tylko — mroki i mroków rozłogi[2]!
Boże, czemuś dał duszę, co snu musi żebrać, —
I życie, które można tak łatwo odebrać?
I czemuś mnie z takiego utworzył marliwa[3],
Że mnie w tę obcą ciemność byle noc porywa?
Czemu nieśmiertelniejesz[4] na moim pogrzebie?
Czemuś zabił mnie jadem, co nie truje ciebie?
Czemu nuży mnie zwłok mych w zaświaty wywózka,
A deszcz po żywych liściach coraz gęściej pluska?…

nie wiedzieć (daw.) — nie znać. [przypis edytorski]

rozłóg — otwarta przestrzeń. [przypis edytorski]

marliwo (neol.) — substancja podległa śmierci. [przypis edytorski]

nieśmiertelnieć (neol.) — stawać się nieśmiertelnym. [przypis edytorski]