# Wiersz konny

Bolesław Leśmian

# Bolesław Leśmian. Dziejba leśna

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

### IV

Pochylony ku światu — patrzę w cień mój konny,
Jak się obco przewija — skośny i postronny —
Wybojem dróg.
Mój cisawy[1], któremu i głaz nie zacięży[2], —
Zaświat w słońcu zwęszywszy — kark zagrzany tęży
W uparty łuk!

Woniejące od pola, z traw wywiane losy
Złączyły nas na wspólny bieg w tamte niebiosy
I w tamten las…
I kazały jednakim zespolić się ruchem
Na sny różne, co — jawy związane łańcuchem —
Śnią się raz w raz.

Dąb, migając za dębem, wstecz luźnie odlata[3], —
W przerwach między dębami zaskoczona chata
Cofa się w jar!…
Ruczaj[4], słońcu na ukos jarząc się samopas[5],
Z oczu nagle nam znika, jak wylękły topaz[6],
Mara wśród mar…

Stogi siana z bocianem lub wroną na czubie
Olbrzymieją do czasu, aż giną w przegubie
Minionych miedz!
I dobrze nam, i barwno, gdy skrajem źrenicy
Pochwycimy mak w życie lub kąkol[7] w pszenicy,
By dalej biec!

I dobrze nam, i skrzyście[8], gdy wpobok[9] cmentarza
Chata szybą od blasku oślepłą przeraża
Daleki step —
Lub gdy srebrem oparty o wierzchołek drzewa
Obłok — snem rozwidniony — na słońcu wygrzewa
Kudłaty łeb!

Bezmiar nozdrza nam szarpie i wre w naszym pocie,
A my piersią zdyszaną na własnej tęsknocie
Kładziem się wzdłuż!
W jeden tętent dwa nasze stapiając milczenia,
Sprzepaszczamy się w zamęt bystrego istnienia
Obojgiem dusz!

Czy to śmierć się tak dymi w zdybanym[10] bezkresie?
Tak, to — ona! To — ona! Bo tak właśnie zwie się.
Tchu w piersi brak!…
Trzeba przemknąć pomiędzy śmiercią a pokrzywą…
Cisak[11] w nicość się gęstwi pogmatwaną grzywą,
Jak lotny krzak!

Jeszcze chwila — a niebo skończy się! Lecz niech no
Próżnie zowąd wybłysłe ku nam się uśmiechną
Zza mgieł i wzgórz,
A my, łamiąc przeszkody, groźniej i pochmurniej
Pośpieszymy w tę otchłań na wieczysty turniej
Tamtejszych burz!

Jakiś blady mieszkaniec chmur — z niebios wybrzeża
Widzi, że wicher w locie o pierś nam uderza
Jak stal o stal, —
I nie może rozeznać poprzez kurzaw zwoje,
Co się stało na ziemi, że tych kształtów dwoje
Mknie w jedną dal?

I nie może zrozumieć w swoim wniebowzięciu,
Czemu z wyżyn drapieżnych spadł na kark zwierzęciu
Człowieczy stwór?
I dlaczego dwie zmory różnego obłędu
Zbiegły się, aby zdwoić czar swego rozpędu
Do innych zmór?

cisawy — koń maści czerwonobrunatnej. [przypis edytorski]

zaciężyć — dziś popr.: zaciążyć. [przypis edytorski]

odlata — dziś popr. forma 3 os. lp cz.ter.: odlatuje. [przypis edytorski]

ruczaj — mała rzeczka, strumień. [przypis edytorski]

samopas (daw.) — bez opieki, w pojedynkę. [przypis edytorski]

topaz — minerał, kamień ozdobny, przezroczysty, niebieskawy lub żółtawy. [przypis edytorski]

kąkol — chwast zbożowy o purpurowych kwiatach i trujących nasionach. [przypis edytorski]

skrzysty — iskrzący. [przypis edytorski]

wpobok (daw.) — obok. [przypis edytorski]

zdybany — znaleziony. [przypis edytorski]

cisak — koń cisawy, tj. o czerwonobrązowej sierści. [przypis edytorski]