# Ekstaza

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Nie widzę, słucham cię oczyma[1], biała!
Nagości twojej linie i kolory
W hymn mi się jeden łączą różnowzory,
W muzykę kształtu, w pieśń twojego ciała.

Melodią jesteś i harmonią cała!
Rzucona kędyś[2] w dalekie przestwory,
Jako przelotne świecisz meteory —
Pieśń twej piękności promienieje, pała[3].

Komu się zjawisz taka, pójdzie dalej
Z twarzą od świata odwróconą, senną —
Tak ci rzeźbiarze, co Wenus[4] promienną

Niegdyś w paryjskim[5] marmurze kowali[6],
Chodzili cisi, senni, między ludem —
Oni widzieli cud i żyli cudem.

słucham cię oczyma — to przykład synestezji, popularnego w okresie Młodej Polski środka stylistycznego, polegającego na przypisywaniu jednemu zmysłowi wrażeń charakterystycznych dla innego zmysłu. [przypis edytorski]

kędyś — gdzieś. [przypis edytorski]

pałać — być rozpalonym a. rozświetlonym. [przypis edytorski]

Wenus — w mitologii rzymskiej bogini miłości (Tetmajer płynnie przechodzi między motywami rzymskimi a greckimi, patrz przypis 5). [przypis edytorski]

paryjski — pochodzący z gr. wyspy Paros, znanej z kamieniołomów, w których wydobywano znakomity marmur. [przypis edytorski]

kować — kuć, wykuwać. [przypis edytorski]