# Dla ucha

Max Elskamp

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Wciąż bliżej, bliżej gna tęsknota
Ku morzu, które jest ze złota…
Aż poza domy, poza sady,
Poza ostatnich drzew gromady,
Gdzie zwę chrzestnymi imionami
Najsłodsze barki mej przystani —
Które na rzek miłosnym brzegu
W chór stoją w cichym swym szeregu.
Tedyż świątecznie w cichość ranną
Pozdrawiam ciebie, Mario Anno,
Co zdasz się wieźć niewinne dzieci,
Tak biel twych żagli w słońcu świeci!
Radość, jak kolęd śpiew niedzielą,
Że ciebie widzę znów, Anielo,
Z maszty[1], gdzie nie lśnią lin girlandy,
Chociaż powracasz z mórz Islandii!
Lecz oto tak, jak Gabriela,
Skrzydła swych żagli wzwyż wybielaj,
I nie rozpaczaj, Magdaleno,
Że twe niewody[2] z prądem żeną[3]!
Boć wszystkie zmazy łaska zetrze,
Nawet całunki[4] w morskim wietrze —
By tak w radości, jak w pieszczocie,
Wszystkie się fale zbiegły w locie
Na wielki chór, gdzie się zestraja
Wysokie morze w pieśni Maja.

maszty — dziś popr. forma N. lm: masztami. [przypis edytorski]

niewód — rodzaj sieci. [przypis edytorski]

żeną (daw.) — gnają. [przypis edytorski]

całunek (daw.) — pocałunek. [przypis edytorski]