# Pieśń II (Nie ma świat nic trwałego, a to barzo k rzeczy...)

Jan Kochanowski

# Jan Kochanowski. Pieśń II[1][2]

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Nie ma świat nic trwałego, a to barzo k rzeczy[3]:
Jaki liścia, taki jest rodzaj i człowieczy[4].

Ale rzadki, co by tę powieść Homerowę,
Przypuściwszy do uszu, wlepił sobie w głowę.

Bo każdego swa własna nadzieja uwodzi
A ledwie sie z człowiekiem zaraz nie urodzi.

Póki zakwitła młodość stoi w swojej mierze[5],
Lekka[6] myśl niepodobne[7] rzeczy przed się bierze:

O starości nie myśli ani na śmierć pomni
A w dobrym zdrowiu będąc, choroby nie wspomni.

Szalony ludzki rozum — ani oni[8] znają,
Jako młodość i żywot prędko upływają.

Co ty wiedząc, bądź cierpliw do kresu żywota,
Strzegąc sie, ile możesz, troski a kłopota.

Pieśń II dodana — pieśń jest parafrazą elegii Simonidesa z Keos. [przypis redakcyjny]

W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w utworze jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

k rzeczy (starop.) — słusznie, mądrze powiedziane. [przypis redakcyjny]

Jaki liścia, taki jest rodzaj i człowieczy — w Iliadzie Homera (ks. VI) Glauk porównuje ludzkie rodzenie się i umieranie do losu liści na drzewach; por. też biblijną Mądrość Syracha (14, 18). [przypis redakcyjny]

stoi w swojej mierze — trwa, znajduje się w swoich granicach. [przypis redakcyjny]

lekki — tu: lekkomyślny. [przypis redakcyjny]

niepodobny (daw.) — nierealny, niewykonalny. [przypis redakcyjny]

oni — tzn. szaleni, lekkomyślni ludzie. [przypis redakcyjny]