# Pieśń IX (Kto mi wiary dać nie chce, daj ją oku swemu...)

Jan Kochanowski

# Jan Kochanowski. Pieśń IX[1][2]

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Kto mi wiary dać nie chce, daj ją oku swemu
A przypatrz sie stworzeniu pilnie tak pięknemu:
Taka jeszcze nie była za dawnego wieku,
Aniołowi podobna barziej niż człowieku.

Raj tam, gdzie ona siedzi, a którędy mija,
Za jej stopami róża wstawa i lelija;
Jej k woli piękne drzewa dają cień sowity
Nie chcąc, aby ją letni żegł[3] ogień obfity.

A ona, myśl wspaniałą znosząc[4] z układnością,
I niedobyte serca zwycięża miłością.
A człowiekiem tak władnie jako słońce wonnym
Nawrotem[5] albo magnes żelazem nieskłonnym.

Wiele oczom powinien[6], o pani, kto ciebie
Oglądał a ucieszył twym pojźrzeniem siebie;
Dalszego czasu może nie zamierzać sobie,
Iżby kiedy miał gładszą oględać po tobie.

Niech sie więcej nie chłubią starodawne lata
Z swoimi Helenami; jest za tego świata[7],
Która gładkością wszytki pierwsze tak minęła,
Aż i przyszłym[8] nadzieję na wieki odjęła.

Pieśń IX dodana — w pieśni tej pierwsze litery kolejnych wersów tworzą akrostych: KATARZYNA JANWODINZKA; być może należy czytać to w następujący sposób: KATARZYNA, JAN WODYŃSKA (podobnie skonstruowany akrostych znajdziemy w Pieśni X; o Katarzynie Wodyńskiej jednak nic nie wiadomo). [przypis redakcyjny]

W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w utworze jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

żegł — palił. [przypis redakcyjny]

znosząc — łącząc. [przypis redakcyjny]

władnie jako słońce wonnym / Nawrotem — chodzi o kwiat, który zwraca się ku słońcu (bliżej nie wiadomo, o jaki). [przypis redakcyjny]

powinien — zawdzięcza. [przypis redakcyjny]

za tego świata — za naszych czasów. [przypis redakcyjny]

przyszłym — w domyśle: przyszłym pięknościom. [przypis redakcyjny]