# Na poduszkę

Jan Kochanowski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Szlachetne płótno, na którym leżało
Owo tak piękne w oczu moich ciało,
Przecz[1] tego smutny u Fortuny sobie
Zjednać nie mogę, aby głowie obie
Pospołu[2] na twym wdzięcznym mchu leżały,
A zobopólnych[3] rozmów używały?
Więcej nie śmiem rzec, bo i tak się boję,
Że z tych słów Zazdrość myśl rozumie moję.

przecz (starop.) — dlaczego. [przypis edytorski]

pospołu (starop.) — razem. [przypis edytorski]

zobopólnych (starop.) — wspólnych. [przypis edytorski]