# Do Jana (Janie, mój drużba...)

Jan Kochanowski

# Jan Kochanowski. Fraszki, Księgi wtóre. Do Jana

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Janie, mój drużba,
Jeslić się służba
Dobrze nie płaci,
Nie jużci traci
Cnota swe myto;
Ale sowito[1] Bóg zwykł nagradzać
Temu, kto zdradzać
Nie zwykł nikogo.
Przeto choć srogo
Szczęście się z tobą
Obchodzi, sobą
Nic nie trwóż, ale
Trwaj rowien[2] skale,
Której nie mogą
Nawiętszą trwogą
Poruszyć wały[3],
Kiedy powstały
Na morzu wielkim.
Także we wszelkim
Nieszczęściu i ty
Bądź niepożyty,
A trwaj statecznie,
Bo nie już wiecznie
Fortuna służy,
Komu podruży[4],
Ani porzuci,
Kogo zasmuci.

sowito — sowicie, hojnie. [przypis edytorski]

rowien — równy, niezmienny. [przypis edytorski]

wały — fale. [przypis edytorski]

komu podruży — z kim się zaprzyjaźni. [przypis edytorski]