# Futro

Zuzanna Ginczanka

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

O, rysie, żbiki i pumy wypchane najpuszyściej,
lisy o żółtych podszewkach i żółtych oczach ze szkła,
o, runo[1] rozwieruszone, rozpięte płasko i chytrze,
poranki rozwieruszone,
napięte ciasno na snach;
o, grząskie, wilcze igliwo leśne jak sosen włosie,
chaosie niedźwiedziej szczeci,
zamęcie zmąconych dni —
— czeszę cię ostrą pogardą,
o, futro rozwianych mych wiosen,
sypkie, kosmate futro,
bez mięsa,
kośćca
i krwi.

runo — warstwa roślin i grzybów rosnących w lesie najbliżej ziemi. [przypis edytorski]