# Noc

Maria Grossek-Korycka

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Księżyc wysrebrzył niebo — a miejskie podwórze
Ostro na nim wyrzyna czarnych murów brzegi,
Łyskają w cieniu tylko szkłem okien szeregi —
Tam w puchach toną ludzkich ciał lilie i róże…

Pozorny sen!… na każdym takim ciemnym piętrze
Szał czuwa! korzystając z ciemności i ciszy,
Wije się w spazmach szczęścia, piersią szybko dyszy,
Wziewając szept gorący w ciemne, ciche wnętrze…

W jednym oknie, otwartym, przez drewniane kraty,
Akacja, obciążona białymi bukiety,
Wsunęła gałąź w izbę samotną Poety…
On kładł na nią policzek i całował kwiaty!…

To ta noc temu winna!… Gdy zaczną wibrować
W srebrnej masie powietrza: Szał, Miłość, Rozpusta,
Każde żyjące, choćby też najczystsze usta
W taką noc muszą jeszcze coś w świecie całować!