# Gorączka

Jerzy Liebert

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Wyciągnąłem dłonie,
Kulę szklaną gonię…
Wstrzymaj się, przystań,
Szklany grobie, trumno kulista!

W twoim wnętrzu, w centrum szklanych kół,
Uwięziona moja miła głową w dół…
Odebrało mi rozum szklane wnętrze,
Nierozumny kulę gonię, tak się męczę,
Za tą kulą snuć się muszę krok w krok,
Już pół roku, jeszcze może długi rok.

Z trumny szklistej, kulistej — półżywa,
Ręce łamie, wyciąga — przyzywa,
Wzrokiem błędnym zaklina mnie: — Coś zrób,
By nie toczył się już ze mną szklany grób…

Patrzę w kulę — a ty w kuli głową wzwyż,
Gonię kulę — a ty głową w dół…
Już nie mogę, moja miła, brak mi tchu,
Bolą oczy od tortury szklanych kół…

Ona z dołu głową w górę leci znów,
Zamieniona, obrócona cała w RUCH…