# Pieśń I, 14 (O navis, referent in mare te novi...)

# Horacy. Pieśń I, 14 (O navis, referent in mare te novi…). Do okrętu. tłum. Józef Birkenmajer

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Okręcie, znowu na morze wybiegasz?
Biada! Co czynisz?! Bez zwłoki
Dąż do przystani! Czyli nie dostrzegasz,
Że już bez wioseł twe boki?

Że maszt się, strzaskan nawałnicą, chwieje,
A liny rwą się i prężą?
Belki się kruszą i pękają reje —
Czyż one odmęt zwyciężą?

Na próżno, w żagli spowinięty strzępy,
Do bogów słać będziesz modły —
Próżno ci dały pontyjskie ostępy[1]
Tarcice[2] z wyniosłej jodły —

Dziś w tym nie szukaj ratunku i chluby!
Choć malowana twa rufa,
Kto się doczekać pewnej nie chce zguby,
Niechaj twym siłom nie ufa!

Niedawno troskę budziłeś w mym łonie,
Dziś wzniecasz niepokój nowy:
O, nie wyjeżdżaj na zdradliwe tonie
Między lśniącymi ostrowy[3]!

pontyjskie ostępy — trudno dostępne miejsce w lesie lub puszczy w Poncie, krainie nad Morzem Czarnym. [przypis edytorski]

tarcica — nieheblowana deska. [przypis edytorski]

ostrów (daw.) — wyspa. [przypis edytorski]