# Pieśń I, 9 (Vides ut alta stet nive candidum)

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Patrz! Na Sorakcie[1], co tam spadło śniegu,
Aż lasy dyszą pod okiścią[2] zgięte;
Mróz schwycił, i rzeki w biegu
Stanęły ścięte.

Chcesz mróz odpędzić? Nie szczędź do komina
Drewek, Taliarchu[3]; z sabińskiego[4] dzbanka
Nie żałuj starego wina,
Co strzyma szklanka.

Resztę zdaj Bogom; gdy oni swawolę
Wichrów na morzu ukrócą — z tą zmianą
Twoje cyprysy, topole
Szumieć przestaną.

Nie pytaj, co tam jutro ci wywróży;
Dzionek przeżyty zyskanym nazywaj;
Dopóki młodość ci służy,
Baw się, używaj.

Zwiedzaj przechadzki i Pole Marsowe[5];
Starość od ciebie jeszcze tak daleka,
A wieczór chodź na rozmowę,
Gdzie dziewczę czeka.

Coś tam chichocze w cieniu — ów przysionek
Dzieweczkę kryje łatwą do spotkania —
Z paluszka zsuń jej pierścionek,
Zsuń, choć się wzbrania.

Sorakte — góra o wysokości 691 m n.p.m. znajdująca się ok. 45 km na północ od Rzymu. [przypis edytorski]

okiść — ciężki śnieg na gałęziach drzew. [przypis edytorski]

Taliarch — imię greckie, być może pochodzące od słów thalia (radość) i archo (rządzić), mogące zatem oznaczać kogoś, kto kieruje przebiegiem uczty. [przypis edytorski]

sabiński — tu: zawierający wino z Sabinum. [przypis edytorski]

Pole Marsowe — równina poświęcona bogowi wojny Marsowi, poza tzw. murami serwiańskimi, otaczającymi dawniej Rzym; odbywały się na niej zaciągi wojskowe i zebrania wyborcze komicjów centurialnych. [przypis edytorski]