# I wstał Anhelli z grobu - za nim wszystkie duchy...

Juliusz Słowacki

# Juliusz Słowacki. I wstał Anhelli z grobu — za nim wszystkie duchy…

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

I wstał Anhelli z grobu — za nim wszystkie duchy,
Szaman, Eloe… cała ćma z grobów wstawała
I wszystkie brały dawno porzucone ciała.

A Sybir był zaćmiony jakby zawieruchy
Ciemnymi[1] i powietrze się ciągle mieszało,
I chmury szły, i grady błyskały, i grzmiało.

Wstaliśmy i ku Polszcze[2] szli — a na cmentarzu
Zatrzymał Szaman ową straszną duchów zgraję
I spytał głośno: „Kogo z mogilnych nie staje[3]?”

A wszyscy byli; — straszny i zimny grabarzu
Śmierci, gdzież jest twój oścień[4], gdzie zwycięstwo twoje?
Wszyscyśmy byli — i krwi naszej poszły zdroje.

zaćmiony (…) zawieruchy ciemnymi — dziś: zaćmiony zawieruchami ciemnymi. [przypis edytorski]

Polszcze (daw.) — Polsce. [przypis edytorski]

nie stawać czegoś (daw.) — nie starczać, brakować. [przypis edytorski]

oścień — rodzaj ostrych metalowych widełek osadzonych na długim trzonku; prymitywne narzędzie, za pomocą którego łowiono ryby, nakłuwając je; obok kosy, oścień należy do atrybutów śmierci w tradycyjnych przedstawieniach. [przypis edytorski]