# Idź cicho twą drogą, idź niemo przez świat

Otto zur Linde

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Idź cicho twą drogą, idź niemo przez świat,
Pilnie patrzaj[1] po drodze, jaki więzi cię ślad.
Nie oczekuj zapytań, nie trwoń jasnych słów:
Gdzie czekasz na odpowiedź, z wolna zawracaj znów.

Z jakiegoś domu przychylne wezwanie,
O, wędrowniku, już wzywa cię dłoń.
Znużonyś[2]. Czeka cię wonne posłanie.
Ku drzwiom rozwartym ciężkie stopy skłoń.

Cóż do ogrodu wkracza i w altanie nakrywa
Stół prosty? Leży obok gron winnych chleb.
Odłóż kij zakurzony, niechaj w kącie czeka,
— Witajcie, mili moi! — niech was strzeże Bóg.

Godzinka przed zmierzchem… niezadługo[3] noc.
Łóżko w izbie schludnej i muśnięcie warg.
Rozmyślania włóczęgi, tęsknice i mitręgi,
Pytanie wiecznotrwałe, skarga, droga i sen.

Idź cicho twą drogą, idź niemo, i trwaj.
Pilnie patrzaj po łanach, gdzie drogowskaz się gnie.
Nadążysz do gospody, nim zapadnie noc,
Drzwi rozewrą się izby, nie odeślą cię.

patrzać (daw.) — patrzeć. [przypis edytorski]

znużonyś (daw.) — jesteś znużony. [przypis edytorski]

niezadługo — niebawem. [przypis edytorski]